IV SAB/Po 68/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązać [...] S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. sygn. akt IV SAB/Po [...] U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia [...] lutego 2013r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji", J. S. ( dalej jako Skarżący) zwrócił się do [...] SA w [...] (dalej Spółka, obecnie [...] SA) o podjęcie negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości składającej się z działki o nr ewid.[...] położonej w miejscowości D., dla której Sąd Rejonowy w Ś. Ś. prowadzi księgę wieczystą o nr [...], a także o ustanowienie na tej nieruchomości służebności przesyłu. Ponadto powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.) Skarżący wniósł o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy ww. linii energetycznych. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2013r. Spółka poinformowała Skarżącego, że kwestie posadowienia linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, jeżeli są zasadne reguluje się poprzez ustanowienie służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem, po sporządzeniu odpowiedniego operatu na drodze aktu notarialnego. Koszty takiej umowy ponosi Spółka. W kwestii udostępnienia wszelkich decyzji administracyjnych i innych dokumentów, na podstawie których została posadowiona infrastruktura elektroenergetyczna Spółka stwierdziła, nie stanowią one informacji publicznej ponieważ przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania do wniosków w indywidualnych sprawach roszczeń właścicieli nieruchomości przez które przechodzą linie. Pismem z dnia [...] lipca 2013r.r. Skarżący ponownie zwrócił się do Spółki. o udostępnienie kserokopii wszystkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie (organ wydający, znak, data) dotyczących budowy lub przebudowy linii na ww. nieruchomości. W odpowiedzi Spółka, pismem z dnia [...] lipca 2013r. wskazała, że udostępnienie dokumentów urzędowych pozostających w posiadaniu Spółki wymaga od Skarżącego wskazania jakich konkretnie dokumentów się domaga. Spółka podniosła też, że żądana informacja nie może zostać udostępniona we wskazany we wniosku sposób oraz formie. Wynika to z braku precyzyjnych danych, jakiej dokładnie informacji dotyczy wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (data wpływu [...].10.2013r.) J. S. zarzucił Spółce bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2013r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności [...] SA w [...], o zobowiązanie Spółki do udostępnienia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Skarżący zwrócił uwagę, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie u.d.i.p. nie był zobowiązany do wyczerpania trybu zaskarżenia ani też nie był związany jakimkolwiek terminem do jej wniesienia. Z kolei argumentem przemawiającym za obowiązkiem udzielenia przez operatora energetycznego informacji publicznej jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skarżący stwierdził, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". Tym samym w ocenie Skarżącego żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżący zaznaczył również, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Przepis art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowo administracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to miejsce jedynie wówczas, gdy środki takie przysługują, czy to na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, czy to przepisów szczególnych, czy też ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej jak i w zakresie aktów i czynności Kodeks postępowania administracyjnego. Skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazał też, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów w żądanej przeze nią formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka podniosła brak legitymacji biernej do występowania w niniejszej sprawie, gdyż nie jest właścicielem stacji elektroenergetycznych, linii wysokich, średnich i niskich napięć, a więc nie jest dysponentem decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii przebiegającej przez nieruchomość Skarżącego. Spółka wniosła też o odrzucenie względnie o oddalenie skargi. Odnosząc się natomiast do samej skargi na bezczynność Spółka wskazała, że w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. odpowiedziała na żądania Skarżącego związane z jego roszczeniami. Spółka wezwała Skarżącego o sprecyzowanie danych, jakich konkretnie kserokopii decyzji skarżący się domaga, jednak Skarżący do dnia dzisiejszego swojego żądania nie sprecyzował. Tym samym w ocenie Spółki nie pozostaje ona w bezczynności a skarga na bezczynność jako niezasadna winna zostać oddalona Spółka stanęła również na stanowisku, że żądanie udzielenia informacji nie jest sformułowane od strony zbiorczej (objętej interesem publicznym uzasadniającym stosowanie u.d.i.p.) ale od strony indywidualnego interesu właściciela nieruchomości a uzyskane informacje mają służyć dochodzeniu względem Spółki roszczeń cywilnych. Tym samym żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznych. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w zakreślonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, ani to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten odmawia jej udostępnienia uznając, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może skutecznie domagać się jej udostępnienia (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 60/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczone żadnym terminem, bowiem obowiązek wniesienia skargi w tym zakresie w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie. Skarga taka nie musi być też poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia ( por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn.. akt I OSK 605/05, z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd skargę wniesioną w niniejszej sprawie uznał za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wyjaśnić wstępnie należy, że dotyczy ona bezczynności [...] SA w siedzibą w [...] polegającej na nieudostępnieniu żądanej przez Skarżącego informacji, ani też wydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia. Oceny wymagało więc, czy podmiot jakim jest [...] SA (Spółka) jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p., czy żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informację publiczną w myśl przepisów u.d.i.p. i wreszcie, czy wniosek Skarżącego został rozpatrzony w przewidzianej przez ustawę formie. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, statuującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane "każdemu" (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Co do zasady nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątki dotyczą przede wszystkim tzw. informacji publicznej przetworzonej). Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, a także przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Na tym tle normatywnym Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd – ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych – w myśl którego informacje (w tym zwłaszcza decyzje) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na określonej działce są, co do zasady, informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np.: wyrok NSA z 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2753/13; wyroki WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 60/14 oraz z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 24/13 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Rozważając z kolei podmiotowy aspekt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w świetle wprowadzenia do wyliczenia zawartego w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd zaakceptowany m.in. w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 (dostępny na http://nsa.gov.pl), w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (por. wyrok TK z 25.07.2006 r., P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorstwom i ich przedstawicielom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) – w którym jest mowa o polityce energetycznej i bezpieczeństwie energetycznym państwa – a także rola, jaką przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09, dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz z innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest zobowiązane do przekazywania odnośnych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy już uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z 04.04.2013 r., sygn. akt I OSK 102/13; z 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2753/13; wyrok WSA w Krakowie 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyroki WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że PSE SA, będąc przedsiębiorstwem energetycznym, jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że – jak wynika z akt sprawy – wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Spółki w dniu [...] lipca 2013 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z treści pisma z dnia [...] maja 2013 r. adresowanego do pełnomocnika Skarżącego nie wynika, aby Spółka dokonała kwalifikacji wniosku strony skarżącej pod kątem oceny, czy obejmuje on żądanie udzielenia informacji publicznej. Spółka w pierwszym piśmie skierowanym do Skarżącego zawarła wyjaśnienia dotyczące kwestii roszczenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Dopiero w piśmie z dnia [...] lipca 2013r. Spółka poinformowała Skarżącego, że żądana informacja nie może zostać udostępniona w formie przewidzianej we wniosku z uwagi na brak precyzyjnych danych, jakich dokładnie decyzji dotyczy wniosek. W piśmie tym Spółka wezwała jednocześnie do sprecyzowania tych informacji. Zwrócić należy jednak uwagę, że w piśmie z dnia [...] lipca 2013r. Skarżący ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tym razem żądając jednak nie tylko udostępnienia kserokopii decyzji administracyjnych, ale również wszystkich dokumentów dotyczących budowy lub przebudowy linii na przedmiotowej nieruchomości będących jego własnością. Spółka nie rozpoznała wniosku w zakresie żądanych dokumentów dotyczących posadowienia linii elektroenergetycznej nie nieruchomości Skarżącego. Tym samym Sąd przyjął, iż wniosek Skarżącego do dnia rozpoznania niniejszej sprawy nie został załatwiony w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska Spółki, iż, skarga powinna zostać oddalona wobec nieudzielenia odpowiedzi przez Skarżącą na pismo z dnia 12lipca 2013r., w którym wezwano Skarżącego o sprecyzowanie danych dotyczących decyzji objętych wnioskiem, Sąd wskazuje, że stanowisko Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tego powodu, że w piśmie z dnia [...] lipca 2013r. Skarżący podał, iż chodzi mu o dokumenty związane z lokalizacją i budową linii elektroenergetycznych na jego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w Domanicach. Sąd nie podzielił również stanowiska Spółki wyrażonego w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia [...] października 2013 r. ażeby żądana informacja wymagała wykazania szczególnego interesu publicznego, a nie tylko prywatnego. Jak się wydaje Spółka uznała, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Pojęcie informacji przetworzonej nie jest wprawdzie zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale w orzecznictwie sądowym pojęcie to jest w przeważającym zakresie definiowane jako taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona będzie więc informacją, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki). Wykaz taki byłby specjalnie stworzony na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1942/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/08, LEX nr 478697). Informacją przetworzoną będzie taka informacja, której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu, np. do dokumentacji źródłowej. Żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, tj. takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia, itd. spowoduje powstanie informacji nowej już niejako "przetworzonej" (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1721/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu sporządzenie kserokopii określonych konkretnych dokumentów ma charakter informacji publicznej i nie powinno być zaliczane do kategorii informacji przetworzonej, a to z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał, że wniosek Skarżącego nie został rozpoznany bowiem Spółka jedynie wezwała do sprecyzowania wniosku - o jakie decyzje administracyjne związanych z posadowienie linii elektroenergetycznej chodzi i jakie dokumenty z tym związane. Stąd rozstrzygnięcie w punkcie I sentencji wyroku. W ocenie Sądu z uwagi na fakt, że w chwili złożenia wniosku sposób jego załatwienia budził wątpliwości interpretacyjne bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając charakter bezczynności Sąd miał również na uwadze, że pomimo nierozpoznania wniosku Skarżącej w przewidzianym terminie Spółka prowadziła korespondencję ze Skarżącą mająca na celu załatwienie tego wniosku. Odrębnego wyjaśnienia wymagają omówienie podstaw do wydana postanowienia o podjęciu zawieszonego przez Sąd postępowania. Wprawdzie do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie została rozpoznana sprawa K 58/13, jednak Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego cofnął większość zarzutów w sprawie K 58/13, w tym dotyczących zbadania zgodności art. 113 ust. 1, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a, lit b lub lit c, art. 145 § 1 pkt 3, art. 145 § 2, art. 146 § 1 I § 2, art. 147 § 1 p.p.s.a. z art. 2 i art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 141 ust. 4 i art. 149 p.p.s.a. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji i sprecyzował wniosek w zakresie m.in. dotyczącym ochrony prywatności, danych osobowych, przepisów art. 23 u.d.i.p., które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia niniejszej skargi orzekł w pkt 1 o zobowiązaniu Spółki do załatwienia wniosku Skarżącej z w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. W pkt 2 wyroku Sąd stwierdził, że organ (Spółka) dopuściła się bezczynności i że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O kosztach Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a, uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).