IV SAB/Po 7/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010r. sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego K. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania sygn. IV SAB/Po 7/10 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] grudnia [...] r. Burmistrz T., na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., nr 80, poz. 717), po rozpoznaniu wniosku D. i K. P. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonów hodowlanych do hodowli norek, budynku socjalno-biurowego, budynku gospodarczego, chłodni, silosów na karmę, płyty obornikowej ze zbiornikiem na odcieki, szczelnego zbiornika bezodpływowego oraz budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej gospodarstwa rolnego w obrębie geodezyjnym N. W., gm. T. – zawiesił postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym N. W. i S. – jednak nie dłużej niż do dnia [...] lipca [...] r. (k.87 akt adm.). Adresatów postanowienia pouczono o terminie i sposobie złożenia zażalenia. W myśl pouczenia, w terminie do złożenia zażalenia K. P. działający przez pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie prawa. (k.94-95 akt adm.). Pismem z dnia [...] stycznia [...] r., nr [...] pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 36 par.1 w zw. Z art. 35 par. 1 i 3 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) został poinformowany, że z powodów niezależnych od organu zażalenie zostanie rozpatrzone w terminie do dnia 5 lutego 2010r. (k.127 akt adm.). Postanowieniem z dnia 5 lutego 2010r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji (k135-136 akt adm.). Postanowienie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 lutego 2010 r. a wysłane zostało w dniu 18 lutego 2010r. a więc po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Kolegium – co miało miejsce w dniu 11 lutego 2010r. (data skargi 10.02.2010r.) – k. 3 akt. W skardze do sądu reprezentujący skarżącego radca prawny wniósł o wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stosownego orzeczenia tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli, a także o uwzględnienie skargi na bezczynność SKO w P. w określonym przez Sąd terminie – rozpatrzenia zażalenia. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 597 zł w tym wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł tj. w podwójnej stawce minimalnej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że mimo określenia terminu załatwienia zażalenia na dzień 5 lutego 2010 r. do dnia złożenia skargi sprawa nie została rozpatrzona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o uznanie jej za nieuzasadnioną i podniosło, że sprawa została rozpoznana w terminie wskazanym stronom w trybie art. 36 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest zarzucana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. bezczynność polegająca na niewydaniu postanowienia jako II instancja w odpowiedzi na zażalenie skarżącego na postanowienie Burmistrz T. w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania warunków zabudowy. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej podkontem jej zgodności z prawem (art. 1 par.1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art.3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 poz. 1270 zwana dalej ppsa). Kognicja sądu w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu ogranicza się do badania czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 35 kpa, a także czy wniesieniu skargi zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. W postępowaniu tym sąd nie bada sprawy pod kątem merytorycznym i nie ocenia przyczyn niepodjęcia przez organ czynności lub aktu, do którego był zobowiązany na mocy odpowiednich przepisów prawa materialnego – jest to badane przez sąd dopiero w przypadku wytoczenia skargi na określone rozstrzygnięcie organu (tu postanowienie SKO w P. z dnia 5.02.2010r.). Biorąc powyższe pod uwagę zasadnicze znaczenie dla Sądu miało ustalenie czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. pozostawało w bezczynności i kiedy ewentualnie ta bezczynność ustała. Okoliczności w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości i jest faktem, że skargę na bezczynność wniesiono już po sporządzeniu postanowienia uchylającego postanowienie Burmistrza T. z dnia 3.12.2009r.- ale jeszcze przed jego doręczeniem pełnomocnikowi skarżącego (w dniu 22.02.2010r.) Przyjmuje się, że bezczynność organu administracji państwowej zachodzi gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął w sprawie żadnych czynności albo wprawdzie prowadził postępowanie ale nie zakończył go stosownym aktem administracyjnym mimo ustawowego obowiązku, lub nie podjął wymaganej czynności (Tadeusz Woś – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz , Wyd. Lexis-Nexis z 2005r. str. 86). Nie może ulegać wątpliwości, że w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów na Kolegium ciążył obowiązek załatwienia sprawy w myśl przepisów kpa (art.104 kpa). Załatwienie natomiast sprawy, zgodnie z orzecznictwem NSA polega na wydaniu i doręczeniu stronie orzeczenia (decyzji lub postanowienia).Jeżeli więc nie nastąpiło ani ogłoszenie ani doręczenie orzeczenia nie można mówić o jego istnieniu i wywołaniu określonych skutków prawnych (wyrok NSA z 23.07.2009r. sygn. I OSK 1467/08). Również w piśmiennictwie przyjmuje się, że akt woli władzy staje się decyzją (postanowieniem) w rozumieniu prawa dopiero w chwili ogłoszenia lub doręczenia (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz z 2006r. str. 529). Tak więc Kolegium obowiązane było do załatwienia sprawy tj. rozpoznania zażalenia K. P. i to zarówno do wydania postanowienia jak i jego doręczenia. Biorąc powyższe pod uwagę jak również zgromadzone w sprawie dokumenty Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wywiązało się z ciążącego na nim obowiązku poprzez wydanie postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Burmistrza T. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Należy jednak zwrócić uwagę, że datą załatwienia był dzień 22.02.2010r. kiedy to postanowienie zostało stronie skarżącej (pełnomocnikowi) doręczone. Okoliczność ta miała zasadnicze znaczenie w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bowiem, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wydał postanowienie w sprawie, postępowanie przed sądem administracyjnym stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu (por. wyrok NSA z dnia 20.01.2009r. sygn. II OSK 812/08). Należy także zaznaczyć, że w niniejszym postępowaniu zwraca uwagę szczególnie długi okres, który minął między wydaniem postanowienia z dnia 5.02.2010r. a jego wysłaniem (nadaniem na poczcie) w dniu 18 lutego 2010r. – tj. 13 dni. Nadanie w Urzędzie Pocztowym w K. postanowienia celem doręczenia go pełnomocnikowi skarżącego nastąpiło więc po 7 dniach od złożenia skargi na bezczynność w dniu 11.02.2010 r. Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności należy stwierdzić, że właśnie ta opieszałość organu związana doręczeniem postanowienia skarżącemu skłoniła go do skorzystania z instrumentu dyscyplinującego organ jaki stanowi skarga na bezczynność. W tej sytuacji należało stwierdzić, że w dacie złożenia skargi do Sądu tj. w dniu 11 lutego 2010 r. Kolegium pozostawało w bezczynności, jednak stan ten ustał w dacie wydania postanowienia. Postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe skoro w jego toku nastąpiło zdarzenie następstwie którego zakończyła się sprawa sądowoadministracyjna i tym samym wygasł przedmiot zaskarżenia. Z tego względu należało postępowanie umorzyć na podstawie art. 161 par. 1 pkt. 3 ppsa (pkt .I postanowienia). Do niezbędnych kosztów postępowania trony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicz się ich wynagrodzenie, nie wyższe jednak niż stawki opłat określone w stosownych przepisach i wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe i koszty osobistego stawiennictwa w sądzie nakazanego przez sąd (art. 205 ppsa). Zgodnie z par. 2 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) zasądzając wynagrodzenie radcy prawnego Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i stopień jej trudności. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia stanowią stawki minimalne określone w rozdziale 3 i 4. W myśl par. 18 ust.1 lit. "c" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w tzw. "innej sprawie" (tu bezczynność organu) 240 zł. Sąd, orzekając o kosztach postępowania punkcie II postanowienia, ustalił na podstawie wyżej przywołanych przepisów opłatę adekwatną do nakładu pracy radcy prawnego tj. stawkę minimalną w kwocie 240 zł. Zdaniem Sądu, nakład pracy radcy prawnego sporządzającego skargę nie uzasadnia przyznania zwiększonej kwoty z uwagi na jej stopień trudności, a poza tym pełnomocnik wnosząc o zasądzenie wynagrodzenia w podwójnej stawce, niczym nie uzasadnił swojego wniosku w skardze (nie podniósł żadnych szczególnych okoliczności mających wpływ na jego nakład pracy). Do kosztów postępowania należało też doliczyć opłatę sądową uiszczoną przez skarżącego i opłatę skarbową od złożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego w wysokości 17zł – łącznie 357 zł (240 zł + 100 zł + 17 zł). Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w punkcie II postanowienia.