IV SAB/Po 96/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi D. O. na bezczynność E. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania E. w P. do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność E..o. w P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od E. w P. na rzecz D. O. kwotę [...](słownie dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, 4. nakazuje ściągnąć od E. w P. na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwoty [...](słownie sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu. Pismem z dnia [...] września 2013 r. D. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność E. w P. (dalej "Spółka"), poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zwróciła się do Spółki m. in. o udostępnienie – w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) - kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce [...] położonej w N. M.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka, w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. poinformowała, że "na terenie działki nr [...] zlokalizowane są: napowietrzne linie elektroenergetyczne średniego napięcia (L-660 wybudowana w 1928 roku, [...] wybudowana w 1939 roku, [...] wybudowana przed 1939 rokiem) oraz napowietrzna linia elektroenergetyczna niskiego napięcia wybudowana przed 1939 rokiem". Ponadto wskazano, że "z uwagi na długoletni okres korzystania z nieruchomości (ENEA Operator Sp. z o.o. przysługuje prawo zasiedzenia służebności przesyłu". W piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, iż z informacji uzyskanych od mocodawczyni wynika, że około 10 lat temu były przeprowadzane remonty linii przebiegającej przez je nieruchomość. W związku z powyższym pełnomocnik zwrócił się o dokładne oznaczenie dokumentów dotyczących przedmiotowej infrastruktury, jeżeli są w posiadaniu. W piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. Spółka podtrzymała swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej wezwał Spółkę, w oparciu art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomości mocodawczyni została posadowiona przedmiotowa infrastruktura a następnie przebudowana, około 10 lat temu. W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. Spółka podtrzymała swoje stanowisko. Pismem z dnia [...] września 2013 r. D. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność E. w P., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła o zobowiązanie wymienionej spółki do udzielenia powyższej informacji i w żądanej formie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skarżąca podała, że w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca nie jest związana jakimkolwiek terminem do jej wniesienia. Ponadto podniesiono, że spółka jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W ocenie strony dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, są "zadaniami publicznymi" i w konsekwencji żądane informacje dotyczą "sprawy publicznej" oraz nakładają obowiązek jej udzielenia. Wskazała również, że skarga na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, bowiem celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie i Kodeks postępowania administracyjnego nie ma do niej zastosowania, gdyż ustawa o dostępie do informacji zawiera odesłanie do stosowania Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. W ocenie strony, skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Spółka poinformowała pełnomocnika skarżącej, że w zasobach archiwalnych podmiotu zobowiązanego brak jest dokumentacji z budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez grunt skarżącej, bowiem są to linie wybudowane przed 1939 r. Spółka przesłała ponadto dokumentację archiwalną dotyczącą remontu linii [...] W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, ewentualnie zaś o umorzenie postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka wskazała, że zlokalizowane na gruncie skarżącej linie są liniami przedwojennymi, stąd brak jest dokumentów z ich budowy. Ponadto Spółka wskazała, iż w 1994 r. został przeprowadzony remont jednej z linii bez zmiany trasy. Spółka podniosła, iż mając za podstawę przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz pogląd doktryny w tej materii, zobowiązany skierował do skarżącej dodatkową informację o braku w zasobach archiwalnych podmiotu zobowiązanego dokumentacji z budowy linii, do którego dołączono dokumenty z przeprowadzonego remontu linii [...] Wskazując na powyższe Spółka wniosła o umorzenie postępowania z uwagi ze ustał stan bezczynności. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "Ppsa"), do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunałem Konstytucyjnym (sygn. akt K 58/13). Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie. Wprawdzie do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie została rozpoznana sprawa K 58/13, jednak Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego cofnął większość zarzutów w sprawie K 58/13, w tym dotyczących zbadania zgodności art. 113 ust. 1, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a, lit b lub lit c, art. 145 § 1 pkt 3, art. 145 § 2, art. 146 § 1 I § 2, art. 147 § 1 Ppsa z art. 2 i art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 141 ust. 4 i art. 149 Ppsa z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji i sprecyzował wniosek w zakresie m.in. dotyczącym ochrony prywatności, danych osobowych, przepisów art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie (informacja powszechnie znana ze strony Trybunału Konstytucyjnego – trybunał.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2014r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015, poz. 658) na mocy art. 2 tej ustawy stosuje się przepis art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Przepisy te zostały bowiem zmienione w art. 1 pkt 1 lit b i c oraz w art. 1 pkt 40 ustawy zmieniającej, które nie zostały wymienione w art. 2 ustawy zmieniającej jako te, które stosuje się w nowym brzmieniu do sprawy wszczętych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i w tym zakresie stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa Wprawdzie art. 52 § 3 Ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność E..o. w zakresie udostępnienia stronie skarżącej decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku, jak również dotyczących jej modernizacji. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie należy również ustalić czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie, czego Spółka w niniejszej sprawie nie kwestionuje. Odnosząc się do podmiotowego aspektu niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej" Nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne E. jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznych. Uznając, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną, a E. będąca przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek skarżącej zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami wyżej przywołanej ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 wskazanej wyżej ustawy), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W świetle art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pierwotny wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Spółki w dniu [...] listopada 2011 r. (pismo z dnia [...] listopada 2011 r.). Od tego dnia rozpoczął bieg termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej W tym miejscu wskazać należy, że wniosek ten został poszerzony pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. dodatkowo o dokumenty dotyczące przebudowy. Z treści pism adresowanych do pełnomocnika skarżącej nie wynika, aby Spółka dokonała kwalifikacji wniosku strony skarżącej pod kątem oceny, czy obejmuje on żądanie udzielenia informacji publicznej. Spółka w pierwszym piśmie skierowanym do skarżącej ograniczyła się do kwestii roszczenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Natomiast w kolejnych pismach podtrzymywała swoje stanowisko. Dopiero w piśmie z dnia [...] października 2013 r., na skutek wniesionej skargi, Spółka poinformowała pełnomocnika skarżącej, że w zasobach archiwalnych podmiotu zobowiązanego brak jest dokumentacji z budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez grunt skarżącej, bowiem są to linie wybudowane przed 1939 r. Spółka przesłała ponadto dokumentację archiwalną dotyczącą remontu linii [...] Z powyższego wynika, że przedsiębiorstwo E. w P. pozostawało w stanie bezczynności w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Jednakże stan bezczynności ustał w dniu [...] października 2013 r., kiedy to zostały skarżącej dostarczone posiadane przez spółkę żądane dokumenty. Z tego względu niniejsze postępowanie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa jako bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej ( pkt 1 sentencji wyroku). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. (I OPS 6/08; ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63) mówiące, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a Ppsa – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z uzasadnienia cytowanej uchwały jasno wynika, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, iż, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jedynie uznawszy, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie – że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku bowiem już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołuje pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności. NSA zaznaczył, że nie ma wówczas żadnych innych powodów, które przemawiałyby za wydaniem wyroku oddalającego skargę, który – najogólniej rzecz ujmując – jest orzeczeniem stwierdzającym, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa jest bezzasadny. Odnosząc się do kwestii, czy bezczynność ENEA Operator – która wystąpiła w niniejszej sprawie – miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego. Wprawdzie należy zauważyć, że bezczynność organu była znacząca (pierwotny wniosek wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2011 r. zmodyfikowany pismem z dnia [...] stycznia 2013r, a odpowiedzi udzielono dopiero w dniu [...] października 2013 r,), jednak przy ocenie charakteru naruszenia prawa długość okresu bezczynności nie jest wyłącznym kryterium oceny. Należy zauważyć, że w wymienionym okresie strony prowadziły korespondencję dotyczącą służebności przesyłu. Ponadto, co najistotniejsze, w tym okresie istniały uzasadnione wątpliwości, które zostały wyjaśnione w orzecznictwie sądowoadministracyjnycm, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczna i czy ENEA Operator jest podmiotem obowiązanym do udzielenia tej informacji. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji nie miała rażącego charakteru. Z tych względów Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku na podstawie art.149 § 1 zd.2 Ppsa w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą zmieniającą z 9 kwietnia 2014r. wskazaną na wstępie rozważeń Sądu. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 201 Ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Dz.U.2015.1804). O zobowiązaniu E. do uiszczenia wpisu Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 223 § 2 Ppsa.