IV SO/Po 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R.N. o ukaranie Starosty Powiatu Tureckiego grzywną w trybie art. 55 §1 ppsa p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Staroście Powiatu Tureckiego grzywnę w wysokości 3 102, 96 zł (słownie trzy tysiące sto dwa złote i 96/100), 2. zasądzić od Starosty Powiatu Tureckiego na rzecz skarżącego kwotę 357 zł. (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania R.N. reprezentowany przez radcę prawnego G.W. pismem z dnia 14.06.2010r. złożył wniosek o wymierzenie Staroście Powiatu Tureckiego grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu skargi z dnia 27.04.2010r. na bezczynność w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pełnomocnik Skarżącego wniósł również o zasądzenie od Starosty Powiatu Tureckiego na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 357 zł. (wynagrodzenia pełnomocnika 240 zł., kosztów sądowych – 100zł. i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł.). W uzasadnieniu skarżący, powołując się na pismo Sądu z dnia 7 czerwca 2010r. sygn. IV Dz.K.Og.39/10 wskazał, iż pomimo upływu miesiąca od wniesienia skargi organ nie przekazał jej Sądowi. W odpowiedzi na skargę, Starosta Powiatu Tureckiego wniósł o odmowę ukarania grzywną. Zdaniem organu, wniosek o wymierzenie grzywny z powodu zwłoki w wykonaniu obowiązków, o których mowa w art. 55 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) nie jest zasadny. Uzasadniając powyższe organ wskazał, iż wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został rozpatrzony pozytywnie. Zdaniem organu oznaczało to, iż skoro skarżący zrealizował cel tego postępowania to nie zachodzi przesłanka do przekazania skargi do sądu administracyjnego. Ponadto organ poinformował, iż skargę wraz z aktami sprawy przekazał już do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Biorąc po uwagę okoliczności sprawy oraz fakt, iż ewentualne uchybienie terminowi nie wynikało z celowego działania organu zmierzającego do tamowania sprawy, oraz że ostatecznie wykonano powyższy obowiązek, wniesiono jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu.. Zgodnie z art. 54 §1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wniesienie skargi powoduje powstanie po stronie organu obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 §2 ppsa). Przepisy szczególne mogą jednak przewidywać krótsze terminy. Jednym z takich przepisów jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Mając powyższe na uwadze i uwzględniając, iż przedmiotem skargi była bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzić należy, że organ miał obowiązek przekazać akta wraz z odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni. Obowiązku tego jednak nie dochował. Jak wynika bowiem z akt sprawy, dotyczącej bezczynności w przedmiocie informacji publicznej zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt IV SAB/Po 36/10, powyższa skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy złożona została w dniu 18.06.2010r. (data stempla pocztowego k. 12 akt sygn. IV SAB/Po 36/10), a więc z przekroczeniem 15 dniowego terminu liczonego od dnia 28.04.2010r. (data wpływu skargi do organu – k. 3 akt sygn. IV SAB/Po 36/10), który upłynął w dniu 13 maja 2010r. Mając na uwadze złożenie przez skarżącego wniosku o wymierzenie organowi grzywny stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki na wymierzenie takiej grzywny. Zgodnie bowiem z treścią art. 55 §1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Bez znaczenia co do zasadności samego wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie akt pozostaje pozytywne rozpatrzenie skargi w trybie autokontroli (jest to bowiem podstawa do umorzenia postępowania przez Sąd) oraz fakt przesłania odwiedzi na skargę wraz z aktami sprawy przed rozpoznaniem przez Sąd wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd podziela w tym zakresie pogląd zaprezentowany w uchwale siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, w którym podniesiono między innymi, iż skoro z art. 54 § 2 ppsa wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa. W rezultacie, przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ppsa obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem 30 – dniowego terminu. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nawet po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa, gdy organ przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa dotyczący umorzenia postępowania nie ma zastosowania, bowiem postępowanie ma swój przedmiot, gdyż wniosek nie został cofnięty, ani z innych przyczyn nie stał się bezprzedmiotowy. Również Naczelny Sąd stwierdził, iż bez znaczenia jest termin posiedzenia sądu, na którym zostanie rozpoznany wniosek o wymierzenie grzywny. Nie może on przecież zmienić faktu uchybienia albo braku uchybienia terminowi ustanowionemu w art. 54 § 2 ppsa. Pozostaje zatem bez wpływu na istnienie bądź nieistnienie przedmiotu zaskarżenia. Ponadto - słusznie w literaturze zwrócono uwagę, że ustawa nie wskazuje na jakikolwiek związek między złożeniem wniosku, wykonaniem obowiązku, a terminem posiedzenia sądu. Sąd jest zobowiązany rozpatrzyć merytorycznie wniosek, który spełnia wymogi formalne, bez względu na to, czy organ swój obowiązek do daty posiedzenia sądu spełnił, czy też nie. W związku z powyższym wskazać należy, iż zgodnie z art. 154 § 6 ppsa sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. (M.P. z 2010 r. Nr 7, poz. 67), przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 3.102, 96 zł. Górną granicą grzywny wymierzonej na podstawie art. 154 ppsa byłaby w tej sprawie kwota 31.029,60 zł. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości, w szczególności w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo nie wydaniu aktu lub nie dokonaniu czynności. W związku z powyższym, mając na uwadze przekroczenie terminu o 37 dni Sąd uznał, że wystarczającą grzywną będzie grzywna w wysokości 3102,96 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów w wysokości 357 zł. obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika wynoszące 240 zł., opłatę sądową w wysokości 100 zł. oraz koszty udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej 17 zł. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle powyższego oczywistym jest zasadność przyznania skarżącemu zwrotu kosztów obejmujących wpis od skargi o wymierzenie organowi grzywny oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Odnosząc się do wniosku dotyczącego zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika, stwierdzić należy, że zasady ustalania wysokości zwrotu niezbędnych kosztów postępowania uregulowane są w art. 205 ppsa, który w § 2 przewiduje, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści art. 205 § 3 ppsa zawierającego delegację do stosowania odrębnych przepisów w zakresie ustalania wysokości przysługujących należności stronie, do określania stawek opłat za czynności radców prawnych reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie). Zgodnie z treścią § 2 cytowanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nakład pracy radcy prawnego jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy nie uzasadniają w ocenie Sądu przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w §14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia. Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa orzekł więc jak pkt 2 sentencji postanowienia.