IV SO/Po 7/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie P.T. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w P. i odmówić ustanowienia radcy prawnego, doradcy podatkowego i rzecznika patentowego /-/D.Mataczyński P.T. pismem z dnia 22 września 2008r. poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż wnosi skargę na decyzję Zastępcy Prezydenta Miasta P. w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] sygn. akt [...]. Skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący poszerzył jego zakres wnosząc o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (bez określenia czy wnosi o ustanowienie radcy prawnego czy też adwokata). Jak wynika z oświadczenia wnioskodawcy zawartego w formularzu skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe a źródłem jego utrzymania są zasiłki otrzymywane z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. Na potwierdzenie powyższych danych skarżący przedłożył kopie decyzji z dnia [...] nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] o przyznaniu zasiłków celowych na łączną kwotę 1.120 zł. Na podstawie art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata. Z kolei prawo pomocy z zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki regulujące przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej zawarte są w art. 246 §1 pkt 1 i 2 ppsa, zgodnie z którymi przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym Sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jest więc szczególną formą pomocy państwa przyznawanej osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej lub ograniczającej dostęp do sądu. Przy czym, chodzi o trudną sytuację materialną danej osoby lub rodziny, ale uwzględniającą także odniesienia obiektywne, tzn. sytuację na rynku pracy, poziom wynagrodzeń i świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz poziom życia większości rodzin. Co do zasady prawo pomocy nie powinno być więc udzielane osobom, które otrzymują stałe miesięczne dochody w wysokości przewyższającej kwotę przeznaczaną na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Sytuacja taka pozwala bowiem na przygotowanie się do wszczęcia akcji sądowej poprzez zaoszczędzenie odpowiednich środków na ten cel (por. M. Budachowska, Prawo pomocy w postępowaniu sądowo-administracyjnym, cz. II. Doradztwo Podatkowe 2005/9/51, Lex nr 49597). Zauważyć należy również, iż zgodnie z ogólną zasadą, strona która wniosła skargę do sądu powinna gromadzić środki finansowe na pokrycie kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Dla uznania wniosku za uzasadniony decydujące znaczenie ma więc brak możliwości zgromadzenia środków finansowych w dłuższym okresie, o ile istniały podstawy do przewidywania tego wydatku. Potwierdza to orzecznictwo sądowe z którego wynika, że ubiegający się o zwolnienie od kosztów sądowych w każdym przypadku powinien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdy poczynione w ten sposób oszczędności okazały się nie wystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (zob. postanowienie SN z dnia 24 września 1984r. II CZ 104/84). Obowiązek wykazania, iż nie jest w stanie zgromadzić odpowiednich środków na opłacenie kosztów koniecznych do prowadzenia postępowania przed sądem administracyjnym, w tym również w drodze oszczędności we własnych wydatkach spoczywa jednak na wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, przy uwzględnieniu tego, iż jedyne źródło utrzymania wnioskodawcy stanowią zasiłki wypłacane przez MOPR w P., stwierdzić należy że P.T. może zostać uznany za osobę, która nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów. Tym samym można uznać skarżącego za osobę spełniającą przesłanki do przyznania prawa pomocy w całości. Uwzględniając zgłoszony przez skarżącego ogólny wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu bez określenia czy dotyczy on ustanowienia radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego czy też rzecznika patentowego, mając na względzie przedmiot wniesionej skargi (decyzja w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego) oraz brak możliwości jednoczesnego ustanowienia pełnomocników należących do wszystkich wymienionych wyżej grup zawodowych, postanowiono przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i odmówić jednoczesnego ustanowienia radcy prawnego, doradcy podatkowego i rzecznika patentowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 §1 - §3, art. 246 §1 pkt 1 i 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji. /-/D.Mataczyński