I SA/Rz 1024/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015r. sprawy ze skargi G. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania G. D. i M.D. , prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. “A." G. D. i P.P.H.U. “A." M. D., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] , w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 866 zł. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że Prezydent Miasta K. , opisaną wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. ustalił skarżącym G. D. i M. D., podatek od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 866 zł., przyjmując że będący ich własnością grunt o pow. 959 m2, położony przy ul. K. w K. , jest gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatek od budowli położonych na ww. nieruchomości - utwardzonego placu oraz wiaty przystankowej - organ ustalił przy uwzględnieniu wartości rynkowej tych budowli, podanej przez podatników. Przyjmując stawki podatkowe przewidziane dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, organ oparł się na dokumentach zgromadzonych w trakcie postępowania w sprawie o ustalenie podatku od nieruchomości za rok 2014 r., W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) – zwanej dalej u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że opodatkowanie nieruchomości stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z samego faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę i nie zależy od sposobu ich wykorzystania oraz przez nieuwzględnienie zarzutu, że przedmiot opodatkowania był zakupiony przez osoby fizyczne do majątku wspólnego małżeństwa w celach osobistych, nie zaś przez przedsiębiorstwo - spółkę cywilną PPHU A.. W odwołaniu podniesiono także, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2014 r. dotycząca ustalenia podatku od nieruchomości za 2014 r., zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, którego wyrok z dnia 24 lutego 2015 r. oddalający skargę, został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie to do chwili obecnej jest w toku, wobec czego zdaniem skarżących, bezzasadnym było wydanie decyzji w sprawie za rok 2015r. przed prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie decyzji za 2014r. opartej o tożsamy stan faktyczny i prawny. W odwołaniu wskazano też, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez podatników na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w celu wykorzystywania jej na cele mieszkaniowe, czy inwestycyjne, a złożone wnioski i wydane pozwolenia, pozwalały na przekształcenie przeznaczenia owej nieruchomości, jednak nigdy tego nie zrealizowano. Dlatego w ocenie skarżących nie można przyjąć, iż cała działka jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, tym bardziej, że nieruchomość jest tylko w niewielkiej części wykorzystywana pod tę działalność (100 m2). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że w tego rodzaju postępowaniu należy stwierdzić, w jaki sposób podmiot, który występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba prywatna, która dysponuje również majątkiem osobistym, a raz jako przedsiębiorca - zakupił i wykorzystywał nieruchomość, podkreślając że przedmiotowa nieruchomość nie została ujęta w ewidencji działalności gospodarczej, jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nigdy nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, a podatnicy nigdy nie zaliczali żadnych wydatków związanych z nabytymi nieruchomościami do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie skarżących wskazuje to wyraźnie, iż nieruchomość ta nie była w jakikolwiek sposób związana z prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą. Zarzucono, że organ podatkowy okoliczności tych nie zweryfikował i błędnie przyjął, że skoro nieruchomość ta jest w posiadaniu osób prowadzących działalność gospodarcza to automatycznie jest ona związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślono, że istnieją sytuacje, w których należące do osób fizycznych nieruchomości o charakterze nie mieszkaniowym nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, a nie zachodzą jednocześnie przewidziane w ww. przepisie wyjątki, stanowiące podstawę do zastosowania innych stawek podatku od nieruchomości, niż maksymalne. Na uzasadnienie tego poglądu powołany został wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 902/12. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy uznał powyższe odwołanie za nieuzasadnione. Stwierdził, iż oczekiwanie na prawomocne rozstrzygniecie sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. byłoby bezzasadne, gdyż obie sprawy toczą się odrębnie i nie ma jakichkolwiek przeszkód prawnych, by postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. nie mogło być kontynuowane, pomimo niezakończonego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie dotyczącej podatku za rok 2014. Uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, SKO w K. podkreśliło, że posiadana przez skarżących nieruchomość stanowiąca działkę nr ew., [...] o pow. 0,0959 ha, poł. w K. przy ul. K. , wg ewidencji gruntów i budynków, sklasyfikowana dotychczas jako "Tk" (tereny kolejowe), a obecnie "Bp" (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. albowiem nie jest użytkiem rolnym, gruntem zadrzewionym i zakrzewionym na użytkach rolnych, ani lasem. Rozważając kwestię związania przedmiotowej nieruchomości z działalnością gospodarczą organ powołał się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazując iż gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, pod jeziorami i zajętymi na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Odpowiadając na zarzuty odwołania SKO w K. podkreśliło, że istotnie warunków do uznania za związaną z działalnością gospodarczą nie spełnia nieruchomość będąca wprawdzie w posiadaniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, ale przeznaczona na realizację osobistych celów życiowych podatnika oraz jego rodziny. Tego typu nieruchomości i obiekty budowlane nie zawsze są bowiem wykorzystywane przez podatnika do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a ich cechy fizyczne wykluczają potencjalne ich wykorzystywanie na ten cel. Dlatego nieruchomości takie nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Organ podkreślił jednak wyraźnie, że w niniejszej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodzi. Organ przypomniał, że skarżący wnioskiem z dnia 19 października 2011 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w którym to wniosku określili planowaną inwestycję w postaci budowy budynku usługowego, placu manewrowego, miejsc postojowych, niezbędnej infrastruktury technicznej z przebudową kolidującego uzbrojenia podziemnego na działce nr ew. [...] (całej nieruchomości) oraz budowy zjazdu z działki nr ew. [...] na działkę nr ew. [...]. Następnie w dniu 7 listopada 2012 r. wystąpili z wnioskiem o zmianę nazwy inwestycji na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z placem manewrowym, miejscami postojowymi dla autobusów i busów na działce nr ew. [...] (całej nieruchomości) oraz budowę zjazdu z działki nr ew. 624 na działkę nr ew. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu, zgodnie z wnioskiem podatników. Ponadto, w maju 2014 r. skarżący wystąpili z wnioskiem o ustanowienie na ww. działce przystanku komunikacyjnego (wiaty przystankowej), która to budowla jednoznacznie związana jest z profilem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej w postaci usług przewozowych osób. Ubiegając się o warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu oraz o ustanowienie wiaty przystankowej, skarżący nie ograniczyli obszaru działki nr [...], lecz uwzględnili całą jej powierzchnię, na której potencjalnie może być prowadzona działalność gospodarcza, choćby poprzez parkowanie na niej busów, czy też przeznaczenie jej w całości na plac manewrowy. Nieruchomość ta, w części dotychczas nie zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, stanowi teren zielony (trawnik) i z uwagi na jej cechy faktyczne oraz rodzaj prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej - może być wykorzystywana wprost na ten cel, stając się tym samym elementem przedsiębiorstwa. W ocenie organu, uznanie przedmiotowej nieruchomości za nieruchomość związaną z działalnością gospodarczą skarżących, uzasadnia zamiar skarżących włączenia jej do przedmiotowej działalności uzewnętrzniony treścią złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz ustanowienia wiaty przystankowej a także potencjalna możliwość realizacji tej działalności na całej nieruchomości, pomimo aktualnie faktycznego jej ograniczenia jedynie do części działki, nie wprowadzenia jej do ewidencji środków trwałych, czy też nie obciążenia kosztów uzyskania przychodów wydatkami związanymi z utrzymaniem tej nieruchomości. Odpierając zarzut, iż nieruchomość ta, w niezajętej aktualnie na działalność gospodarczą części, przeznaczona jest na realizację osobistych celów życiowych podatników, organ podkreślił, że czasowe niewykorzystywanie części nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowanie stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do kwestii opodatkowania budowli organ, powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. uznał, że utwardzony plac o pow. 100 m2 położony na przedmiotowej działce, oraz wiata przystankowa, o posadowienie której wystąpili podatnicy, są budowlami, podlegającymi opodatkowaniu w oparciu o wartość tych budowli ustalaną na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ponieważ podatnicy nie dokonywali odpisów amortyzacyjnych od budowli, będących przedmiotem opodatkowania, za podstawę opodatkowania przyjęto wartość rynkową obu budowli, określoną przez podatników na 2.000 zł. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucili organom podatkowym naruszanie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opodatkowanie nieruchomości stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z samego faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę i nie zależy od sposobu ich wykorzystania oraz przez nieuwzględnienie zarzutu, że przedmiot opodatkowania był zakupiony przez osoby fizyczne do majątku wspólnego małżeństwa w celach osobistych, nie zaś przez przedsiębiorstwo - spółkę cywilną PPHU A., a także naruszenie art. 122, 187 i 191 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613) – zwanej dalej Op. W uzasadnieniu skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu, twierdząc, iż posiadana przez nich nieruchomość nie ma rzeczywistego związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. Wyjaśnili, iż w grudniu 2007r. nabyli prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, przekształcone następnie w prawo własności a dopiero w październiku 2011r. zwrócili się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżących upływ czasu pomiędzy nabyciem nieruchomości a rozpoczęciem starań o pozyskanie opisanych wyżej pozwoleń świadczy o tym, że przedmiotowa nieruchomość nie został nabyta z zamiarem jej gospodarczego wykorzystania. Skarżący podkreślili, iż nieruchomość ta nie została włączona do prowadzonego przedsiębiorstwa – nigdy nie była ewidencjonowana jako środek trwały ani nie stanowiła podstawy naliczania kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności - w czasie od nabycia do chwili obecnej była przeznaczona wyłącznie do użytku osobistego małżonków, nie zaś na potrzeby prowadzonej działalności, a ewentualne możliwości wynikające z opisanych przez organy podatkowe decyzji o warunkach zabudowy nigdy nie zostały zrealizowane – dlatego w ocenie skarżących nieruchomość ta powinna zostać opodatkowana według stawki podstawowej. Zamiar zmiany przeznaczenia użytkowania gruntu nie jest tożsamy z występowaniem w obrocie nieruchomości w zmienionej roli i nie stanowi okoliczności uzasadniającej podwyższenia podatku. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Spór pomiędzy skarżącymi a organami podatkowymi w przedmiotowej sprawie koncentruje się głównie wokół tego czy cała nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowi grunt związany z prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą, czy tylko cześć gruntu winna być w ten sposób zakwalifikowana. Zgodnie z art. 1 a pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak wynika z brzmienia tego przepisu ustawodawca, co do zasady, wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktuje jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek stanowią jedynie grunty związane z budynkami mieszkalnymi, lub te, które ze względów technicznych działalności tej nie mogą służyć (wyjątek o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, dotyczący gruntów pod zbiornikami wodnymi nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie). Z uwagi więc na te dwa wyjątki każdy przypadek należy traktować indywidualnie, rozważając wszelkie okoliczności, charakterystyczne dla konkretnej sprawy. Skarżący w niniejszej sprawie bez wątpienia są przedsiębiorcami, co wynika z zalegających w aktach sprawy wyciągach z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Co prawda prowadzą oni działalność gospodarczą, w formie spółki cywilnej, jednakże to im indywidualnie przysługują cechy przedsiębiorców, gdyż sama spółka cywilna przymiotu takowego nie posiada. Tak więc, zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem art. 1 a pkt 3 u.p.ol., wszelkie grunty będące w ich posiadaniu, jako przedsiębiorców, należy traktować jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkiem oczywiście tych, które są związane z budynkami mieszkalnymi, lub ze względów technicznych są niezdatne do prowadzenia działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie jednak z żadnym z tych wyjątków nie mamy do czynienia, ponieważ działka oznaczona nr [...] aktualnie nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, w związku z czym nie może być w jakikolwiek sposób związana z budynkiem mieszkalnym, ani też jej stan techniczny nie wyklucza prowadzenia na niej żadnej działalności. Nabyta w 2007 r. przez skarżących działka (prawo wieczystego jej użytkowania) zabudowana była w tym czasie budynkiem pełniącym funkcję transportu i łączności. Budynek ten, stanowiący odrębny od nieruchomości przedmiot własności, został co prawda przekształcony następnie na budynek mieszkalny, jednakże został później rozebrany. Nastąpiło to jeszcze w 2010 r., tak więc od tego czasu żadna część nieruchomości nie jest związana z budynkiem mieszkalnym. Tak samo w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że względy techniczne uniemożliwiają wykorzystywanie działki nr [...] na potrzeby prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej. Rację mają rozstrzygające niniejszą sprawę organy, że względy techniczne, uniemożliwiające wykorzystywanie gruntu na potrzeby działalności gospodarczej, to przyczyny obiektywnie istniejące, niezależne od woli przedsiębiorcy. Istotne w tym wypadku jest również to, że nie mogą to być przeszkody występujące przejściowo, a więc przemijające, nie mające cech trwałości. Skarżący w niniejszej sprawie wskazują, że deklarowana przez nich działka nie może w całości służyć prowadzonej przez nich działalności, ponieważ nie jest utwardzona i uzbrojona, za wyjątkiem pewnego jej fragmentu o pow. 100 m2. Okoliczność ta nie może być jednak uznana za przyczynę techniczną, o której mowa w art. 1 a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż nie jest ona następstwem działania czynników zewnętrznych, a jedynie konsekwencją decyzji skarżących, którzy zdecydowali o takim, a nie innym zagospodarowaniu nieruchomości. Prowadzą oni bowiem na przedmiotowej działce działalność związaną z utrzymywaniem przystanku dla autobusów i busów oraz miejsc postojowych, dla określonej liczny samochodów. Chociaż przystosowana do tego celu jest jedynie cześć działki, obejmująca powierzchnię ok 100 m2, nie istnieją obiektywne przeszkody do rozbudowania istniejącej tam infrastruktury. Zaniechanie odpowiednich działań w tym zakresie jest konsekwencją określonej decyzji biznesowej, leżącej całkowicie w ich gestii. Kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili, że działka nr [...] nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, co świadczy o tym, że stanowi ona ich majątek osobisty, niestanowiący części składowej ich przedsiębiorstwa, działającego w ramach spółki cywilnej, której są wspólnikami. Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, że okoliczność ta nie ma znaczenia na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa ta bowiem w art. 1 a pkt 3 mówi jedynie o gruntach będących w posiadaniu przedsiębiorcy, nie uzależniając ich opodatkowania według wyższej stawki od zaewidencjonowania nieruchomości w ewidencji środków trwałych. Kwestia zaewidencjonowania tej nieruchomości, jako środka trwałego, ma bowiem znaczenie na gruncie przepisów o podatku dochodowym, a jedynie fragmentarycznie na gruncie przepisów dotyczących podatku od nieruchomości, tzn. w przypadku określenia podstawy opodatkowania amortyzowanej budowli, podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. Nie ma zaś wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w przypadku opodatkowania gruntów. Nabyta przez skarżących działka, pomimo faktu niewniesienia jej do spółki cywilnej, w ramach których prowadzą oni działalność gospodarczą, winna być potraktowana jako związana z tą działalnością, gdyż to oni indywidualnie są przedsiębiorcami, a status taki nie przysługuje stworzonej przez nich spółce cywilnej. Tak więc to oni władają tą nieruchomością, które to władztwo spełnia cechy posiadania, w rozumieniu art. 1 a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób też zasadnie utrzymywać, że większa część przedmiotowej działki, odpowiadająca powierzchni 859 m2, służy zaspokajaniu ich osobistych potrzeb, albowiem przeciwko temu stwierdzeniu przemawia fakt wystąpienia przez skarżących o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę budynku i infrastruktury, która bez wątpienia ma służyć celom gospodarczym, wynikającym z prowadzonej przez nich działalności. Dodatkowo potwierdzeniem tego jest fakt wystąpienia przez skarżących, w maju 2014 r., o ustanowienie na działce, która zgodnie z treścią wniosku stanowi własności P.P.H.U. A. s.c. M.G. D., przystanku komunikacyjnego, który to wniosek został uwzględniony przez właściwy organ administracji. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że nieruchomość, której dotyczy przedmiotowa sprawa, ma służyć celom wykraczającym w sposób oczywisty poza zakres czynności związanych jedynie z zaspokajaniem indywidualnych potrzeb małżonków. Intencje skarżących w tym zakresie zostały zamanifestowane w sposób wyraźny i jednoznaczny, w związku z tym ich twierdzenia wyrażone w skardze, a uprzednio prezentowane w trakcie postępowania podatkowego, nie zasługują na uwzględnienie. Dlatego też należy stwierdzić, że zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Stanowisko organów w tym zakresie zasługuje na akceptację, zarówno jeżeli chodzi o interpretację określonych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również i zastosowanie w niniejszej sprawie. Również zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej nie znajdują potwierdzenia. Rozstrzygające sprawę organy uczyniły zadość swoim obowiązkom procesowym, w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, dopuszczając wszelkie niezbędne w tym zakresie dowody. Chodzi tu przede wszystkim o dowody z dokumentów urzędowych, w postaci decyzji administracyjnych oraz odpisów z ewidencji gruntów, map, umowy sprzedaży, jak również informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W trakcie postępowanie zwracano się też do skarżących o wyjaśnienie konkretnych, budzących wątpliwości lub niejasnych, okoliczności, mających znaczenie na gruncie przedmiotowej sprawy. Zebrane w ten sposób dowody zostały ocenione w sposób rzetelny i kompleksowy, w związku z czym organom obu instancji nie można zarzucić dowolności w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), oddalono skargę.