I SA/Rz 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ SO del. Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2015r. (data wpływu do organu - 2 lipca 2015r.), uzupełnionym dniu 6 września 2015r. (data wpływu do organu - 10 września 2015r.), T. W. (dalej: wnioskodawca/skarżący) zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania otrzymanych odsetek ustawowych. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 21 grudnia 2010r. wnioskodawca wraz z żoną podpisał umowę o kredyt hipoteczny na zakup nieruchomości od Firmy X. Po dokonaniu zakupu okazało się, że nieruchomość ta nie spełniała warunków zawartych w umowie deweloperskiej. Wnioskodawca wraz z żoną wytoczyli postępowanie prawne przeciwko Firmie X, w wyniku którego sąd okręgowy zasądził od tej firmy na rzecz wnioskodawcy i jego żony kwotę 536.000,00zł jako zwrot pozostałego kapitału kredytu z ustawowymi odsetkami od dnia 23 sierpnia 2011 r. do dnia zapłaty oraz solidarnie kwotę 22.792,56zł tytułem kosztów procesu. Ustawowe odsetki wyniosły 230.623,73zł. Sąd Apelacyjny oddalił apelację Firmy X i zasądził na rzecz wnioskodawcy i jego żony kwotę 5.400,00zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Na dzień 8 grudnia 2014r. (uprawomocnienie wyroku sądu apelacyjnego) zadłużenie hipoteki wynosiło 596.379.95 zł. Firma X wpłaciła na konto banku 596.737.95zł jako spłatę hipoteki i koszty rozwiązania umowy o kredyt. Na konto wnioskodawcy i jego żony Firma X wpłaciła kwotę w wysokości 183.970,47zł. W kwocie tej zawarty był zwrot kosztów sądowych w wysokości 22.792,00zł i zwrot części zapłaconych przez wnioskodawcę i jego żonę rat. Firma X, która została zobowiązana do zwrotu należnej kwoty oraz odsetek ustawowych w wysokości 230.623,73zł, sporządziła informację PIT-8C, w której wykazała powyższą kwotę jako przychód wnioskodawcy i jego żony za 2014r. Wnioskodawca wskazał również, że od dnia podpisania umowy kredytu (21 grudnia 2010r.) do dnia wyroku (27 listopada 2014r.) wnioskodawca i jego żona wpłacili do banku udzielającego im kredytu kwotę 171.479,53zł na poczet spłaty rat kredytu. Pieniądze na spłatę kredytu pochodziły z dochodu uzyskanego w latach 2011-2014, który został opodatkowany i wykazany w zeznaniach podatkowych w latach 2012-2015. Ponadto wnioskodawca wskazał, że kwota 536.000,00zł jest zwrotem pozostałego kapitału kredytu hipotecznego nieruchomości, nie jest odszkodowaniem. Kwota ta została od razu przelana do banku tytułem spłaty kredytu. Wnioskodawca zaznaczył, że kwota, którą wpłaciła Firma X (183.379,95 zł) była dużo mniejsza niż straty, które ponieśli w związku ze spłatą kredytu i kosztami procesu. W związku z opisanym wyżej stanem faktycznym wnioskodawca sformułował pytanie: Czy wnioskodawca i jego żona korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu uzyskanych odsetek ustawowych orzeczonych wyrokiem sądowym jako zwrot kosztów kredytu? Wnioskodawca stanął na stanowisku, że wraz z żoną powinni korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz. 361, ze zm.) - dalej: u.p.d.o.f., gdyż kwota otrzymana na podstawie wyroku sądowego stanowi zwrot poniesionych przez nich kosztów. Różnica między przelaną kwotą na poczet zwrotu poniesionych kosztów, a sumą spłaconych rat wynosiła 10.301,06zł - na ich niekorzyść. Ponieważ zapłacili podatek od spłaconych w latach 2011-2014 rat, zwrot poniesionych kosztów nie może być traktowany jako przychód - środki pieniężne przeznaczone na spłatę rat kredytu będą opodatkowane podwójnie. Minister Finansów - reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej - w interpretacji z dnia [...] października 2015r., nr [...], uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Uzasadniając swe stanowisko, organ wyjaśnił, że zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów. Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. źródłem przychodów są tzw. "inne źródła". Organ interpretacyjny stwierdził, że użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" oznacza, że określony w nim katalog przychodów nie jest zamknięty, a przychodami z innych źródeł jest każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych wart. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f. Organ wyjaśnił, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014r., poz.121, ze zm.) - dalej: k.c, stosownie do którego, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c). Zgodnie natomiast z art. 20 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014r., poz. 101 ze zm.) - dalej: k.p.c, do wartości przedmiotu sporu nie wlicza się odsetek, pożytków, kosztów, żądanych obok roszczenia głównego. Minister Finansów wskazał, że odsetki wypłacone za okres od dnia 23 sierpnia 2011r. do daty wypłaty należności, nie są wliczane do wartości roszczenia głównego. Zdaniem organu interpretacyjnego, nie można utożsamiać odsetek za zwłokę z należnością główną. Odsetki mają charakter uboczny względem świadczenia głównego - są skutkiem niewykonania zobowiązań i nie są odszkodowaniem, a wynagrodzeniem (rekompensatą) dla osoby, której należność winna być wypłacona. Organ podkreślił, że zwolnienie od podatku dochodowego otrzymanych odsetek przysługuje tylko w przypadku, gdy przepis u.p.d.o.f. zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie. Przepis art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia odsetki, które zwolnione są z opodatkowania (art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. pkt 52, pkt 95, pkt 199, pkt 130). Minister Finansów stanął na stanowisku, że skoro ustawodawca nie zamieścił w katalogu zwolnień odsetek, o których mowa we wniosku o udzielenie interpretacji, tj. odsetek ustawowych przysługujących od zasądzonego świadczenia głównego określonego przez wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego, to należy stwierdzić, że odsetki te stanowią przysporzenie majątkowe i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z wyrażoną w art. 9 u.p.d.o.f. zasadą powszechności opodatkowania. W konsekwencji wypłata odsetek stanowi przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Odnosząc się do wskazanego przez wnioskodawcę art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., organ interpretacyjny stwierdził, że w zakresie zwolnienia wynikającego z tego przepisu mieszczą się wyłącznie odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej oraz obejmujące tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, nie zaś dotyczące utraconych korzyści. W ocenie Ministra Finansów, skoro z wyroku sądu okręgowego wynika, że pozwany zobowiązany był do zwrotu pozostałego kapitału kredytu wraz z odsetkami ustawowymi, to nie można uznać, że wypłacone wnioskodawcy odsetki ustawowe podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., gdyż przepis ten dotyczy zwolnienia z opodatkowania odszkodowań, a nie odsetek ustawowych, o których mowa we wniosku. Organ interpretacyjny zauważył również, że kwota wskazana w wyroku sądu okręgowego (536.000,00zł) miała zwolnić wnioskodawcę z ciążącego na nim obowiązku spłaty pozostałego kapitału kredytu zaciągniętego na zakup nieruchomości. Z ww. wyroku nie wynika natomiast, że pozwana firma zobowiązana była do zwrotu innych kosztów kredytu. Zatem pozwany obowiązany był do spłaty pozostałego kapitału kredytu, a nie kosztów kredytu powstałych podczas wcześniejszego spłacania rat. Fakt, że kwota zasądzonych odsetek została przeznaczona częściowo na spłatę zobowiązania wobec banku oraz uiszczonych uprzednio rat kredytu, nie może zmieniać, w świetle u.p.d.o.f., otrzymanego z tego tytułu świadczenia pieniężnego. W konkluzji Minister Finansów stwierdził, że kwota zasądzonych odsetek ustawowych nie korzysta z żadnego ze zwolnień podatkowych określonych w u.p.d.o.f., zatem odsetki te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, stanowiąc jednocześnie przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., który należy wykazać w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym nastąpiła wypłata przedmiotowych odsetek ustawowych, tj. za 2014r. Organ interpretacyjny podkreślił, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie można uznać, że nastąpiło podwójne opodatkowanie, gdyż dochód z tytułu odsetek ustawowych nie był uprzednio opodatkowany. Minister Finansów zaznaczył również, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest wyłącznie ocena stanowiska wnioskodawcy w zakresie skutków podatkowych powstałych po stronie wnioskodawcy z tytułu otrzymania odsetek ustawowych (w zakresie skutków podatkowych powstałych po stronie żony wnioskodawcy z tytułu otrzymania ww. odsetek, zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania). Zgodnie ze wskazaniem wnioskodawcy, organ interpretacyjny odniósł się jedynie do kwestii opodatkowania zasądzonych odsetek ustawowych, nie rozpatrując kwestii skutków podatkowych zwrotu wskazanej przez wnioskodawcę kwoty stanowiącej zwrot kapitału kredytu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą interpretację W. T. zarzucił: 1) naruszenie przepisów ustawy u.p.d.o.f., tj: art. 9 ust,1 przez bezkrytyczne przyjęcie generalnej zasady opodatkowania wszystkich świadczeń, które przedstawiają realną wartość majątkową, art.9 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 przez przyjęcie, iż podstawę opodatkowania może stanowić przychód oraz utożsamianie dochodu z przychodem, zamienne posługiwanie się w/w pojęciami, nie uwzględnienie poniesionych przez skarżącego kosztów związanych z uiszczonymi ratami kredytu obejmującymi głównie odsetki kredytowe, art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 przez uznanie, iż katalog przychodów z tzw. innych źródeł ma charakter na tyle otwarty, że pozwala na całkowicie dowolne kwalifikowanie każdego świadczenia przedstawiającego wartość majątkową za osobne źródło przychodów, błędne ustalenie stanu faktycznego, nie wymagające szczególnej wiedzy, które doprowadziło do uznania przez organ, iż zwrot ceny w wyniku odstąpienia od umowy jest zobowiązaniem do zwrotu kwoty, czy kapitału kredytu, naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1991 r- Ordynacji podatkowa (tj. Dz.U. z 2015r poz. 613 ze zm. - dalej: O.p.), przez niewyjaśnienie przepisów prawa podatkowego i jego skutków dla skarżącego, niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób pozwalający na właściwe skonstruowanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie, nadinterpretację stanu faktycznego, jak i przytaczanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że organ wydając przedmiotową interpretację nie dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym uchybił zasadzie wyrażonej w treści art. 121 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że przedmiotem postępowania sądowego nie był obowiązek zwrotu kwoty kredytu czy kapitału kredytu, lecz wskutek odstąpienia od umowy skarżący został zobowiązany do powrotnego przeniesienia własności nieruchomości, zaś pozwany deweloper do zwrotu ceny zakupu wraz z odsetkami, liczonymi od dnia odstąpienia od umowy. Okoliczność zaś, iż zwrot zasądzonej kwoty należności głównej wraz z częścią naliczonych odsetek, nastąpił bezpośrednio na rzecz banku finansującego przedmiotową transakcję nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawnej stanu faktycznego. Powrotne przeniesienie własności nieruchomości, która została obciążona hipoteką winno nastąpić w stanie wolnym od obciążeń (hipoteki); aby nastąpiło, wysokość aktualnego obciążenia hipotecznego musiała zostać spłacona w całości. Zadłużenie to wyniosło 596.737,95 zł i taka kwota została uiszczona bezpośrednio przez pozwanego na rzecz banku i obejmowała niespłacony kredyt wraz z należnymi odsetkami. W wyniku takiego rozliczenia część zasądzonej należności, została uiszczona przez pozwanego bezpośrednio na rzecz banku, zaś pozostała część na rzecz skarżącego (kwota 183.379,95 zł). Skarżący podniósł też, że dodatkowo przez cały czas trwania postępowania sądowego zobowiązany był uiszczać raty kredytu, które wyniosły 171.479,53 zł, lecz powyższe okoliczności w ogóle nie zostały uwzględnione przy wydaniu interpretacji. Organ nie uwzględnił także okoliczności, iż na skutek zwłoki pozwanego ze zwrotem ceny powstało roszczenie odsetkowe, zaś z drugiej strony skarżący sam zobowiązany był do spłaty odsetek od kredytu, które winny zostać potraktowane jako jego koszt. Zdaniem skarżącego dla wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ewentualnego opodatkowania odsetek, najważniejszą kwestią do rozstrzygnięcia jest prawidłowe zakwalifikowanie zasądzonego w toku postępowania sądowego obowiązku zwrotu kwoty 536.000 zł (należność główna). Kwota ta, była zwrotem ceny zakupu nieruchomości i należność ta z całą pewnością nie stanowi żadnego przychodu w świetle przepisów u.p.d.o.f. i nie podlega opodatkowaniu. Natomiast odsetki ze swej istoty stanowią formę odszkodowania za opóźnienie w spełnieniu świadczeń pieniężnych, co wynika wprost z przepisów kodeksu cywilnego, ale przede wszystkim są powiązane z należnością główną. Odsetki mają charakter akcesoryjny, ich istnienie jest uzależnione od funkcjonowania należności głównej. Dlatego, zdaniem skarżącego, odsetki od nieterminowej zapłaty, a w stanie faktycznym sprawy zwrotu ceny, nie podlegają opodatkowaniu, tak jak należność główna. Argumentacja organu w zakresie braku podstaw do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. jest o tyle chybiona, że odsetki nie stanowią przychodu, który mógłby podlegać zwolnieniu podatkowemu. Z ostrożności procesowej skarżący zwrócił także uwagę, iż przepisy u.p.d.o.f. statuują generalną zasadę opodatkowania dochodu, a nie przychodu. Tymczasem organ wydający przedmiotową interpretację niejako zamiennie posługuje się określeniem dochód/przychód, tak, jakby były to synonimy, raz stwierdzając, iż opodatkowaniu podlega dochód, a raz, że przychód, stawiając znak równości pomiędzy tymi pojęciami. W tym kontekście interpretacja podatkowa nie wyjaśnia wszystkich aspektów stanu faktycznego i jego skutków podatkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów niósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Na podstawie art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.) -dalej: P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Spór w rozpoznawanej sprawie jest w dużej części sporem o elementy stanu faktycznego podlegającego interpretacji, bowiem skarżący zarzucił, że organ błędnie przyjął, iż zwrot ceny w wyniku odstąpienia od umowy jest zobowiązaniem do zwrotu kwoty, czy kapitału kredytu. Stosownie do treści art. 14 § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z regulacji powyższej wynika, że zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie. W ocenie Sądu, w oparciu o treść złożonego wniosku oraz pisma uzupełniającego wnioskodawcy, Minister Finansów zasadnie uznał, że pytanie wnioskodawcy dotyczy opodatkowania odsetek ustawowych zasądzonych wraz ze świadczeniem głównym przez sąd. Tym świadczeniem głównym natomiast był zwrot pozostałego kapitału kredytu. Wynika to z opisanego we wniosku zdarzenia, w którym wnioskodawca podał, że sąd zasądził na jego rzecz kwotę 536.000,00zł "jako zwrot pozostałego kapitału kredytu wraz z ustawowymi odsetkami", a odsetki te wyniosły 230.623,73zł i pytanie dotyczyło opodatkowania tych właśnie odsetek ustawowych. W oparciu o tak nakreślony stan faktyczny organ słusznie uznał, że zasądzone www wyroku odsetki nie stanowią zwrotu kosztów poniesionych przez wnioskodawcę w związku z zaciągniętym kredytem. Odsetki ustawowe mają charakter uboczny względem świadczenia głównego, są skutkiem niewykonania świadczenia w terminie i swego rodzaju rekompensatą dla osoby, której należność winna być wypłacona. Prawidłowo zostały uznane za przysporzenie majątkowe - przychód z innych źródeł, o którym mowa w art.20 ust.1 u.p.d.o.f., a w konsekwencji podlegające opodatkowaniu. Nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów art.9 ust.1 i art. 10 ust.1 pkt 9 w zw. z art.20 ust.1 u.p.d.o.f., bowiem zasada powszechności opodatkowania sformułowana w art.9 ust. 1 doznaje ograniczeń jedynie w określonych przypadkach, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Słusznie organ uznał, że wskazany przez wnioskodawcę przepis art.21 ust.1 pkt 3b u.p.d.o.f. nie ma zastosowania, bo mieszczą się w nim tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, obejmujące rzeczywistą szkodę, czyli poniesione straty, a nie dotyczące utraconych korzyści. Odsetki ustawowe należy traktować jako wynagrodzenie za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, stanowią więc odszkodowanie dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Nawet zatem, gdyby potraktować zasądzony zwrot kapitału kredytu jako rodzaj "innego odszkodowania lub zadośćuczynienia", to z mocy art. 21 ust.1 pkt 3b lit. b u.p.d.o.f. odsetki ustawowe od niego , podlegałyby wyłączeniu ze zwolnienia. Nie można też uznać, jak chce skarżący, że skoro należność główna nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy, to i odsetki od niej nie mogą być opodatkowane. Niezależnie od tego, że organ nie udzielał interpretacji w przedmiocie opodatkowania przedmiotowej należności głównej, a jedynie odsetek ustawowych od niej, bo tego dotyczyło pytanie, należy stwierdzić, że odsetek nie można uznać za część należności głównej i nie zawsze pod względem skutków podatkowych odsetki dzielą los należności głównej. Świadczy o tym chociażby zwolnienie przez ustawodawcę od podatku dochodowego niektórych rodzajów odsetek np. wymienionych w art. 21 ust.1 pkt 52, pkt 95, pkt 119 i pkt 130 u.p.d.o.f. oraz powołane wyżej wyłączenie zawarte w art.21 ust.1 pkt 3b lit. b u.p.d.o.f. Obowiązek opodatkowania wszelkiego rodzaju dochodów oznacza, że jeśli określone przysporzenie nie może być przyporządkowane do żadnego ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust.1 u.p.d.o.f., to podlega zakwalifikowaniu do kategorii "inne źródła" (art. 10 ust.1 pkt 9 u.p.d.o.f.). Również brzmienie art.20 ust.1 wskazuje, że katalog przychodów "z innych źródeł" jest otwarty, bo wymienione tam rodzaje przysporzeń nie mają charakteru wyczerpującego, o czym świadczy zwrot "w szczególności". Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art.9 ust. 1 w zw. z art.26 ust.1 u.p.d.o.f. wobec utożsamiania przez organ dochodu z przychodem, bowiem organ cytował te pojęcia za ustawodawcą, który w różnych przepisach używa obu pojęć, co wcale nie oznacza, że używane są one zamiennie. W skardze wnioskodawca kwestionuje przyjęty przez organ stan faktyczny ustalony na podstawie przedstawionego przez siebie zdarzenia twierdząc, że przedmiotem postępowania sądowego nie był obowiązek zwrotu kwoty kredytu czy kapitału kredytu, lecz zwrot ceny zakupu wraz z odsetkami liczonymi od dnia odstąpienia od umowy. Zarzut ten jest bezpodstawny. W postępowaniu o udzielenie interpretacji organ nie ustala stanu faktycznego, ale jest związany stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o interpretację i pismach uzupełniających złożonych do czasu wydania interpretacji. Ponadto organ nie badał, co było przedmiotem postępowania sądowego, ale oceniał skutki podatkowe wydanego wyroku w zakresie odsetek ustawowych, bo tego dotyczyło pytanie wnioskodawcy. Wbrew zarzutom skargi, pytanie interpretacyjne nie dotyczyło też uznania za koszt spłaconych przez wnioskodawcę w czasie procesu odsetek od kredytu. Minister Finansów prawidłowo odczytał zasadnicze motywy zdarzenia przedstawionego przez wnioskodawcę, natomiast dodawanie czy też zmiana przez skarżącego istotnych elementów tego zdarzenia już po wydaniu interpretacji, nie może odnieść oczekiwanych skutków prawnych. Z tych względów zarzut naruszenia art.121 O.p. jest niezasadny. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.