I SA/Rz 137/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie NSA Bożena Wieczorska NSA Jacek Surmacz Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wydanie zaświadczenia - oddala skargę - I SA/Rz 137/04 Uzasadnienie Pismem z dnia 10 stycznia 2003r. K. Z. zwróciła się do Urzędu Skarbowego z prośbą " o pilny kontakt w celu naniesionego przez urzędnika Urzędu Skarbowego bez mojej wiedzy i zgody na dokumencie "Umowy Spółki Cywilnej" zawartej 31.XII. 1992 r. okazanego w Urzędzie 5.09.2001r. celem uzyskania informacji kiedy A. Z. zarejestrował działalność spółki". Odpowiedzi na powyższe pismo udzielił Zastępca Naczelnika Urzędu Skarbowego, który w piśmie z dnia 24 stycznia 2003r. poinformował K. Z., iż umowa spółki cywilnej z dnia 31 grudnia 1992r. pomiędzy A. Z., G. Z. i K. Z. została przedłożona w tym Urzędzie w dniu 4 stycznia 1993r. a uczyniona na niej w dniu 5 września 2001r. adnotacja o treści: " sprawa przedawniła się" z pieczęcią Urzędu jest skutkiem pomyłki pracownika Urzędu i wobec tego adnotację tę należy traktować jako anulowaną /w aktach sprawy zalega kserokopia przedmiotowej umowy spółki z odręczną adnotacją i pieczęcią Urzędu/. Kolejnym pismem z dnia 10 grudnia 2003r. K. Z. zwróciła się do powyższego Urzędu o wskazanie osoby - przez podanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego- która dokonała przedmiotowej adnotacji czyli dokonała poświadczenia nieprawdy; nadto podała, że zaświadczenie takie jest jej niezbędne w celu przedłożenia go między innymi w Prokuraturze Rejonowej i w stosownym Sądzie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił K. Z. wydania zaświadczenia "objętego wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 10. 12.2003r." na podstawie art. 306"b" i 306 "c" Ordynacji podatkowej a w uzasadnieniu podał, że wnioskodawczyni - mimo stosownego wezwania - nie przedłożyła oryginału umowy spółki cywilnej z dnia 31 grudnia 1992r. Po rozpoznaniu zażalenia K. Z. na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2004r. nr [...] uchyli l to postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ II instancji powołał art. 233 § 1 pkt. 2 "a" w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej a w uzasadnieniu podał, że organ podatkowy może - na stosowne żądanie - wydać zaświadczenie tylko w zakresie swojej właściwości rzeczowej / art. 306"a" § 1 Ordynacji podatkowej/ a właściwość te odnośnie naczelników urzędów skarbowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych / Dz.U. nr 106 poz. 489 z późn. zm./. Przepisy tej ustawy nie uprawniając naczelników urzędów skarbowych do ustalania czy dana osoba poświadczyła nieprawdę a do uzyskania zaświadczenia tej treści zmierzało żądanie K. Z. zawarte we wniosku z dnia 10 grudnia 2003r.; ustalenie w tym przedmiocie ma natomiast "charakter sprawy karnej" i należy do właściwości sądów powszechnych. Z powyższego względu postępowanie w niniejszej sprawie przed organem podatkowym było od początku bezprzedmiotowe i dlatego należało je umorzyć. K. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższe postanowienie organu II instancji i wniosła "o wydanie decyzji lub zaświadczenia podania imienia oraz nazwiska, stanowiska służbowego urzędnika publicznego US, który..... naniósł na dokumencie umowy spółki cywilnej informację nie polegającą na prawdzie, czyli dokonał poświadczenia nieprawdy art. 271 kk.". W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że w dniu 5 września 2001r. zwróciła się do Urzędu Skarbowego o wydanie jej zaświadczenia o okresie trwania spółki cywilnej w składzie G. K. i A. Z. i przedłożyła umowę tej spółki ale nie uzyskała żądanego zaświadczenia, lecz na egzemplarzu umowy uczyniono przedmiotową adnotację o przedawnieniu. Adnotacji tej - mimo żądania z jej strony - nie anulowano tj. nie wydano decyzji w przedmiocie anulowania, która to decyzja jest jej niezbędna w celu okazania w innych urzędach i sądach oraz otrzymania stosownego odszkodowania. Skarżąca wskazała też, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dają organom skarbowym kompetencji do anulowania lub dokonywania zmian bez wiedzy podatnika i w związku z tym powinna otrzymać decyzję o anulowaniu pieczęci i adnotacji ze wskazaniem osoby, która adnotacji dokonała. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ - powoływanej dalej jako p.s.a.- sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt pod kątem jego zgodności z prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, jak i wskazaną w niej podstawą prawną. Przepisy ustawy powołanej bezpośrednio wyżej wskazują przesłanki zakwestionowania przez Sąd zaskarżonego aktu tj. między innymi jego uchylenia lub stwierdzenia jego nieważności a mianowicie takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz istnienie podstaw do stwierdzenia nieważności / art. 145 p.s.a./. Kontrola Sądu ograniczona jest obiektywnie przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia a więc w niniejszej sprawie - niezależnie od treści zarzutów i wniosków sformułowanych w skardze - dotyczy umorzenia postępowania w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącą wydania zaświadczenia o określonej treści. W nawiązaniu do okoliczności przytoczonych wyżej stwierdzić także należy, że w aktach administracyjnych znajduje się notatka służbowa z dnia 28 stycznia 2004r. sporządzona przez J. S. /inspektora w Urzędzie Skarbowym / ; autorka notatki stwierdza, że to właśnie ona w dniu 5 września 2001r. uczyniła adnotację "sprawa się przedawniła" na umowie spółki cywilnej z dnia 31 grudnia 1992r. oraz odcisnęła pieczęć Urzędu i złożyła pod nią swój podpis a adnotacja ta dotyczyła przedawnienia prawa poboru opłaty skarbowej. W aktach znajduje się także pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2004r. skierowane do skarżącej K. Z. w którym - między innymi - zawarta jest informacja odnośnie autorki przedmiotowej adnotacji i wskazane są okoliczności sporządzenia tejże adnotacji; informacji o omyłkowym uczynieniu adnotacji na umowie spółki organ I instancji udzielił także skarżącej w piśmie z dnia 24 stycznia 2003r. z tym tylko, że w piśmie tym nie było wskazane nazwisko pracownika, który sporządził adnotację. Jak wskazano wyżej, skarżąca w piśmie z dnia 10 grudnia 2003r. skierowanym do organu I instancji domagała się wskazania osoby, która dokonała w dniu 5 września 2001r. przedmiotowej adnotacji na umowie spółki cywilnej i informację taką w istocie uzyskała w cyt. wyżej piśmie z dnia 29 stycznia 2004r. tj. po wydaniu przez ten organ odmownego postanowienia z dnia [...] stycznia 2004r. W stanie prawnym obowiązującym w dacie zgłoszenia przez skarżącą wniosku o wydania zaświadczenia oraz w dacie wydania postanowień przez organy obu instancji, przepis art. 306"a" § 1 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. nr 137 poz. 926 z późn. zm./ obligował organ podatkowy do wydania zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o takie zaświadczenie, jeżeli przepis prawa wymagał urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego a osoba ubiegająca się o zaświadczenie wykazała swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, przy czym zaświadczenie takie mogło potwierdzać stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania a jego treść musiała mieścić się w granicach żądania wnioskodawcy. Według art. 306"b" § 1 cyt. Ordynacji, obowiązek wydania zaświadczenia potwierdzającego fakty albo stan prawny istnieje wówczas, gdy fakty te albo stan prawny wynikają ze znajdujących się w posiadaniu organów ewidencji, rejestrów lub z innych danych. Jeśli powyższe przesłanki nie były spełnione, to organ podatkowy - zgodnie z art. 306"c" cyt. Ordynacji - odmawiał wydania zaświadczenia wogóle, bądź odmawiał wydania zaświadczenia o określone treści. W nawiązaniu do powyższej regulacji stwierdzić należy, że nie jest prawidłowe stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie nieistnienia właściwości rzeczowej organów podatkowych do wydania zaświadczenia o treści żądanej w niniejszej sprawie, gdyż niewątpliwie ten rodzaj działania mieścił się kompetencji naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów iż skarbowych / co wynika także z przepisów art. 5 ust. 6 pkt. 8 i ust. 7 pkt. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych /Dz.U. nr 106 poz. 489 z późn. zm.//; natomiast czym innym jest ocena zasadności żądania zgłoszonego przez dany podmiot w przedmiocie wydania zaświadczenia o określonej treści. W konsekwencji więc umorzenie przez organ II instancji postępowania jako bezprzedmiotowego z przyczyny wskazanej przez organ II instancji należy ocenić także jako nieprawidłowe, niemniej jednak w ocenie Sądu nieprawidłowość ta nie jest jednak takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i które obligowałoby Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1-c" p.s.a. Postępowanie z wniosku o wydanie zaświadczenia kończy się bowiem albo wydaniem zaświadczenia albo też postanowieniem o odmowie jego wydania lub także umorzeniem postępowania np. w przypadku cofnięcia wniosku. Przyczyny tej odmowy mogą być różne, zarówno podmiotowe, gdy podmiot żądający nie wykaże swojego interesu prawnego, jak i przedmiotowe gdy np. według ustaleń organu podatkowego treść faktów czy stanu prawnego będzie odmienna od żądanej, gdy brak jest przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego - czyli gdy nie zostały spełnione przesłanki z art. 306"a" § 1 cyt. Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się w istocie określonej informacji tj. wskazania osoby, która dokonała określonej czynności faktycznej a mianowicie uczyniła adnotację na umowie spółki cywilnej i w tej sytuacji w ocenie Sądu przyjąć należy, że udzielenie jej w tym zakresie "odpowiedzi" nie kwalifikowało się do zastosowania formy zaświadczenia tym bardziej, że żaden przepis prawa nie wymagał urzędowego potwierdzenia odnośnie imiennego wskazania pracownika organu, który określonej czynności dokonał. W nawiązaniu do powyższego stwierdzić należy, że w ostatecznym wyniku dokonane przez organ II instancji umorzenie postępowania w sprawie - w miejsce odmowy wydania zaświadczenia - nie narusza obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie tegoż postanowienia. Skarga jako nieuzasadniona podlega więc oddaleniu w oparciu o art. 151 p.s.a.