I SA/Rz 150/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2022 r. sprawy ze skargi "A." na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika, z tytułu niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. nr: 408000-COP.4100.6.2020.17 Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS), po rozpatrzeniu odwołania S. S.A. (dalej: Skarżąca/Spółka), od decyzji NPUCS z dnia 5 października 2020 r. nr: 408000-CKK3.4100.3.2020.17 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej S. S.A. jako płatnika, z tytułu niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. NPUCS przekształcił przeprowadzoną wobec S. S.A. kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe. Przedmiotowe postępowanie podatkowe obejmowało swoim zakresem rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. Ustalono, że w okresie objętym postępowaniem podatkowym (2016 r.) nazwa spółki brzmiała G. Spółka Akcyjna. Zmiana nazwy na S. Spółka Akcyjna została wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] lutego 2018 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej, a następnie postępowania podatkowego stwierdzono, m. in., że w dniu 30 października 2015 r. G. SA zawarła z M. z siedzibą w [...] w Niemczech, określanej dalej jako: M., umowę licencyjną na podstawie której nabyła prawo do: - używania i aplikacji opatentowanych powłok i ich udoskonaleń przy wytwarzaniu produktów, które mogą być sprzedawane odbiorcom mającym siedzibę w dowolnym kraju świata, - korzystania z know-how tj. wszelkich informacji, danych, dokumentów i materiałów związanych z powłoką, jej zastosowaniem, utwardzaniem, specyfikacjami, testowaniem, wynikami testowania, - używania znaków towarowych licencjodawcy stosowanych w odniesieniu do powłok lub produktów w związku z promocją, dystrybucją i sprzedażą własnych produktów. Umowa została zawarta na okres trzech lat, z możliwością jej wcześniejszego wypowiedzenia. W dniu 16 grudnia 2015 r. M. wystawiła dla G. SA fakturę nr [...] na kwotę 25.000,00 euro, w opisie usługi podając Licence fee (opłata licencyjna). Jednorazowa opłata licencyjna wynosząca 25.000,00 euro została uiszczona przez Spółkę 5 stycznia 2016 r. Wartość przychodu licencjodawcy przeliczona na złote zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm.), dalej u.p.d.o.p., tj. według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu wyniosła 107.337,50 zł (25.000 euro x 4,2935). Pomimo wezwania, G. S.A. nie przedstawiła certyfikatu rezydencji podatkowej licencjodawcy. Skarżąca wyjaśniła, że G. SA nie pobrała należnego podatku dochodowego od dokonanej wypłaty, gdyż, w jej ocenie, nie była do tego zobowiązana. W ocenie Spółki, przyjmując, że przedmiotowa umowa nie przenosi na nią praw autorskich ani nie daje prawa do użytkowania prawa autorskiego, a Spółka może eksploatować nabyte w drodze umowy prawa wyłącznie na potrzeby własne i nie ma prawa do modyfikacji, kopiowania, rozpowszechniania oraz dalszej odsprzedaży, to wypłacone na rzecz M. wynagrodzenie nie ma charakteru należności licencyjnych, objętych dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a co za tym idzie, Spółka, nie była zobowiązana do poboru podatku u źródła, uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej drugiej strony jak również sporządzania odpowiednich deklaracji podatkowych W oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli celno-skarbowej, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ pierwszej instancji wydał w dniu 5 października 2020 r. decyzję nr 408000- CKK3.4100.3.2020.17 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej S. S.A., jako płatnika, z tytułu niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawych od przychodu uzyskanego w dniu 5 stycznia 2016 r. przez M. oraz określenia należności z tytułu niepobranego przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od przychodu uzyskanego przez M. w styczniu 2016 r. w wysokości 21 468,00 zł. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy S. S.A. złożyła odwołanie od ww. decyzji. NPUCS, decyzją nr 408000-COP.4100.6.2020.17 z dnia 6 grudnia 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nr 408000-CKK3.4100.3.2020.17 z dnia 5 października 2020 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej S. S.A. [...], NIP [...], jako płatnika, z tytułu niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawych od przychodu uzyskanego w dniu 5 stycznia 2016 r. przez M. oraz określenia należności z tytułu niepobranego przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od przychodu uzyskanego przez M. w styczniu 2016 r. w wysokości 21 468,00 zł. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. i podkreślił, że z jego brzmienia jednoznacznie wynika, że przychody uzyskane przez nierezydentów polskich z praw autorskich stanowią tylko jeden z tytułów podlegających opodatkowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że z analizy postanowień umowy licencyjnej z dnia 30 października 2015 r. wynika, że G. SA (licencjobiorca) w wyniku umowy nabyła prawo do używania znaku towarowego M. zarejestrowanych w bazie [...] w odniesieniu do promocji, dystrybucji i sprzedaży wszelkich artykułów, elementów i części licencjobiorcy, na których G. SA stosuje powłokę nanoszoną według udostępnionej receptury. Ponadto umowa licencyjna swoim zakresem obejmuje prawo do korzystania przez G. SA z know-how, który to termin w myśl umowy oznacza wszelkie informacje, dane, dokumenty i materiały związane z powłoka, jej zastosowaniem, utwardzaniem, specyfikacjami, testowaniem, wynikami testowania i/lub właściwościami, przedstawione pisemnie i określone przez Licencjodawcę jako poufne, udostępnione na prośbę licencjobiorcy. G. S.A. zawierając przedmiotową umowę uzyskał również prawo do używania i aplikacji opatentowanych powłok przy produkcji swoich wyrobów. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że skoro G. SA zawierając z M. umowę licencyjną nabyła na jej podstawie prawo do: - używania i aplikacji opatentowanych powłok i ich udoskonaleń przy wytwarzaniu produktów, które mogą być sprzedawane odbiorcom mającym siedzibę w dowolnym kraju świata, - korzystania z know-how tj. wszelkich informacji, danych, dokumentów i materiałów związanych z powłoką, jej zastosowaniem, utwardzaniem, specyfikacjami, testowaniem, wynikami testowania, - używania znaków towarowych licencjodawcy M. stosowanych w odniesieniu do powłok lub produktów w związku z promocją, dystrybucją i sprzedażą własnych produktów, to przychody uzyskane przez M. spełniają definicje przychodów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w konsekwencji podlegają więc opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zryczałtowany podatek, obliczony z zastosowaniem stawki 20%, wyniósł 21.468,00 zł (107,338,00 zł x 20% = 21.467,60) zł. Organ podkreślił, że na G. S.A. ciążył obowiązek pobrania i wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od M. w kwocie 21.468,00 zł. Skoro G. S.A. tego obowiązku nie zrealizował, to organ pierwszej instancji słusznie w decyzji z dnia 5 października2020 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej S. S.A., jako płatnika, z tytułu niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawych od przychodu uzyskanego w dniu 5 stycznia 2016 r. przez M. oraz określił należności z tytułu niepobranego przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od przychodu uzyskanego przez M. w styczniu 2016 r. w wysokości 21 468,00 zł. Przedmiotowa decyzja Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 6 grudnia 2021 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczy decyzja; polegające na nieprawidłowym zakwalifikowaniu płatności dokonanej przez stronę skarżącą na rzecz M. jako należności licencyjnych podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym (tzw. podatkiem u źródła), podczas gdy tego rodzaju wynagrodzenie nie mieści się w definicji przychodu określonego w polskiej ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych; 2. art. 30 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, z późn. zm.) w zw. art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., poprzez błędne przyjęcie odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika, z tytułu niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od przychodu uzyskanego w dniu 5 stycznia 2016 r. przez M. i błędnego ustalenia, że w przypadku płatności dokonanej przez Spółkę w związku z nabyciem prawa do korzystania z licencjonowanych praw na stronie skarżącej, jako płatniku, ciąży obowiązek potrącenia zryczałtowanego podatku dochodowego. 3. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i oparciu decyzji na jednym tylko dowodzie, tj. umowie licencyjnej, skutkujące błędnym ustaleniem obowiązku potrącenia przez stronę skarżącą zryczałtowanego podatku dochodowego. Skarżąca, w uzasadnieniu skargi, powołując się na treść zawartej pomiędzy stronami umowy oraz rzeczywisty sposób korzystania z udzielonych na rzecz Spółki uprawnień podkreśliła, że otrzymane przez M. wynagrodzenie stanowi należność licencyjną za korzystanie z przedmiotowych praw wyłącznie na potrzeby własne Spółki, bez możliwości korzystania z praw autorskich do tych utworów, a także powielania licencjonowanych praw, ich rozpowszechniania czy też dalszego sublicencjonowania Podniosła, że w doktrynie przyjmuje się, że gdy umowa nie przenosi praw autorskich ani nie daje prawa do użytkowania prawa autorskiego, a korzystający może eksploatować nabyte w drodze licencji prawa wyłącznie na potrzeby własne i nie ma prawa do modyfikacji, kopiowania, rozpowszechniania oraz dalszej odsprzedaży, to nie stanowi ona podstawy do naliczania opłat licencyjnych. W ocenie Spółki otrzymane przez M. wynagrodzenie stanowiło należność jedynie za możliwość używania i aplikacji opatentowanych powłok, które sprzedawane są przez M. na rzecz Spółki, wyłączenie na potrzeby produkcji własnych wyrobów przez Spółkę, korzystania w tym celu z odpowiedniego know - how oraz znaku towarowego. M. nie przeniosła ani też nie udzieliła licencji na korzystanie z autorskich praw majątkowych do swych rozwiązań oraz znaków towarowych na rzecz Spółki. W szczególności Spółka nie może kopiować rzeczy stanowiących przedmiot licencjonowanych praw ani ich modyfikować, ani nie otrzymuje żadnej licencji na ich rozpowszechnianie. Zgodnie bowiem z treścią zawartej z M. umowy, aby kupować i stosować wspomnianą powłokę Spółka musiała nabyć niewyłączne prawa i licencję, o której mowa w umowie. Spółka podkreśliła, że licencja dotyczy branży produkcji elementów złącznych, części metalowych oraz pokrywania powłoką wyrobów własnej produkcji lub wytwarzanych przez strony trzecie, w warunkach wewnątrz-obiektowego procesu aplikacji, co wymaga stosowania wspomnianej powłoki oraz używania znaków towarowych licencjodawcy podczas prowadzenia takiej działalności biznesowej. Zakres uprawnień Spółki do korzystania ze wskazanych praw jest zatem ograniczony jedynie do działań umożliwiających jej skorzystanie z zakupionych egzemplarzy powłok. Jak wynika z ww. umowy, M. jako licencjodawca ma prawo do odpowiednich znaków towarowych (zdefiniowanych w umowie), z których korzysta w odniesieniu do powłok i nadaje licencje użytkowe innym tylko w połączeniu z tą powłoką, reklamą i promocją stosowania takiej powłoki oraz produktów posiadających taką powłokę. Spółka zobowiązana została ponadto do zachowania w poufności zastrzeżonego patentem preparatu i jego składu oraz nie może kopiować, analizować ani zezwalać innym na kopiowanie i analizowanie składu tych preparatów, ani też dostarczać powłok osobom trzecim. Skarżąca zacytowała tezy z orzeczeń administracji, które wskazywały na rozróżnienie licencji użytkownika końcowego i stricte licencji. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organ nie naruszył prawa procesowego i materialnego. Stan faktyczny sprawy w zakresie podstaw faktycznych pobrania przez podmiot niemiecki opłat na swoja rzecz od występującego w sprawie płatnika nie budzi wątpliwości. Nie budzi również wątpliwości i nie jest kwestionowana kwota jaka została tytułem tej umowy na rzecz podmiotu przekazana. Do istoty sporu należy natomiast interpretacja przepisu art. 21 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawierającego materialnoprawna podstawę do pobierania tzw. podatku u źródła czyli należnego na terytorium kraju od kwot płaconych przez podmioty gospodarcze na rzecz zagranicznych kontrahentów w aspekcie tego, czy przekazana kwota mieści się w pojęciach zawartych w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że: podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), (...) -ustala się w wysokości 20% przychodów. Sposób pobierania tego podatku od przychodów podmiotów zagranicznych nie prowadzących działalności gospodarczej za pomocą zakładu na terytorium kraju określa przepis art. 26 ust.1 ustawy o CIT, który nakłada na osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej czy osoby fizyczne obowiązki płatnika do pobrania tego podatku od takich wypłat. W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazano skarżąca spółka ponosi odpowiedzialność za niepobrany podatek, gdyż nie zrealizowała swoich obowiązków płatnika do jego pobrania od kwot wypłaconych M. w [...]. Jak wynika z przepisu art. 21 ust.1 pkt 1 ustawy o CIT opodatkowaniu podatkiem ryczałtowym podlegają należności pobierane m.in. z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, czy też za informację związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej ( know – how ) Podstawą wniesienia opłaty na rzecz spółki M. była umowa zawarta pomiędzy płatnikiem G. S.A. ( aktualnie S. S.A. z siedziba w [...]) a spółką M. W jej postanowieniach zawarto stwierdzenia, że spółka ta jest posiadaczem wyłącznego prawa do udzielania licencji uprawniającej do stosowania opatentowanej powłoki na częściach metalowych i sprzedaje ona i dystrybuuje tę powłokę tylko przy zastosowaniu określonych wymagań przez kupującego. Licencjodawca posiada też prawa do znaku towarowego związanego z ta powłoką oraz potrzebne know- how.Do stosowania tej powłoki i jej kupowania nabywca musi powłoki musi również nabyć niewyłączne prawa i licencje, a licencjodawca wyraża wolę przekazania nabywcy tych praw. W ramach umowy ( pkt II lit a ) M. Gmbh udzieliła spółce polskiej niewyłącznej licencji do używania aplikacji na określonym terytorium opatentowanych powłok lub udoskonaleń wyłącznie w celach wytwarzania produktów . Ponadto udzielono licencji na know-how ( pkt II lit b ) a także posługiwania się znakiem towarowym ( pkt II lit. c ). Reasumując zapisy wskazanej umowy pomiędzy tymi stronami należy stwierdzić, że jej przedmiotem było przekazanie praw do używania w procesie produkcji opatentowanych wyrobów w postaci powłok na powierzchnie metalowe wraz z prawami do znaku towarowego związanego z tymi powłokami, a także wiedzą konieczną do ich prawidłowego stosowania. Umowa ta nie dotyczyła sprzedaży samych powłok w sensie materiału lakierniczego ( fizycznego towaru ) ale praw koniecznych do używania tych produktów w procesie technologicznym przy prowadzonej przez spółkę polską produkcji ). Umowa taka była konieczna, aby zagwarantować stronie polskiej prawa do korzystania z zakupionych powłok. W tym zakresie wskazać trzeba na regulacje prawa własności przemysłowej ( ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Dz. U. 2021 .324 t.j. ). dalej pwp Reguluje ona m. in. kwestie związane z wynalazkami i prawa do wynalazków, w tym prawa związane z patentem czyli zastrzeżeniem wynalazku na rzecz określonego podmiotu będącego jego wynalazcą. Przepis art. 6 ust.1 tej ustawy stanowi, że na warunkach określonych w ustawie udziela się patenty i prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne, znaki towarowe. Patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego wykorzystania ( art. 24 pwp). W skład uprawnień związanych z patentem wchodzi prawo osoby posiadającej prawo do patentu do zakazania osobie trzeciej nie mającej jego zgody do korzystania z wynalazku w sposób zarobkowy lub zawodowy polegający na: 1)wytwarzaniu, używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, przechowywaniu lub składowaniu produktów będących przedmiotem wynalazku, eksportowaniu lub importowaniu ich do tych celów, lub 2)stosowaniu sposobu będącego przedmiotem wynalazku, jak też używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, przechowywaniu lub składowaniu produktów otrzymanych bezpośrednio takim sposobem, eksportowaniu lub importowaniu ich do tych celów. ( art. 66 ust.1 pwp ). Z przepisów tych wynika, że podmiot prowadzący działalność zarobkową lub zawodową nie może używać produktu będącego przedmiotem wynalazku bez zgody uprawnionego z patentu. Taki sam zakaz obowiązuje odnośnie sposobu będącego przedmiotem wynalazku. W takim bowiem przypadku, gdyby do takiego używania produktu będącego przedmiotem wynalazku doszło, to wówczas uprawniony z patentu może dochodzić zakazu takiej działalności. Można zatem stwierdzić, że bez zgody uprawnionego produkt lub sposób będący przedmiotem wynalazku w procesie produkcji wykorzystywany być nie może. Jednocześnie w przepisie art. 66 ust.2 pwp wprowadzono uprawnienie dla posiadacza patentu do udzielenia licencji dla innej osoby do korzystania z wynalazku w formie umowy licencyjnej. Z przepisów tych wynika, że do używania w trakcie działalności wytwórczej podmiot musi posiadać prawo do używania zastrzeżonego patentem wynalazku udzielone mu w formie umowy licencyjnej. Bez posiadania takiej licencji z wynalazku nie może on korzystać, chyba że właściciel patentu dopuszcza używanie wynalazku bez żadnych ograniczeń. W przedmiotowej sprawie strony ( spółki polska i niemiecka ) realizując prawo posiadacza patentu zawarły umowę na podstawie której stronie polskiej zostało udzielone prawo do korzystania z powłok w procesie produkcji . Za prawo to została ustalona odpowiednia oplata.( pkt XX umowy ) nazwana opłatą licencyjną. Za sam towar w postaci powłok podmiot polski miał wnosić opłaty według cennika ( pkt II lit a umowy ). W umowie tej na rzecz spółki polskiej zostało też przeniesione prawo do korzystania ze znaku towarowego, którego właścicielem był licencjodawca( pkt VI i VII umowy ). W umowie tej unormowano też kwestie związane ze stosowaniem wiedzy dotyczącej stosowania tychże powłok. Licencjodawca zobowiązał się do przekazania całej wiedzy związanej z prawidłowym stosowaniem tych powłok uzyskanej w trakcie ich opracowania i stosowania poprzez dostarczenie odpowiednich instrukcji stosowania obejmujących opis procedur niezbędnych do zapewnienia odpowiedniej chemicznej kontroli powłok, a także ich prawidłowego nakładania. Wskazano także całe niezbędne know- how umożliwiające spełnienie wszelkich obowiązujących standardów kontroli, specyfikacji korozyjnych i procedur testowych.( pkt VII umowy – kontrola jakości ). W umowie tej uregulowano zatem trzy kwestie . Po pierwsze prawo spółki nabywającej licencję do stosowania powłok w procesie produkcji odbywającej się w tym przedsiębiorstwie, po drugie prawo do używania znaku towarowego związanego z powłokami i po trzecie kwestie związane z przekazaniem wiedzy ( know – how ) niezbędnej do prawidłowego stosowania tych powłok, monitorowania jakości powlekania powierzchni tymi powłokami i zabezpieczenia antykorozyjnego. Za wszystkie te 3 elementy określona została jedna zbiorcza oplata. Korzystając zatem z uprawnień patentowych spółka niemiecka udzieliła skarżącej licencji na używanie powłok w prowadzonym przez nią procesie produkcji śrub, a także pozostałych praw. Oparcie ustaleń na treści wynikającej z tej umowy jest przy tym jak najbardziej zasadne, gdyż to ona określiła prawa i obowiązki stron. W powołanym powyżej przepisie ustawy o CIT mowa jest o prawach do projektów wynalazczych. W ocenie sądu w pojęciu tym mieszczą się wszelkie prawa przysługujące danemu podmiotowi z patentu, a więc prawa dotyczące udzielenia uprawnień do korzystania z wynalazku przez inne podmioty w działalności zawodowej lub zarobkowej. Takie też prawo zostało skarżącej udzielone. Na podstawie przedmiotowej umowy zostało skarżącej udzielone również prawo do posługiwania się znakiem towarowym. Licencje obejmujące uprawnienie do posługiwania się znakiem towarowym wprost zostały wymienione w treści tego przepisu, a więc opłata ( należność ) za udzielenie takiej licencji podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła. Znaki towarowe podlegają ochronie w myśl art. 153 i nast. ustawy prawo własności przemysłowej. Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Bez zgody właściciela prawa nikt nie może się nim posługiwać w działalności zarobkowej lub zawodowej. W przedmiotowej sprawie została skarżącej udzielona licencja na posługiwanie się takim znakiem towarowym, w związku z czym mogła ona oznakować nim swoje towary. Podatkiem u źródła podlega opodatkowaniu także należność z tytułu przekazanej wiedzy określanej angielskim zwrotem know – how. Przedmiotowa umowa również posługuje się nim wskazując na rodzaj wiedzy jaka zostanie przekazana w związku z wniesioną opłatą. Jak już wyżej wskazano wiedza ta miała polegać na właściwym stosowaniu składu chemicznego powłok, właściwym ich nakładaniu i kontrolowaniu jakości tego procesu. Wiedza ta wiązała się również z zapobieganiem korozji powierzchni metalowych pokrytych powłoka i właściwą ocenę przyczyn powstania ewentualnej korozji. Miała zostać ona przekazana przez techników licencjodawcy odpowiednim pracownikom skarżącej. Nie może zatem budzić wątpliwości ,że była to wiedza związana ze zdobytym doświadczeniem w dziadzienie przemysłowej. Spółka M. posiadała wiedzę związana z opatentowanym wynalazkiem w zakresie sposobu utrzymywania właściwych parametrów chemicznych powłok, nakładania tych powłok w procesie produkcji, a także kontroli jakości w zakresie zapobiegania ogniskom korozji. Wiedza ta wynikała z dotychczasowego stosowania powłok. Ponieważ powłoki stosowane były w procesie produkcji wiedza ta miała charakter wiedzy w dziedzinie przemysłowej. Opłaty licencyjne wniesione za przekazanie takiej wiedzy podlegają podatkowi zryczałtowanemu w myśl art. 21 ust.1 pkt 1 ustawy o CIT. W związku z powyższymi rozważaniami sądu uznał, że skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. Z zapisów zawartej umowy licencyjnej w sposób nie budzący wątpliwości wynika jakich opłat ona dotyczyła i mieszczą się one w pojęciu tytułów należności wymienionych w przepisie art. 21 ust.1 pkt 1 ustawy o CIT. Są to należności za korzystanie z praw wynalazczych, prawa do znaków towarowych, a także z tytułu przeniesienia wiedzy "know – how". W takim przypadku podmiot dokonujący ich płatności w myśl art. 26 ust.1 ust. o CIT jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła w wysokości 20 %. Z zastrzeżeniem stosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nie będzie miała zastosowania na obecnym etapie orzekania stawka przewidziana przez art. 12 ust.2 Umowy pomiędzy Rzecząpospolita Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania z zakresie podatków od majątku i dochodów z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 nr 12 poz. 90 ), który podatek taki od należności licencyjnych ustala na 5 procent. Kwestia odmiennych wysokości stawek podatku u źródła została uregulowana w przepisie art.29 ust.1 Umowy. Przewiduje on, że jeżeli stawka podatku określona w prawie krajowym pierwszego państwa jest wyższa on stawki określonej w umowie , to wówczas podatek jest pobierany według stawki krajowej a podmiotowi mającemu siedzibę w państwie drugim przysługuje prawo o zwrócenie się o zwrot różnicy w stawkach podatku z zachowaniem rygorów art. 29 ust. 2 – 4 Umowy. Nie budzi więc wątpliwości, że podatek powinien być pobrany przez płatnika według stawki krajowej, a ewentualnie od postawy podatnika zależało podjęcie dalszych kroków zmierzających do odzyskania części przekraczającej wysokością stawkę z umowy. Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.