I SA/Rz 190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku W.W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu Toyota Camry -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu samochodu Toyota Camry. Na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. W.W. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W związku z przedmiotową skargą skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając niniejsze tym, że wykonanie decyzji poprzez ściągnięcie należności przed ostatecznym rozstrzygnięciem decyzji narazi go na niepowetowane i znaczne szkody o nieodwracalnych skutkach. Zdaniem skarżącego zrekompensowanie poniesionej szkody będzie niemożliwe, co niewątpliwie jest ważnym interesem strony. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący powołał się także na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wynikające z prawa wspólnotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Z uwagi na fakt, iż wstrzymanie wykonania skarżonego aktu możliwe jest jedynie na wniosek skarżącego, to skarżący winien przedstawić w składanym wniosku okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony. Uwzględnienie wniosku uwarunkowane jest tym, by wskazane przez skarżącego okoliczności mieściły się w wymienionych wyżej przesłankach w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764). Biorąc powyższe pod uwagę należy podnieść, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem W.W. nie wykazał w żaden sposób, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a, a zatem, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jakkolwiek należy podnieść, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne to przepis art. 61 § 3 p.p.s.a zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia lecz uprawdopodobnienia, które nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd podejmując rozstrzygniecie musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zatem strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności ( por. postanowienie NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OZ 820/08). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie decyzji stworzy zagrożenie w realizacji podstawowych interesów strony, bez podania konkretnych faktów, nie stanowi, w ocenie Sądu, przesłanki umożliwiającej wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, bowiem Sąd nie ma możliwości ich merytorycznej oceny. Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z podanych względów Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.