I SA/Rz 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2014r. sprawy ze skargi "A"spółka z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że postanowienie wymienione w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej "A" spółka z o.o. w R. kwotę 357 ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 2/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 163 § 2 oraz art. 162 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], określającej kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w wysokości 2.177 zł. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w toku postępowania kontrolnego, jakie toczyło się wobec Spółki Jawnej A. (dalej Spółka lub Skarżąca) w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2010 r., złożone zostały pełnomocnictwa z dnia 14 stycznia 2013 r. udzielone przez A. J. (wspólnika Spółki) i J. J. (umocowanego do reprezentowania drugiego wspólnika spółki, tj. B sp. z o.o. sp. K. z siedzibą w R.) dla M. M. do reprezentowania mocodawców przed organem podatkowym I instancji we wskazanym postępowaniu kontrolnym. Na pełnomocnictwach tych M. M., pełniąca funkcję głównej księgowej kontrolowanej spółki wskazała adres do korespondencji: R. 35-211, ul. K. 18, który był adresem Spółki (obecnie następcą prawnym tego podmiotu jest M. Kruszywa Spółka z o. o.). Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił stronie kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w wysokości 2.177 zł. W treści decyzji organ I instancji zawarł pouczenie o terminie wniesienia - za jego pośrednictwem - odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej, przy czym wskazał, że termin ten wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy adnotacji z dnia 26 marca 2013 r., sporządzonej przez inspektora kontroli skarbowej, pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej udali się w tym dniu do siedziby Spółki w celu doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi Spółki – M. M. Pełnomocnik w tym dniu nie przebywała w siedzibie Spółki. Pracownice sekretariatu Spółki odmówiły przyjęcia dokumentów argumentując, iż są upoważnione tylko do odbioru zwykłej korespondencji natomiast dokumenty urzędowe odbierają wspólnicy, których w tym czasie nie było w siedzibie Spółki. W związku z powyższym w dniu 26 marca 2013 r. udano się pod adres zameldowania M. M. Dwukrotne próby doręczenia decyzji w tym dniu nie powiodły się. Następnie w dniu 27 marca 2013 r. pracownicy organu I instancji udali się ponownie pod adres zameldowania M. M., gdzie przedłożono jej do podpisu m. in. decyzję z dnia [...] marca 2013 r. Pełnomocnik odmówiła przyjęcia dokumentów. Na tę okoliczność sporządzono stosowną adnotację opatrzoną datą 27 marca 2013 r., z której wynika, że pełnomocnik Spółki została poinformowana, iż pomimo odmowy przyjęcia dokumentów zgodnie z art. 153 § 2 Ordynacji podatkowej pismo uważa się za skutecznie doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2013 r. (do Izby Skarbowej pismo wpłynęło w dniu 24 kwietnia 2013 r.) Spółka wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej 22 marca 2013 r. W dniu 1 sierpnia 2013 r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynął wniosek Spółki, datowany na dzień 19 lipca 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Do wniosku dołączono odwołanie. W piśmie tym Spółka wyraziła pogląd, że do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2013 r. doszło w dniu 27 marca 2013 r. Próba doręczenia decyzji w dniu 26 marca 2013 r. w siedzibie Spółki nie mogła zostać uznana za skuteczne doręczenie, gdyż w miejscu tym nie znajdowały się osoby upoważnione do odbioru tego rodzaju korespondencji. W ocenie Spółki nie doszło również do odmowy odbioru decyzji, gdyż osoby znajdujące się w dniu 26 marca 2013 r. w sekretariacie Spółki jedynie poinformowały o tym, że nie są uprawnione do odbioru korespondencji tego rodzaju. Spółka podniosła, że organ kontroli skarbowej był świadom, iż w dniu 26 marca 2013 r. nie doszło do skutecznego doręczenia bowiem po tym dniu podejmował dalsze działania w celu doręczenia dokumentu pełnomocnikowi Spółki. Ponadto M. M. w dniu 27 marca 2013 r., kiedy to podjęto próbę doręczenia, otrzymała informację, że to właśnie ten dzień jest datą doręczenia decyzji. Znajduje to potwierdzenie w treści urzędowej adnotacji sporządzonej w związku z czynnościami podjętymi w dniu 27 marca 2013 r. przez osoby sporządzające decyzję organu I instancji. Spółka podniosła również, że w dniach, w których miało nastąpić doręczenie, pełnomocnik przebywała w domu z powodu choroby. Nie mogła więc w tym czasie podejmować aktywności zawodowej. Ponadto, nawet gdyby przesyłkę zawierającą decyzję pozostawiono w siedzibie spółki, jej realne doręczenie nastąpiłoby po powrocie pełnomocnika ze zwolnienia chorobowego a nie w dniu pozostawienia przesyłki w siedzibie spółki. Spółka wskazała również, że nawet gdyby uznać, że datą doręczenia jest dzień 26 marca 2013 r., to uchybienie terminu do wniesienia odwołania byłoby niezawinione, gdyż inspektor kontroli skarbowej i naczelnik wydziału UKS przekazali pełnomocnikowi Spółki informację, iż dzień 27 marca 2013 r. jest dniem doręczenia decyzji organu I instancji. Do dnia 12 lipca 2013 r., w którym to Spółka otrzymała wezwanie wskazujące na możliwość zakwestionowania daty doręczenia decyzji, Strona nie posiadała informacji, z których wynikałoby, że dzień 27 marca 2013 r. nie jest dniem doręczenia decyzji. Spółka podkreśliła, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r., zawierającym stanowisko w sprawie odwołania Spółki nie wyrażał wątpliwości co do terminowości wniesionego odwołania. Spółka stwierdziła więc, że nie ponosi braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania a 7 – dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu należało liczyć od dnia 12 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w opisanym na wstępie postanowieniu z dnia [...] października 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy II instancji w pierwszej kolejności rozważył, czy doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej została doręczona w sposób zastępczy M. M. na wskazany przez nią adres w dniu 26 marca 2013 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy, wspólnicy Spółki do działania w przedmiotowej sprawie ustanowili pełnomocnika w osobie głównej księgowej tej jednostki – M. M, która w udzielonych jej pełnomocnictwach podała adres do korespondencji: R. 35-211 ul. K. 18, będący adresem spółki i zarazem miejscem jej pracy. Organ podatkowy II instancji zauważył, że w miejscu pracy istnieje możliwość doręczenia pism zarówno osobiście do rąk adresata (tzw. doręczenie właściwie), bądź też osobie upoważnionej przez pracodawcę (tzw. doręczenie zastępcze), przy czym tak jak doręczenie bezpośrednie będzie skuteczne, jeżeli zostanie dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, tak i stwierdzenie, że odmowa przyjęcia pisma wywołuje skutek w postaci uznania go za doręczone wymaga stwierdzenia, że odmowy dokonała osoba uprawniona. Odnosząc się do okoliczności doręczenia decyzji w dniu 26 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w tym zakresie przeprowadzono dodatkowe postepowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalono, że w dniu tym w sekretariacie Spółki przebywała M. W. i A. C. M. W. posiadała pełnomocnictwo pocztowe nr 6 do odbioru korespondencji, udzielone przez Spółkę, złożone w dniu 19.01.2005 r. i obowiązujące w dacie wniesienia odwołania. Pracownice sekretariatu w trakcie przesłuchania zgodnie zeznały, że upoważnione były do odbioru korespondencji zwykłej i poleconej, adresowanej do Spółki Jawnej A., z wyjątkiem pism sądowych i urzędowych. Przesłuchiwane nie były jednak w stanie wyjaśnić, kto wydał zakaz odbierania tego rodzaju pism. Nie ujawniono także istnienia takiego zakazu w formie pisemnej. M. W. przesłuchiwana na okoliczność rozmowy z pracownikami UKS w dniu 26.03.2013 r. zeznała, że pracownicy pytali o obecność członków zarządu spółki R. sp. k. W trakcie rozmowy z pracownikami udzieliła im informacji, że korespondencję urzędową odbierają osoby upoważnione w KRS. Przesłuchiwana wskazała również, że nie było "fizycznej próby doręczenia przesyłki." Jej zdaniem nie odmówiła ona wraz z drugą pracownicą odbioru korespondencji. Jednak organ podatkowy II instancji uznał te zeznania za niewiarygodne. Wskazał, że pracownicy organu I instancji przybyli do siedziby Spółki by doręczyć pełnomocnikowi decyzję dotyczącą tej Spółki. Stwierdzenie M. W., iż pracownicy ci pytali o osoby upoważnione do odbioru korespondencji w imieniu spółki R. nie jest wiarygodne. Organ przyznał rację przesłuchiwanej, że nie było fizycznej próby doręczenia jej decyzji dlatego, że pracownicy organu skarbowego nie dysponowali decyzją dla podmiotu R., lecz chcieli doręczyć pisma, których stroną była inna jednostka. Organ podatkowy II instancji uznał twierdzenia przesłuchiwanych o braku upoważnienia do odbioru pism urzędowych za niewiarygodne, gdyż z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego osoby te wielokrotnie (potwierdzając odciskiem pieczęci firmowej) odbierały korespondencję kierowaną w przedmiotowej w sprawie na adres Spółki. Ponadto udzielone M. W. pocztowe upoważnienie do odbioru korespondencji nie zawierało żadnych ograniczeń w zakresie odbioru przesyłek urzędowych. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że odmowa przyjęcia spornej decyzji przez osoby upoważnione przez Spółkę do odbioru korespondencji kierowanej do zatrudnionej tam osoby fizycznej, równoznaczna jest z jej doręczeniem. Organ podatkowy II instancji nie zgodził się również z twierdzeniem Spółki, iż strona dopiero w dniu 12 lipca 2013 r. dowiedziała się o wątpliwościach dotyczących daty doręczenia decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. M. M. stawiła się w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej i po okazaniu całości akt sprawy sporządziła ich fotokopie oraz złożyła wniosek o wydanie m. in. kserokopii decyzji z dnia 22 marca 2013 r. Zatem najpóźniej w tym dniu pełnomocnik dowiedziała się o tym, że 26 marca 2013 r. dokonano skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji. Informacja o zastępczym doręczeniu przesyłki M. M. dotarła do niej przed upływem terminu do złożenia odwołania. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu okoliczności poinformowania pełnomocnika przez pracowników organu I instancji, że data odmowy przyjęcia przez niego decyzji w dniu 27 marca 2013 r. skutkuje skutecznym jej doręczeniem w tym dniu, organ podatkowy II instancji podkreślił, że skoro doręczenie zastępcze miało miejsce 26 marca 2013 r. to nie sposób twierdzić, że po raz drugi doręczenie miało miejsce dzień później tj. 27 marca 2013 r. Organ podatkowy II instancji uznał, że skoro decyzja organu I instancji została doręczona zastępczo pełnomocnikowi strony w dniu 26 marca 2013 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 9 kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził też, że brak winy strony nie został uprawdopodobniony, a co za tym idzie, wniosek o przywrócenie terminu należało rozpatrzyć odmownie. W niniejszej sprawie, niedochowanie przez stronę terminu do wniesienia odwołania nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Strona przekroczyła również nieprzywracalny siedmiodniowy termin, określony w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższe postanowienie B sp. z o.o., reprezentowana przez doradcę podatkowego A. L. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz o zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 162 § w związku z art. 148 § 2 pkt 2, art. 210 § 4, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca zarzuciła, że organ błędnie ustalił, iż doszło do doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2013 r. Organ bezpodstawnie przyjął, że niedochowanie terminu nastąpiło z winy Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej powinien był stwierdzić bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu z uwagi na brak przekroczenia terminu bądź też przywrócić termin ze względu na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca stwierdziła, że ustalenia Dyrektora Izby Skarbowej odnośnie trybu doręczenia są nieprawidłowe, gdyż albo nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym (co stanowi naruszenie art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), albo są skutkiem jego błędnej oceny (co stanowi naruszenie art. 191 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że w dniu 26 marca 2013 r. doszło do doręczenia decyzji w miejscu pracy adresata - w tym przypadku pełnomocnika Skarżącej – M. M. Organ nie ustalił jednak, czy siedziba Spółki była w tym dniu miejscem pracy pełnomocniczki. Przyjęcie takiego założenia nastąpiło zatem z naruszeniem art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej błędne jest również ustalenie, iż w dniu 26 marca 2013 r. doszło do próby doręczenia decyzji osobom, znajdującym się w sekretariacie Spółki. Przeczą temu dowody z zeznań świadków: M. W. oraz A. C., z których jednoznacznie wynika, że do próby takiej, a tym bardziej do odmowy przyjęcia korespondencji nie doszło. Urzędnicy skarbowi dokonali jedynie rozeznania, czy osoby znajdujące się w sekretariacie Skarżącej są uprawnione do odbioru korespondencji. Nie doszło natomiast do fizycznej próby doręczenia korespondencji. Z adnotacji urzędowej z czynności podejmowanych w dniu 26 marca 2013 r. wynika jedynie, iż udano się do siedziby Skarżącej z zamiarem doręczenia decyzji. Zamiar nie jest jednak równoznaczny z podjęciem próby doręczenia, dlatego odmowa uznania wiarygodności zeznań świadków z powodu przywołanej adnotacji urzędowej jest nielogiczna i w konsekwencji nieprawidłowa. Nieuwzględnienie dowodów z zeznań świadków w sytuacji gdy organ nie dysponował innymi dowodami ma charakter dowolnej oceny dowodów, co stanowi naruszenie art. 191 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Z dowodów z zeznań świadków wynika jednoznacznie, że ani M. W., ani A. C. nie były upoważnione do odbioru korespondencji od organów podatkowych. Odmowa wiarygodności tych zeznań przez Dyrektora Izby Skarbowej opiera się na wskazaniu, że osoby te posiadały pełnomocnictwo pocztowe oraz że wcześniej odbierały korespondencję od organu. Strona skarżąca podniosła jednak argument, iż pełnomocnictwo pocztowe jest upoważnieniem do odbioru korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego i nie jest równoznaczne z upoważnieniem do odbioru korespondencji w inny sposób. Wcześniejsze odebranie innych pism od organu nie oznacza, że nastąpiło to z upoważnienia Skarżącej, a nawet jeśli tak było przy odbieraniu wcześniejszej korespondencji, to nie oznacza to, iż takie upoważnienie było aktualne również 26 marca 2013 r. Organ podatkowy nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie. Zdaniem Skarżącej należało uznać – na podstawie zeznań świadków - iż ani M. W., ani A. C. nie były upoważnione do odbioru korespondencji od organów podatkowych. W konsekwencji nie zachodziły w sprawie podstawy do przyjęcia, że doszło do doręczenia w trybie art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zwróciła uwagę, że według ustaleń Dyrektora Izby Skarbowej, osoby uznawane przez organ za upoważnione do odbioru korespondencji odmówiły jej odbioru. Nie mógł więc nastąpić skutek doręczenia w oparciu o art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie narusza zdaniem Spółki art.210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż w jego uzasadnieniu nie wskazano podstawy prawnej uznania, że nastąpił skutek doręczenia zastępczego w sytuacji odmowy przyjęcia korespondencji przez osoby upoważnione. Podstawy takiej nie może zaś stanowić art. 153 Ordynacji podatkowej, gdyż zgodnie z wyrokiem NSA (I FSK 1565/09), hipotezą tej normy objęty jest wyłącznie adresat doręczanego pisma. Uznanie, że nastąpiła fikcja doręczenia jest możliwe, gdy przyjęcia pisma odmówił jego adresat a nie osoba upoważniona przez pracodawcę adresata do odbioru korespondencji. W związku z powyższym strona skarżąca podniosła, że nawet gdyby przyjąć, iż A. C. i M. W. - jako osoby upoważnione - odmówiły odbioru korespondencji, to nie mogło to skutkować doręczeniem zastępczym, o którym mowa w art. 148 § 2 pkt 2 Op. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że przyjmując założenie, iż doszło do doręczenia decyzji I instancji w trybie określonym w art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Spółki. Wedle adnotacji sporządzonej 27 marca 2013 r., pełnomocnik Spółki M. M. została w tym dniu poinformowana, że to właśnie dzień 27 marca 2013 r. będzie traktowany jako dzień doręczenia decyzji. Zatem działając w zaufaniu do organu administracji pełnomocnik Spółki miała prawo przyjąć, iż decyzję doręczono w dniu 27 marca 2013 r. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż M. M. w dniu 9 kwietnia 2013 r. zapoznała się z materiałem dowodowym, w tym z urzędową adnotacją sporządzoną w dniu 26 marca 2013 r. Z adnotacji tej w żaden sposób nie wynikało, iż dzień 26 marca 2013 r. będzie traktowany jako dzień doręczenia. Ponadto, nawet wiedząc o sytuacji zaistniałej w dniu 26 marca 2013 r. M. M. miała prawo zakładać, iż w tym dniu nie doszło do doręczenia, skoro organ podjął taką próbę kolejnego dnia. Wszystkie te okoliczności przesądzają zdaniem Spółki o tym, iż usprawiedliwione było przeświadczenie pełnomocnika, że ostatnim dniem terminu na złożenie odwołania był dzień 10 kwietnia 2013 r. W tym też dniu odwołanie zostało złożone. Brak odniesienia się przez organ do powyższego dowodu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowi naruszenie art. 210 § 4 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Sąd doszedł do wniosku, że podlega ono uchyleniu, gdyż na obecnym etapie postępowania nie można stwierdzić, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był dopuszczalny. Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jak stanowi § 2 ww. przepisu, podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Treść art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie pozostawia wątpliwości, że rozpatrywanie sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ma swoją rację bytu jedynie w sytuacji gdy doszło do uchybienia terminu. Stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu gdy dopuściła się jego uchybienia. Zatem taki wniosek złożony w sytuacji, gdy w istocie nie doszło do naruszenia terminu procesowego będzie niedopuszczalny. W związku z powyższym, zanim organ właściwy wyda postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest obowiązany w pierwszej kolejności stwierdzić, czy w sprawie doszło do uchybienia terminu do złożenia środka zaskarżenia. W tym celu należy ustalić w sposób nie ulegający wątpliwości, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji oraz kiedy zostało wniesione odwołanie od decyzji. Ustalenie tych okoliczności jest bowiem kluczowe jeśli chodzi o rozstrzygnięcie, czy strona dochowała bądź nie dochowała 14 – dniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, jakim jest odwołanie. Wnioski organu w tym przedmiocie będą zaś determinować w dalszej kolejności treść postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Kwestia odnosząca się do ustalenia czy w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt I SA/Rz 35/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej nie wyjaśnił w sposób należyty kwestii odmowy odbioru decyzji dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej została doręczona w dniu 26 marca 2013 r. w sposób zastępczy na podstawie art. 153 § 2 w związku z art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który zezwala na doręczenie pisma w miejscu pracy adresata do rąk osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Organ podatkowy, opierając się na treści notatki urzędowej z 26 marca 2013 r. uznał, że odmowa przyjęcia w tym dniu decyzji skierowanej do rąk pełnomocnika strony, którym była zatrudniona w spółce główna księgowa, przez osoby pracujące w sekretariacie spółki jest równoznaczna z doręczeniem tej decyzji. Zdaniem organu podatkowego pracownice sekretariatu były uprawnione do odbioru korespondencji kierowanej do zatrudnionej tam osoby fizycznej. Przyjęcie przez organ I instancji takiego stanowiska było podyktowane ustaleniami, dokonanymi w ramach postępowania uzupełniającego z których wynikało, że M. W. posiadała pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji, które nie zawierało żadnych ograniczeń w zakresie rodzaju przesyłek, które mogła odbierać. Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 35/14 ocenił jednak, że zgromadzony przez organ podatkowy II instancji materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie tego rodzaju wniosków. Należy zauważyć, że przesłuchiwana na okoliczność doręczenia decyzji w dniu 26 marca 2013 r. M. W. - pracownica sekretariatu spółki zeznała, że zarówno z jej strony, jaki i ze strony drugiej z pracownic nie doszło do odmowy przyjęcia korespondencji. Pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej po zjawieniu się w siedzibie spółki zadali pytanie dotyczące obecności członków zarządu Spółki R. oraz osób upoważnionych do odbioru korespondencji tej spółki. Pracownica zeznała, że udzieliła informacji, iż korespondencję urzędową odbierają osoby upoważnione według KRS. Jej zdaniem nie doszło do fizycznej próby doręczenia przesyłki. Zeznania te są zbieżne z treścią protokołu przesłuchania drugiej z pracownic sekretariatu (A. C.). Jak zauważył Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 35/14, Dyrektor Izby Skarbowej w ogóle nie odniósł się do kwestii, czy ze strony pracownic doszło do odmowy przyjęcia pisma. Skoro, jak wskazał Sąd w orzeczeniu wydanym w sprawie akt I SA/Rz 35/14, organ podatkowy II instancji nie dokonał oceny zeznań M. W. i A. C., należy stwierdzić, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można rozstrzygnąć, czy w dniu 26 marca 2013 r. rzeczywiście doszło do próby doręczenia przedmiotowej decyzji organu I instancji i odmowy jej przyjęcia przez osoby pracujące w sekretariacie spółki. Osoby przesłuchiwane w charakterze świadków zeznawały, że przedmiotem zainteresowania pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej były osoby uprawnione do odbioru korespondencji w imieniu innej spółki niż ta, której dotyczy decyzja wydana w I instancji. Fakt, iż przesłuchiwana M. W. była upoważniona na mocy pełnomocnictwa pocztowego nr 6 do odbioru korespondencji zwykłej oraz poleconych przesyłek listowych jak również fakt odbierania przez ww. pracownice sekretariatu korespondencji z Urzędu Kontroli Skarbowej, kierowanej do Spółki na wcześniejszym etapie postępowania same w sobie nie oznaczają, że w dniu 26 marca 2013 r. doszło do próby doręczenia decyzji organu I instancji w siedzibie Spółki i odmowy przyjęcia przesyłki ze strony pracownic. Wersja zdarzeń przyjęta przez organ podatkowy II instancji budzi wątpliwości z uwagi na treść notatki urzędowej z dnia 26 marca 2013 r., sporządzonej przez inspektora kontroli skarbowej, w której wskazano, że w związku z odmową przyjęcia decyzji z dnia 22 marca 2013 r. w sekretariacie spółki udano się pod adres zameldowania pełnomocniczki spółki w celu doręczenia ww. decyzji. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje, że na ówczesnym etapie postępowania organ kontroli skarbowej nie uznał próby doręczenia podjętej w siedzibie spółki za skuteczną skoro podjął dalsze starania w celu doręczenia decyzji pełnomocnikowi spółki. Fakt ten w powiązaniu z treścią zeznań pracownic sekretariatu prowadzi do wniosku, że wątpliwości odnoszące się do kwestii, czy dzień 26 marca 2013 r. można uznać za datę doręczenia decyzji organu I instancji nie zostały przez organ podatkowy II instancji należycie wyjaśnione. W związku z brakiem możliwości oceny, czy w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania należało więc zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu uchylić. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że uchybienie terminu warunkuje możliwość wydania postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu. W pierwszej kolejności należy więc wyjaśnić czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Instytucja przywrócenia terminu została przewidziana dla sytuacji, w których strona nie dochowała terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Wobec braku wyjaśnienia tej kwestii procesowej rozstrzyganie, czy stronie należy przywrócić termin do wniesienia środka zaskarżenia na obecnym etapie sprawy jest bezprzedmiotowe. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. O niewykonaniu zaskarżonej interpretacji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania, na które składają się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, Sąd zasądził w oparciu o art. 200 i art. 205 § 4 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...) – Dz. U. Nr 31, poz.153.