I SA/Rz 216/14

Dnia 31 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne - postanawia- odrzucić skargę. W piśmie z dnia 25 lutego 2014 r., które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 24 marca 2014 r., A. W. złożył skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], która dotyczyła stwierdzenia zaległości skarżącego w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne. W uzasadnieniu tej skargi skarżący przytoczył zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia przez organ rentowy daty uprawomocnienia się ww. decyzji objętej skargą. Skarżący podniósł, że organ rentowy ustalił datę prawomocności zaskarżonej decyzji na dzień 26 stycznia 2006 r. przedwcześnie. W dniu 26 stycznia 2006 r. nie upłynął jeszcze termin do wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego w R., który wynosił jeden miesiąc. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.), odwołania od decyzji ZUS przysługują wyłącznie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Organ wskazał również, że skarga A. W., która wpłynęła do Oddziału ZUS w dniu 13 maja 2013 r. została oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2375/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga A. W. podlega odrzuceniu. Aby skarga została merytorycznie rozpoznana przez sąd administracyjny, musi spełniać podstawowe warunki, określające jej dopuszczalność. W przeciwnym razie skarga będzie podlegać odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, określanej dalej jako P.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Podstawą odrzucenia skargi w niniejszej sprawie będzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż sprawa dotycząca skargi na decyzję ZUS z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zaległości skarżącego w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne nie należy do zakresu właściwości sądu administracyjnego. Należy wskazać, że A. W. skarżył już do tutejszego Sądu decyzję ZUS z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w piśmie z dnia 12 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 378/13 odrzucił tą skargę z uwagi na fakt, że sprawy tego rodzaju nie należą do właściwości sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny również uznał, że objęta skargą decyzja nie należy do kategorii spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego dlatego w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2375/13 oddalił skargę kasacyjną A. W. na postanowienie z dnia 28 maja 2013 r. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela w całości stanowisko wyrażone w opisanych wyżej postanowieniach Sądu I i II instancji, gdyż przesłanka wykraczania danej sprawy poza zakres właściwości sądu administracyjnego stanowi samoistną podstawę odrzucenia skargi. Stwierdzenie przez Sąd swej niewłaściwości wyklucza badanie dalszych przesłanek warunkujących dopuszczalność skargi. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585, ze zm., zwanej dalej: ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych) od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego - tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 101. Wyjątki od tej zasady zostały enumeratywnie wyliczone w art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w myśl którego od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje natomiast prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Na rozstrzygnięcia wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, przysługuje więc skarga do sądu administracyjnego, na podstawie przepisów P.p.s.a. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotyczyła określenia wysokości zaległych składek na ubezpieczenia społeczne, a w związku z tym przysługiwało od niej odwołanie do właściwego miejscowo sądu okręgowego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (zgodnie z art. 4778 kodeksu postępowania cywilnego do właściwości sądów okręgowych należą sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych), o czym skarżący został pouczony w treści otrzymanej decyzji. Z tego też względu wniesiona przez niego skarga, jako niepodlegająca kognicji sądów administracyjnych, podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Należy również zwrócić uwagę, że przywołany przez skarżącego przepis art. 13 ust. 2 P.p.s.a. dotyczy jedynie określenia właściwości miejscowej sądów administracyjnych i nie można z jego treści wywodzić kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie do rozpoznania skargi. Nie wynika to także z art. 184 Konstytucji RP, który określa jedynie pozycję ustrojową sądów administracyjnych w Polsce oraz określa w ogólny sposób zakres ich kompetencji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.