I SA/Rz 217/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń NSA Jacek Surmacz Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2014r. spraw ze skarg "A" spółka z o.o. w T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013r. - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 rok, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok - oddala skargi- I SA/Rz 217/14 UZASADNIENIE Decyzjami z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. w łącznej wysokości 15.564,10 zł a za 2004 r. w wysokości 16.535,60 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w tych podatkach. Jak wynika z akt sprawy, [...] sp. z o.o. (dalej określana jako spółka), w piśmie z dnia 01.08.2012 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2003-2004. Swoje żądanie oparła na treści art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) wskazując, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 28.07.2010r. i następnie egzekucja zobowiązań podatkowych za lata 2003-2004 zostały dokonane po opływie terminu przedawnienia tych zobowiązań. Prezydent Miasta w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 i 2004 rok w łącznej kwocie 26.115,20 zł. Po złożeniu przez spółkę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygniecie sprawy wymagało w pierwszej kolejności określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego a dopiero następnie stwierdzenia nadpłaty w określonej wysokości oddzielnie dla każdego roku podatkowego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy ustalił, że spółka złożyła deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie 15.564,09 zł a za 2004 r. w kwocie 16.535,59 zł. W roku 2003 uregulowała tylko jedną ratę podatku od nieruchomości w kwocie 1.297 zł. W związku z posiadaniem zaległości podatkowych za lata 2003 i 2004 skierowano wobec spółki tytuły wykonawcze do Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu przymusowego ściągnięcia zaległości podatkowych. Zaległy podatek od nieruchomości za 2003 rok został wyegzekwowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniach 20.09.2010 r., 24.09.2010 r., 26.10.2010 r., 26.11.2010 r. i 29.12.2010 r. natomiast za 2004 r. został wyegzekwowany w dniach: 31.12.2010 r., 14.03.2011 r., 16.05.2011 r., 14.06.2011 r., 30.06.2011 r. Organ I instancji wskazał, że kwestią sporną jest odpowiedź na pytanie, czy przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego egzekucja zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2003 i 2004 rok została dokonana po przedawnieniu zobowiązania jak podnosi we wniosku spółka, czy w okresie jej wymagalności jak twierdzi organ podatkowy, z uwagi na przerwanie biegu przedawnienia wskutek dokonania czynności egzekucyjnych. Mając na względzie treść 70 § 4 Ordynacji podatkowej, organ I instancji stwierdził, że każde zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i powoduje bieg tego terminu od nowa. Stąd też do przerwania biegu terminu przedawnienia z tej przyczyny może dochodzić wielokrotnie. Co do zasady termin przedawnienia należności z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za 2003 r. upłynąłby w dniu 31 grudnia 2008r. a za 2004 r. w dniu 31 grudnia 2009 r. Tytuły wykonawcze dotyczące podatku od nieruchomości za 2003 rok i za miesiące od stycznia do lipca 2004 roku objęte były zajęciem prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w A. Wierzytelność ta wskazana została przez spółkę w protokole o stanie majątkowym z dnia 8.11.2005r. Tytuły wykonawcze dotyczące podatku od nieruchomości należnego za okres od sierpnia do grudnia 2004 r. zostały objęte zajęciem prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w B. Zawiadomienia o zajęciu tych wierzytelności zostały wystawione w dniu 23.12.2005r. Spółka odebrała zawiadomienie o zajęciu tych praw w dniu 2.01.2006r. Dłużnik A. odebrał zawiadomienie w dniu 12.01.2006r. natomiast B. odebrał w dniu 02.01.2006 r. Organ I instancji przyjął, że w dniu 23.12.2005 r., kiedy to zastosowano środki egzekucyjne, nastąpiło pierwsze przerwanie biegu terminu przedawnienia podatku od nieruchomości za 2003 rok i 2004 r. Od 24.12.2005 rozpoczął bieg nowy termin przedawnienia ww. należności z tytułu podatku od nieruchomości, który upłynąłby w dniu 24.12.2010 r. Organ I instancji wskazał, że drugi skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności w C. został zastosowany w dniu 28.07.2010 r. Spółka potwierdziła odbiór zawiadomienia o zajęciu w dniu 2.08.2010 natomiast dłużnik zajętej wierzytelności w dniu 9.08.2010 r. W związku z powyższym nastąpiło ponowne przerwanie biegu terminu przedawnienia podatku od nieruchomości za 2003 i 2004 rok i od 29.07.2010 r. rozpoczął swój bieg nowy termin przedawnienia należności, który upływałby w dniu 29.07.2015r. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji stwierdził, że należność z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za rok 2003 nie była przedawniona w roku 2010, tak jak i należność za 2004 r. nie była przedawniona w 2010 i 2011 roku. W konsekwencji nie wystąpiły przesłanki określone w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Od tych decyzji spółka wniosła odwołanie w którym zarzuciła naruszenie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż została zawiadomiona o zajęciu wierzytelności 28 lipca 2010 r., a więc po okresie 5 lat od wymagalności podatku (po okresie przedawnienia). Zdaniem odwołującej organ błędnie stwierdził, że do zastosowania środków egzekucyjnych doszło w dniu 23 grudnia 2005 r., kiedy to doszło do zajęcia wierzytelności. Spółka, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła, że do przerwania terminu przedawnienia dochodzi w momencie zawiadomienia podatnika o skutecznym wszczęciu egzekucji. W tym przypadku takiego zawiadomienia nie było. Spółka uzasadniając zarzut nieprawidłowego zawiadomienia powołała się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 (P 30/11). W dalszej kolejności odwołująca podniosła, że pismo o zajęciu wierzytelności dotarło do A. w dniu 12 stycznia 2006, natomiast spółka została zawiadomiona o zajęciu w dniu 2 stycznia 2006. Tym samym nie zachowano właściwej kolejności, bowiem odwołująca została zawiadomiona o zajęciu wierzytelności jeszcze przed zastosowaniem tego środka egzekucyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzjach z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. Odnosząc się do zarzutów podatnika dotyczących niezachowania właściwej kolejności przy zawiadamianiu o zajęciu wierzytelności Kolegium wskazało, że z wykładni gramatycznej art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie wynika, by przerwanie biegu przedawnienia nie mogło nastąpić wcześniej niż zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zdaniem Kolegium ustawodawca przerwanie biegu przedawnienia wiąże z zastosowaniem środka egzekucyjnego, a nie z zawiadomieniem podatnika o zastosowaniu tego środka. Stosownie bowiem do zdania drugiego art. 70 § 4, bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Sformułowanie "o którym podatnik został zawiadomiony" odnosi do zastosowanego środka egzekucyjnego i z tą czynnością wiąże się przerwanie biegu przedawnienia. Organ odwoławczy wskazał, że taki pogląd został co do zasady zaakceptowany w uchwale składu siedmiu sędziów NSA, I FPS 6/12. Kolegium uznało, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut powiadomienia spółki o zajęciu wierzytelności dopiero w dniu 28 lipca 2010 r., a więc po upływie 5 lat od dnia wymagalności podatku. W niniejszej sprawie było to bowiem kolejne skuteczne przerwanie biegu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia może być przerywany wielokrotnie, a po każdym przerwaniu biegnie na nowo. Ponadto z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, ani z żadnego innego przepisu nie wynika, by zastosowany środek egzekucyjny musiał być skuteczny. Kolegium wskazało, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012r. (P 30/11), na który powoływała się odwołująca spółka, dotyczy odmiennego zagadnienia niż to, które jest przedmiotem sprawy tj. niekonstytucyjności art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka zaskarżyła powyższe decyzje do sądu administracyjnego, zarzucając im naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej tj.: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180,art. 188, art. 191 poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, nieuznanie skutku przedawnienia terminu do zapłaty podatku od nieruchomości, niewyjaśnienie kwestii dotyczącej braku faktycznego zajęcia wierzytelności spółki, - art. 70 § 4 i zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127. W uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała, że została zawiadomiona o zastosowaniu środka egzekucyjnego w dniu 28.07.2010 r. a więc po terminie 5 lat od dnia wymagalności zobowiązania podatkowego za 2003 i 2004 r. Pokrycie zobowiązania w egzekucji nastąpiło więc po upływie terminu przedawnienia. Skarżąca podniosła, że zastosowanie środka egzekucyjnego w dniu 23.12.2005 r., na które powołuje się organ było nieprawidłowe a zatem nie mogło dojść w tym dniu do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe nie zbadały, czy istniała jakakolwiek wierzytelność przysługująca spółce a tym samym naruszyły przepisy regulujące sposób prowadzenia postępowania. Skarżąca raz jeszcze podniosła, że pismo o zajęciu wierzytelności dotarło do A. w dniu 12 stycznia 2006 r. natomiast spółka została zawiadomiona o zajęciu wierzytelności w dniu 2 stycznia 2006 r. Nie zachowano więc kolejności zajęcia. Podstawą zastosowania środka egzekucyjnego jest zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności. Skarżąca powołała się również na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia może nastąpić tylko gdy podatnik zostanie poinformowany, że przedawnienie nie następuje z uwagi na jego zawieszenie w wyniku wszczęcia postępowania. Konieczne jest zatem jednoznaczne powiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż organy podatkowe rozstrzygając przedmiotową sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania podatkowego. Organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem żądania skarżącej spółki było stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004, powstałej w wyniku prowadzenia egzekucji co do zobowiązań podatkowych, które zdaniem skarżącej zdążyły już ulec przedawnieniu. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, które przysługuje podatnikowi na mocy art. 75 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jest dopuszczalne w przypadku zaistnienia ściśle określonych przez ustawodawcę zdarzeń. Katalog takich sytuacji został sprecyzowany w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie należało zaś rozważyć, czy doszło do spełnienia przesłanek warunkujących powstanie nadpłaty, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej a mianowicie, czy doszło do nadpłacenia lub nienależnego zapłacenia podatku. Co do zasady do zapłacenia podatku nienależnie może dojść w przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe zostało uiszczone na drodze przymusowej. Ściągnięcie zaległości podatkowej na drodze egzekucji administracyjnej mieści się w pojęciu zapłaty, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dlatego też ściągnięcie kwot w wyniku egzekucji prowadzonej bez podstawy prawnej należałoby konsekwentnie uznać za nienależnie zapłacony podatek (wyrok NSA z 20.10.2012 r., II FSK 360/11, orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowa jest kwestia oceny, czy zastosowanie środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wierzytelności przysługujących skarżącej spółce wobec A. i wobec B., wywołało skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych należnych za 2003 i 2004 r. na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Rację miały organy podatkowe uznając, że w wyniku zastosowania ww. środków egzekucyjnych doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Jednak skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia nastąpił w innej dacie, niż tej przyjętej przez organy podatkowe. Uchybienie to nie miało jednak wypływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt postępowania, środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnych u dłużników skarżącej spółki: A. i B., zostały zastosowane w wyniku wystawienia tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe za 2003 i 2004 r. Zawiadomienia o zastosowaniu tych środków egzekucyjnych zostały wystawione w dniu 23.12.2005 r. a skarżącej spółce zostały doręczone w dniu 2 stycznia 2006 r. Dłużnik - A. otrzymał zawiadomienie o zajęciu wierzytelności w dniu 12.01.2006 r. natomiast dłużnik - B. otrzymał zawiadomienie w dniu 2 stycznia 2006 r. Jak wynika z przywołanego już wyżej przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12 (dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przedstawiono wiążące tutejszy Sąd stanowisko dotyczące prawidłowej interpretacji tego przepisu. Z jego treści wynika, że zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały stwierdził ponadto, że choć za zdarzenie powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia uznać należy wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego, to jednak zastosowanie środka egzekucyjnego tylko wtedy wywoła skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, gdy zawiadomienie o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jako odrębna czynność, sama przez się nie przerywa więc biegu terminu przedawnienia, lecz stanowi dodatkowy i konieczny zarazem warunek, który musi się ziścić w odpowiednim czasie (przed upływem terminu przedawnienia), aby właśnie zastosowanie środka egzekucyjnego mogło być uznane za zdarzenie przerywające bieg tego terminu. Rozważając, czy doszło do spełnienia pierwszej i zarazem podstawowej przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia w postaci zastosowania środka egzekucyjnego, należy wziąć pod rozwagę przepisy dotyczące zasad prowadzenia egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych. Zgodnie z art. 67 p.e.a., podstawę do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych (art. 1a pkt 12 lit. a) stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, zawierające określone w przepisie art. 67 § 2 p.e.a. elementy. W niniejszej sprawie do wystawienia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności wobec A. i B. doszło w dniu 23.12.2005 r. Kluczowe znaczenie ma jednak treść art. 89 § 1 p.e.a., zgodnie z którym, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu, zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. W związku z powyższym to data doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną stanowi o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności na poczet zaległości podatkowych za 2003 r. i za miesiące od stycznia do lipca 2004 r. doręczono dłużnikowi - A. w dniu 12 stycznia 2006 r. i to w tym dniu w odniesieniu do ww. zaległości doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Natomiast do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od sierpnia do grudnia 2004 r., doszło w dniu 2 stycznia 2006 r. – tj w dniu zawiadomienia B. o zajęciu prawa majątkowego, jakie wobec tego dłużnika przysługiwało spółce. W związku z powyższym dni, w których zdaniem Sądu nastąpiło zastosowanie środków egzekucyjnych, i tym samym przerwanie biegu terminu przedawnienia, są odmienne od tych, jakie przyjęły organy podatkowe. Jednak wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy, zaś tylko tego rodzaju uchybienie przepisom prawa daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem to, czy do zastosowania po raz pierwszy środków egzekucyjnych doszło przed upływem terminu przedawnienia, czy skarżąca spółka została o zastosowaniu tych środków zawiadomiona a następnie, czy zastosowane w 2010 r. ponownie środki egzekucyjne, które przyczyniły się do wyegzekwowania zaległości podatkowych, zostały zastosowane przed upływem terminu przedawnienia, który biegł na nowo odpowiednio od dnia 3 i 13 stycznia 2006 r. Nie ulega wątpliwości, że środki egzekucyjne, zastosowane w dniu 2 i 12 stycznia 2006 r. miały miejsce przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za równo za 2003, jaki i za 2004 r. Jeśli chodzi o drugą z przesłanek przerwania biegu terminu przedawnienia, tj. zawiadomienie zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego to w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że została ona spełniona. W dniu 2 stycznia 2006 r. skarżącej spółce doręczono zawiadomienia o zajęciu wyżej opisanych praw majątkowych. Nie można zaś podzielić zarzutów podnoszonych przez skarżącą, dotyczących wadliwej kolejności zawiadamiania o zajęciu praw majątkowych. Skarżąca podnosi bowiem, że 2 stycznia 2006 r., gdy doręczono jej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wobec A., dłużnik o tym fakcie nie został jeszcze powiadomiony. Tego rodzaju argumentacji nie można jednak podzielić. Aby nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym podatnika musi nastąpić łącznie, przed upływem terminu przedawnienia. Kolejność wystąpienia tych przesłanek nie ma jednak znaczenia. NSA w przytoczonej już wyżej uchwale o sygn. akt I FPS 6/12, uznał za konieczne, aby zawiadomienie dłużnika nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia, nie wyrażał zaś poglądu co do wymaganej kolejności nastąpienia przesłanek z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. W treści tego przepisu nie określono jakie ma być następstwo czasowe pomiędzy zawiadomieniem o zastosowaniu środka egzekucyjnego a samym jego zastosowaniem. Pozwala to na stwierdzenie, że jeśli podatnik został zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego, to bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, niezależnie od daty zawiadomienia podatnika (tak wyrok NSA z dnia 20 października 2006 r., II FSK 952/06, a także wyrok WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25 października 2007 r., I SA/Łd 626/07, zob. również L. Etel, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex Omega/el. 2013). W związku z powyższym należy uznać, że sposób zawiadomienia skarżącej spółki o zajęciu praw majątkowych jest prawidłowy. Skoro środki egzekucyjne zastosowano przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2003 i 2004 r. a skarżąca spółka została o nich skutecznie powiadomiona również przed upływem terminu przedawnienia to w odniesieniu do zobowiązania podatkowego należnego za 2003 r. i za miesiące od stycznia do lipca 2004 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia w dniu 12 stycznia 2006 r. Jeśli chodzi o zobowiązanie podatkowe należne za miesiące od sierpnia do grudnia 2004 r. to skutek ten nastąpił w dniu 2 stycznia 2006 r. Zatem termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2003 i 2004 r. zaczął biec na nowo odpowiednio od dnia 13 stycznia i 3 stycznia 2006 r. zgodnie z art. 70 § 4 zdanie drugie Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym podjęte w dniu 9 sierpnia i 7 września 2010 r. (data doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności) środki egzekucyjne w postaci zajęcia prawa majątkowego przysługującego skarżącej spółce wobec C. zostały zastosowane przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia. Nie można więc uznać, że zapłata zaległości podatkowych, w drodze zastosowania ww. środków egzekucyjnych, została dokonana nienależnie lub w wysokości wyższej niż należna. Dlatego też organ podatkowy I instancji zgodnie z prawem odmówił stwierdzenia nadpłaty w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy miał zaś pełne podstawy aby taką decyzję utrzymać w mocy. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, iż organy podatkowe nie zbadały faktu, czy wierzytelność, będąca przedmiotem zajęcia w styczniu 2006 r. w ogólne istniała. W protokole o stanie majątkowym zobowiązanego, sporządzonym w dniu 8 listopada 2005 r. i podpisanym przez członka zarządu spółki – Z. S., pełniącego funkcję dyrektora, wskazano, że skarżącej spółce przysługuje wobec A. wierzytelność w wysokości 250 zł netto z tytułu umowy najmu. Zatem zarzuty strony skarżącej zmierzające do wykazania bezskuteczności zajęcia w dniu 12 stycznia 2006 r. wierzytelności z uwagi na jej nieistnienie nie mogą zostać uwzględnione. Skoro sama strona ujawniła przysługujące jej ww. prawo majątkowe, to nie można zarzucać organom podatkowym, że nie wyjaśniły dostatecznie kwestii przysługiwania spółce tej wierzytelności. Tym samym nie zachodzą podstawy do podważenia prawidłowości zajęcia prawa majątkowego u ww. dłużnika. Należy również wskazać, że nawet gdyby uznać, jak chciała skarżąca spółka (do czego nie było podstaw w niniejszej sprawie), że w styczniu 2006 r. nie nastąpiło skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia, to oznaczałoby to, że prawo spółki do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasłoby w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za 2003 r. z dniem 31 grudnia 2008 r. a za 2004 r. z dniem 31 grudnia 2009 r. Jak stanowi bowiem art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zatem i w tym przypadku, podjęte przez stronę czynności procesowe nie mogłyby być skuteczne. Złożony przez spółkę wniosek o stwierdzenie nadpłaty w dniu 1 sierpnia 2012 r. byłby w takiej sytuacji spóźniony z powodu jego złożenia po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).