I SA/Rz 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu "..." 1) uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...], 2) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. w P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Województwa Podkarpackiego, po rozpoznaniu protestu "A" sp. z o.o., z siedzibą w P., zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny formalnej złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Wdrożenie wyników prac B+R w przedsiębiorstwie branży usług wodnych", uchwałą z dnia 21 marca 2017 r., nr 285/5693/17, nie uwzględnił protestu. Skarżąca, wnioskiem z dnia 30 marca 2016 r., zwróciła się do Zarządu Województwa Podkarpackiego o przyznanie jej dofinansowania realizacji projektu, pod nazwą "Wdrożenie wyników prac B+R w przedsiębiorstwie branży usług wodnych", w ramach działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałanie 1.4. 1 dotacje bezpośrednie, typ projektu rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020. Wniosek ten został zarejestrowany pod numerem RPPK.01.04.01-18-0545/15, po czym numer ten zmieniono na RPPK.01.04.01-18-545/16. W trakcie oceny formalnej przedmiotowego wniosku Instytucja Zarządzająca – Zarząd Województwa Podkarpackiego stwierdziła, że do wniosku nie został dołączony biznesplan, o co wezwano skarżącą, wezwaniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, w dniu 18 kwietnia 2017 r., skarżąca uzupełniała przedmiotowy brak. W punkcie B.5 biznesplanu zawarta została informacja, że skarżąca, w ramach realizacji zgłoszonego do dofinansowania projektu, zamierza wprowadzić do swej oferty dwie nowe usługi, uprzednio nieświadczone przez nią, tj. usługę pogłębiania koryt zbiorników wodnych oraz usługę monitorowania i inspekcji dna zbiorników wodnych. Wybierając w pkt B.6 biznesplanu odpowiednią przesłankę inwestycji początkowej, potwierdzającą, że projekt wpisuje się w definicję inwestycji początkowej, wyrażoną w art. 2 pkt 49 rozporządzenia Komisji 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. UE. L.2014.187.1, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem 651/2014), skarżąca wskazała na założenie nowego zakładu. Jednocześnie w poz. B.7 zamieszczona została informacja, że skarżąca w swoich zasobach technicznych posiada urządzenie – pchacz Łoś do przesuwania planowanego do zakupu w ramach projektu refulera i rozkładania specjalistycznych rurociągów, transportujących wybrany przy pomocy tego refulera piasek z dna rzeki na ląd. Zarząd Województwa Podkarpackiego, mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, dokonał negatywnej oceny formalnej projektu skarżącej, o czym poinformował ją pismem z dnia 29 lipca 2016 r., nr [...]. W ocenie tego organu skarżąca w swoim biznesplanie, stanowiącym załącznik do wniosku, winna była wypełnić pozycję B.6.1, dotyczącą ponownego wykorzystania swoich aktywów w projekcie, z uwzględnieniem środka trwałego w postaci pchacza typu Łoś. Związane jest to z tym, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenie 651/2014 koszty kwalifikowane projektu muszą przekraczać o co najmniej 200 % wartość księgową ponownie wykorzystywanych aktywów, odnotowaną w roku obrotowym, poprzedzającym rozpoczęcie prac. Brak zaś we wniosku skarżącej informacji, odnośnie przedmiotowych okoliczności, uniemożliwia potwierdzenie zgodności projektu z rozporządzeniem 651/2014. Protest od tego rozstrzygnięcia złożyła skarżąca podkreślając, że jej projekt wpisuje się w definicję inwestycji początkowej, organ zaś nie ma zaś podstaw do weryfikacji przesłanek tej definicji, gdyż ocena wniosku opiera się na deklaracji wnioskodawcy. Niezależnie od powyższego skarżąca zaznaczyła, że spełniła ona przesłankę inwestycji początkowej w postaci założenia nowego zakładu, który ma powstać w Lubaczowie, gdzie już została wynajęta na ten cel nieruchomość. Nowy zakład będzie się charakteryzował wyodrębnieniem organizacyjnym i funkcjonalnym, a posiadany już pchacz Łoś, zakupiony 9 dni przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, nie był dotychczas wykorzystywany. Nie dojdzie zatem do sugerowanego przez organ jego ponownego wykorzystania. Do realizacji projektu nie zostaną też użyte dotychczas używane środki trwałe, a nowoutworzony zakład nie będzie się stanowił elementu zasobów technicznych skarżącej –już istniejącego jej zakładu. Niezależnie od powyższego skarżąca dodała, że wartość pchacza Łoś wynosi 165 000 zł, tymczasem wartość kosztów kwalifikowanych projektu 5 600 000, tak więc wartość kosztów kwalifikowanych przekracza o ponad 3 300 % wartość pchacza. Zarząd Województwa Podkarpackiego, uchwałą z dnia 21 marca 2017 r., nr 285/5693/17, nie uwzględnił protestu skarżącej na negatywną ocenę formalną zgłoszonego przez nią projektu. W uzasadnieniu przedmiotowego aktu stwierdzono, że z uwagi na cel projektu, jakim jest wprowadzenie na rynek nowych, dotychczas nieświadczonych usług, w pkt B.6 biznesplanu skarżąca winna była wybrać przesłankę inwestycji początkowej. W tym zakresie wskazała ona na założenie nowego zakładu, co stoi w sprzeczności z pozostałą dokumentacją aplikacyjną, zgodnie z którą dysponuje ona już pchaczem Łoś (urządzenie to wchodzi więc w skład przedsiębiorstwa skarżącej), poza tym, jak wynika z zapisów pkt B.3 biznesplanu, jako zasoby rzeczowe skarżąca wskazała bazę parkingowo-serwisową [...]. Zdaniem organu nowy zakład wiąże się z utworzeniem nowego obiektu, będącego jednostką samostanowiącą o wysokim stopniu autonomii organizacyjnej i funkcjonalnej, nieopierającą się na wspólnych zasobach technicznych dotychczas istniejącego zakładu. Tych cech nie sposób przypisać inwestycji skarżącej, która jako przesłankę inwestycji początkowej winna była wskazać dywersyfikację produkcji zakładu, poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych. Zarząd Województwa Podkarpackiego zwrócił uwagę, że pchacz Łoś jest niezbędnym elementem osiągnięcia celu projektu, co świadczy o tym, że nowy zakład będzie opierał się na dotychczasowych zasobach. Podobna sytuacja zachodzi w przypadku bazy parkingowo-serwisowej w M. D. Skargę na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z 21 marca 2017 r. wniosła skarżąca, domagając się uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena jej projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a w konsekwencji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak również zasądzenia kosztów postępowania. Oprócz tego skarżąca zwróciła się o zobowiązanie Zarządu Województwa Podkarpackiego do udzielenia informacji, co do liczby wniosków jakie zostały złożone w ramach konkursu, w tym o liczbie wniosków odrzuconych, między innymi na podstawie kryterium formalnego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżąca spełniła kryterium formalne dopuszczające, poprzez opis zamieszczony w pkt. B.6 biznesplanu. Jej zdaniem zgłoszona do dofinansowania inwestycja wpisuje się w definicję inwestycji początkowej. Tylko bowiem ta kwestia podlega weryfikacji. Brak jest zaś podstaw do weryfikacji poszczególnych przesłanek inwestycji początkowej. Skarżąca zauważyła, że fakt spełnienia przez nią przesłanek inwestycji początkowej przyznał Zarząd Województwa, w piśmie z 21 marca 2017 r., zarzucił jej jedynie błędne zakwalifikowanie jej typu. W tej sytuacji takie uchybienie winno być uznane za oczywistą omyłkę pisarską, niepociągającą za sobą skutków w postaci negatywnej oceny projektu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko, że jej projekt spełnia kryteria przesłanki, w postaci założenia nowego zakładu. Jednostka ta ma bowiem powstać w L., gdzie już została wynajęta na ten cel nieruchomość. Nowy zakład będzie się charakteryzował wyodrębnieniem organizacyjnym i funkcjonalnym, a posiadany już pchacz Łoś, zakupiony 9 dni przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, nie był dotychczas wykorzystywany. Nie dojdzie zatem do sugerowanego przez organ jego ponownego wykorzystania. Do realizacji projektu nie zostaną też użyte dotychczas używane środki trwałe, a nowoutworzony zakład nie będzie się stanowił elementu zasobów technicznych skarżącej – jej już istniejącego zakładu. Niezależnie od powyższego skarżąca podkreśliła, że nawet gdyby błędnie wskazała właściwa przesłankę, to i tak spełniła wymóg formalny, w zakresie inwestycji początkowej, albowiem omyłka pisarska nie może być przesłanką odrzucenia wniosku. Wniosek taki wynika między innymi z art. 37 pkt 1 i pkt 5 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności), nakazującego przeprowadzanie naborów w sposób przejrzysty. Oprócz wyżej wymienionych okoliczności skarżąca podniosła też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., zwanej dalej K.p.a.), a także naruszenie art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5 i ust. 6, art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2016 r., poz. 383 ze zm.; dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), dotyczących zasad przeprowadzania konkursów. Zarząd Województwa Podkarpackiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i dodając, że przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że nabór wniosków (projektów) o dofinansowanie, realizowanych w ramach konkursu, do którego przystąpiła także skarżąca, realizowany był w ramach polityki spójności, z tego więc względu zastosowanie do niego znajdą, jeżeli chodzi o uregulowania krajowe, między innymi przepisy ustawy o polityce spójności (art.1 tego aktu). Zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdą natomiast, wbrew sugestiom skarżącej, regulacje ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która, jako akt generalny, ustępuje w tym wypadku pierwszeństwa przepisom ustawy o polityce spójności, mającej charakter lex specialis. Z mocy art. 50 i art. 67 ustawy o polityce spójności, również przepisy K.p.a. nie znajdują zastosowania w postępowaniu dotyczącym ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie tejże ustawy, podobnie jak w postępowaniu odwoławczym, za wyjątkiem regulacji dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. W tej sytuacji zarzuty naruszenia wymienionych przez skarżącą przepisów K.p.a. należy uznać za bezprzedmiotowe, niemniej jednak, abstrahując od przytoczonych przez nią regulacji kodeksowych stwierdzić należy, że sposób prowadzenia przez organy postępowania w sprawie przyznania dofinansowania w ramach polityki spójności nie jest dowolny, albowiem do tej kwestii odnoszą się regulacje ustawy o polityce spójności, ustanawiające w tym zakresie odpowiednie standardy, zwłaszcza jeżeli chodzi o kwestie przejrzystości i rzetelności. Formułując w treści skargi żądania, odnośnie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd, skarżąca wniosła o orzeczenie, że ocena jej projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a w konsekwencji o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Podkarpackiego, jak również zasądzenia kosztów postępowania. Oprócz tego skarżąca zwróciła się o zobowiązanie Zarządu Województwa Podkarpackiego do udzielenia informacji, odnośnie liczby wniosków jakie zostały złożone w ramach konkursu, w tym o liczbie wniosków odrzuconych, między innymi na podstawie kryterium formalnego. Odnosząc się do żądań skarżącej stwierdzić należy, że o ile sposób oceny przez organ projektu mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, co wynika z art. 61 ust. 8 ustawy o polityce spójności, to ustawodawca nie przewidział dla sądu kompetencji do obligowania organu do przedstawienia informacji związanych z liczbą wniosków o dofinansowanie, która do niego wpłynęła, ze szczególnym uwzględnieniem ilości wniosków, które zostały odrzucone, z przyczyn formalnych. Chcąc uzyskać informację w tym zakresie podmioty zainteresowane mogą wystąpić do odpowiednich instytucji o udzielenie informacji w tym względzie, jako informacji publicznej. Przechodząc do kwestii legalności dokonanej przez Zarząd Województwa Podkarpackiego oceny projektu skarżącej należy zauważyć, że spór w tym zakresie pomiędzy organem a skarżącą sprowadza się w istocie do jednej kwestii, a mianowicie dopełnienia wymogów formalnych w zakresie prawidłowości wskazania przesłanki inwestycji początkowej. Skarżąca w załączonym do wniosku biznesplanie wskazała w tym zakresie na założenie nowego zakładu, pomijając w związku z tym poz. B.6.1 tegoż dokumentu, odnosząca się do innej z przesłanek, jaką jest dywersyfikacja produkcji zakładu, poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie. Zarząd Województwa Podkarpackiego, w oparciu o przedłożoną przez skarżącą dokumentację, wskazującą na posiadanie przez nią pchacza Łoś i wykorzystanie bazy serwisowo-technicznej w M. D., doszedł do wniosku, że ze względu na te okoliczności skarżąca winna była wskazać przesłankę dywersyfikacji produkcji, a w konsekwencji uzupełnić pozycję B.6.1 biznesplanu, co pozwoliłoby ustalić stosunku wydatków kwalifikowanych do wartości posiadanych aktywów, która to relacja winna wynosić 200 %. W związku z tym faktem organ dokonał negatywnej oceny formalnej projektu argumentując, że niewypełnienie wskazanej wyżej pozycji biznesplanu nie pozwoliło mu na określenie proporcji wydatków kwalifikowanych do wartości posiadanych aktywów. Odnosząc się do przedstawionych przez strony argumentów w pierwszej kolejności podkreślić należy, że to do wnioskodawcy każdorazowo należy wybór poszczególnych przesłanek, mających świadczyć o spełnieniu przez niego przesłanek inwestycji początkowej, w rozumieniu art. 2 pkt 49 rozporządzenia 651/2014. Ingerencja organu w tym zakresie, zwłaszcza na etapie oceny formalnej, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której deklaracje wnioskodawcy w tym przedmiocie w sposób oczywisty nie przystają do kryteriów wskazanej przesłanki, przy czym ma to istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy. W takim przypadku dokonujący oceny organ winien precyzyjnie, w sposób jasny i przejrzysty, wskazać dostrzeżone sprzeczności i nieścisłości, motywując odpowiednio swoje stanowisko w tym zakresie. W niniejszej sprawie Zarząd Województwa Podkarpackiego negatywnie ocenił wniosek skarżącej podnosząc, że brak jest podstaw do przyjęcia, że przesłanka w postaci utworzenia przez nią nowego zakładu, jest w jej sytuacji właściwą, w kontekście przedłożonych dokumentów. Odnosząc się jednak do tej kwestii zauważyć należy, że okoliczności podniesione przez organ, tj. posiadanie przez skarżącą pchacza Łoś, w dodatku dotychczas nieużywanego, a także planowane korzystanie z bazy parkingowo-serwisowej w M. D., nie są wystarczające do wykluczenia możliwości założenia przez nią nowego zakładu. Są to bowiem wprawdzie kwestie niewątpliwie związane z samym istnieniem, a zwłaszcza sposobem sposobem funkcjonowania zakładu, jednakże nie stanowiące o jego istocie, a zwłaszcza kwestii jego odrębności, w ramach przedsiębiorstwa skarżącej. Pojęcie zakładu jest terminem, który nie został legalnie zdefiniowany, choć ustawodawca posługuje się nim w aktach prawnych, między innymi w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 ze zm.), jednakże w innym niż rozpatrywany kontekście. W doktrynie przyjmuje się, że zakład jest to część przedsiębiorstwa, wyposażona w pewien stopień wewnętrznej odrębności i samodzielności, posiadająca własną strukturę organizacyjną, jak również wyodrębniony majątek (przynajmniej pod względem ewidencyjnym) oraz zorganizowaną załogę. W praktyce może się zdarzyć, że w skład przedsiębiorstwa, w znaczeniu jakie temu pojęciu nadaję art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459; zm., zwanej dalej Kodeksem cywilnym) może wchodzić wiele zakładów, albo może być to również jeden zakład. Wówczas, w drugim z wymienianych przypadków, pojęcia te będą się ze sobą pokrywać (Emil Norek – Przedsiębiorstwo w obrocie gospodarczym, Lexis Nexis 2008). Przenosząc wyżej wymienione stwierdzenia na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro w skład przedsiębiorstwa wchodzą takie elementy jak prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych (art. 551 pkt 3 Kodeksu cywilnego), a zakład jest jego wyodrębnioną organizacyjnie częścią, to w przypadku skarżącej brak jest podstaw do wykluczenia tworzonej przez nią w L. jednostki z zakresu przedmiotowego pojęcia zakładu. Placówka skarżącej w L., mająca podjąć działalność na terenie wynajętej w tym celu nieruchomości, świadcząca nowe usługi, zatrudniająca nowych pracowników, chociażby sezonowo, oraz wyodrębniona organizacyjnie w ramach struktur przedsiębiorstwa skarżącej, winna być potraktowana jako jej przyszły – planowany do utworzenia nowy zakład. W kwestii organizacyjnego wyodrębnienia zakładu podkreślić należy, że wobec braku kryteriów odnoszących się do stopnia sformalizowania owego wyodrębnienia, nie znajduje uzasadnia stanowisko Zarządu Województwa Podkarpackiego, że winno być ono tak dalece posunięte, że wyklucza korzystanie przez nowoutworzony zakład z posiadanej już przez skarżącą bazy serwisowo-technicznej, zlokalizowanej w M. D. oraz posiadanego sprzętu, tj. pchacza Łoś. Jeżeli chodzi bowiem o wspomnianą wyżej bazę, to zauważyć należy, że przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności jest uprawniony do optymalizowania wykorzystania posiadanych przez siebie zasobów w sposób, w który określone aktywa i środki będą służyły na przykład co najmniej dwóm jego jednostkom wewnętrznym, takim jak chociażby zakłady. Decyduje o tym bowiem jedynie przeznaczenie określonych składników przedsiębiorstwa i przyjęty przez przedsiębiorcę sposób dzialania. W niniejszej sprawie wykorzystanie przez mający powstać zakład posiadanej bazy serwisowo technicznej jest więc zrozumiałe i racjonalnie uzasadnione, w związku z czym nie sposób na tej podstawie wywodzić, że wykluczać to będzie w jakikolwiek sposób odrębność nowego zakładu. Podobne uwagi można odnieść do kwestii wykorzystania przez nowopowstały zakład posiadanego przez skarżącą pchacza. W tym wypadku również nie ma przeszkód do dokonania przesunięcia tego składnika przedsiębiorstwa skarżącej do nowej jednostki, w kontekście zachowania jej odrębności. Dodatkowo z uwagi na fakt, że sprzęt ten nie był on dotychczas wykorzystywany i został nabyty zaledwie kilka dni przed złożeniem wniosku, twierdzenia organu o jego ponownym wykorzystaniu, nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie omawianego pchacza Łoś zauważyć też należy, że jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego organ ten, wskazując na konieczność wyboru przez skarżącą przesłanki inwestycji początkowej, w postaci dywersyfikacji produkcji i w związku z tym sugerując konieczność wypełnienia przez nią pozycji B.6.1 biznesplanu, między innymi z uwagi na posiadanie tego pchacza, przyznał, że urządzenie to nie mogło być wykazane w pozycji B.6.1 biznesplanu, albowiem nie można było wykazać jego wartości dla roku obrotowego poprzedzającego rozpoczęcie prac, a taką pozycję zawierał ten biznesplan. Taka argumentacja Zarządu Województwa Podkarpackiego jest wewnętrznie sprzeczna i niezrozumiała, przez co godzi w wyrażoną w art. 37 ust. 1 ustawy o polityce spójności zasadę przejrzystości postępowania dotyczącego wyboru wniosków do dofinansowania. Przedmiotowy sposób procedowania organu musi być więc uznany za sprzeczny z prawem, a uchybienie to miało istotny wpływ na sposób dokonania przez niego oceny projektu skarżącej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy o polityce spójności uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Podkarpackiego. Na podstawie art. 64 ustawy o zasadach realizacji polityki spójności oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) Sąd zasądził od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz na rzecz skarżącej kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego przez nią wpisu od skargi w niniejszej sprawie.