I SA/Rz 235/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany SO del. Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 18 maja 2010r. spraw ze skarg "A" S.A. w O. na decyzje Dyrektora Izby Celnej 1) z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego 2) z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu - oddala skargi - I SA/Rz 235/10 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Celnego po wszczęciu z urzędu postępowania celnego, wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. stwierdzając powstanie długu celnego w przewozie na dzień 24 maja 2009r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego żarówek 152500 szt. (1725 kartonów) podlegającego należnościom przewozowym, określił kwotę podlegającą z długu celnego w wysokości 273 zł i dokonał jej zaksięgowania. Uznał jednocześnie głównego zobowiązanego tj. A. S.A. za dłużnika tego długu. Decyzja została wydana na podstawie art. 20, 28 art. 29 ust. 1 art. 37, art. 57 art. 91 ust. 1 lit. a ust. 2 art. 92,art. 94 ust. 1 art. 96 ust. 1 art. 203, art. 214 ust. 1 art. 217 ust. 1 art. 221 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r.) ustanawiającego wspólnotowy kodeks cywilny (Dz.Urz. WEL 302 z 19.10.1992r. ze zm.) a ar także na podstawie4 art. 1 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/82 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.Urz. L 256 z 7.09.1987r.) art. 1 rozporządzenia komisji (WE nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008r. zmieniającego załącznik 1 do zarządzenia rady (EWG nr 2658/87) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, art. 2, art. 51, art. 56 66 ust. 2 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2004r. nr 68, poz. 622 ze zm. i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa tekst jednolity Dz.U. 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 14.05.2004r. w Oddziale Celnym [...] objęto procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego TI zgodnie z elektronicznym zgłoszeniem nr [...] towar w postaci 152500 szt. żarówek w 1725 kartonach o masie brutto 7541 kg. Towar miał zostać dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia tj. oddziału celnego drogowego w D. do dnia 23 maja 2009r. Nadawcą towaru była firma D. Spółka cywilna z P. zaś odbiorcą Firma P. z Ukrainy. Głównym zobowiązanym w polu 50 w/w zgłoszenia tranzytowego była Firma A. S.A. z siedzibą w O. Zgodnie z zapisem w polu D "kontrola przez urząd celny wyjścia" w/w zgłoszenia tranzytowego na środek transportu o ukraińskich numerach rejestracyjnych [...] zostało nałożone jedno zamknięcie celne o nr [...]. Ze względu na to, że urząd celny przeznaczenia nie przesłał z systemu NCTS do urzędu wyjścia komunikatu IE 006 "przybycie towaru" oraz IE 018 "wynik kontroli w miejscu przeznaczenia" Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia 25.05.2009r. wezwał głównego zobowiązanego do przesłania informacji i dokumentów stanowiących dowód na zamknięcie procedury tranzytowej. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na zakończenie procedury tranzytowej. W związku z wydaniem wyżej wskazanej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług. Decyzją nr [...] z dnia [...].11.2009r. wydanej na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 art. 17 ust. 1 pkt 1 art. 17 ust. 7 art. 29 ust. 13, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 1 i art. 41 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r. nr 54 poz. 535 z późn. zm.) oraz art. 13 § 1 pkt 1 art. 21 § 1 pkt 1 art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził powstanie obowiązku podatkowego na dzień 24.05.2009r. w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru: żarówek 152500 szt. (1725 kartonów) podlegającego należnościom przewozowym i określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w/w towaru w wysokości 2283 zł. Od obydwu decyzji A. SA złożyło jednobrzmiące odwołanie wnosząc o uznanie operacji tranzytowej [...] z dnia 14.05.2009r. za zamkniętą. Do odwołania dołączył kserokopie ukraińskich dokumentów rejestracyjnych nr [...] i [...]. W odwołaniach skarżący podniósł, że towar tj. 152500 szt. żarówek zapakowanych w 1725 kartonów o masie brutto 7541 kg objęta procedurą tranzytu wspólnotowego T1 zgodnie ze zgłoszeniem [...] z dnia 14.05.2009r. znajdował się na jednym środku transportu o ukraińskich numerach rejestracyjnych [...] wraz z towarem w postaci 122800 szt. żarówek zapakowanych w 1228 kartonów o masie brutto 5391 kg który również objęto procedurą tranzytu T1 zgodnie ze zgłoszeniem [...] z dnia 14.05.2009r. W dniu 18.05.2009r. w Oddziale Celnym [...] nastąpiło zamknięcie procedury tranzytu wspólnotowego [...] oraz objęcie tej części towaru procedurą tranzytu wg karnetu TIR nr [...]. Otwierając karnet TIR Oddział Celny [...] uznał zamknięcie celne nałożone przez Oddział Celny [...] w dniu 20.05.2009r. Całość towaru została przedstawiona w Oddziale Celnym Drogowym w D. Zdaniem odwołującego się "...zamknięty dokument tranzytowy został przez funkcjonariuszy Oddziału Celnego Drogowego w D. przeoczony przez nieuwagę bądź też przez niedbałość zaś wynik ważenia środka transportu w Oddziale Celnym Drogowym w D. świadczy o tym, że na przyczepie znajdowało się ponad 7 ton towaru co odpowiada masie deklarowanej w zgłoszeniu tranzytu [...]". Strona skarżąca podnosi, że "...funkcjonariusz celny dokonując wpisu w systemie TSC jak również dokonując ważenia środka przewozowego nie zwrócił uwagi na dużą rozbieżność w masie towaru (na karnecie - 5321 kg, całkowita masa środka 26.880 kg, masa pustego zestawu wg numerów rejestracyjnych 15000 kg). Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...].01.2010r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje nie znajdując podstaw do ich uchylenia. Od decyzji Dyrektor Izby Celnej skargi zawierające identyczne zarzuty i wnioski złożył A. SA podnosząc: 1) naruszenie prawa materialnego a to art. 203 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks cywilny (Dz.Urz.WE 302 z 19.10.1992r. str. 1 z późn. zm.) i Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdział II Tom 4, str. 307 z późn. zm." w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity z 2004r. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu iż skarżący jest dłużnikiem długu celnego powstałego wskutek usunięcia towaru spod dozoru celnego a w konsekwencji uznaniu iż jest także podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu importu co miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa procesowego tj. art. 187 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 22.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) przez brak rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego zebranego w sprawie materiału dowodno oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, że wbrew zasadom logicznego rozumowania organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej powołanym przez skarżącego dowodom wskazującym, że pomimo braku for4malnego zamknięcia dokumentu [...] towar nim objęty w rze4czywistości opuścił obszar celny wspólnoty co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3) naruszenie inter4eusu prawnego skarżącego przez obciążeniem go obowiązkiem uiszczenia należności w zakresie podatku od towarów i usług na rzecz Skarbu Państwa z tytułu importu. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowań oraz obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając skargi Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączyć je do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je pod sygn. l SA/Rz 235/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone decyzji z punktu ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa. W przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy organ celny w sposób prawidłowy przyjął iż procedura tranzytu na podstawie dokumentów [...] z dnia 14.05.2009r. nie została zakończona w konsekwencji czego doszło do powstania długu celnego przewozu którego dłużnikiem jest skarżący oraz doszło do powstania obowiązku podatkowego w związku z zaistnieniem tego długu. Należy wskazać, że zasady i tryb przewozu towarów jak i ich wywóz z obszaru celnego z wspólnoty europejskiej regulują przepisy prawa wspólnotowego oraz uzupełniająco prawo celne. Zgodnie z art. 92 Wspólnotowego Kodeksu Celnego procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona gdy towar i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z przepisami tej procedury. Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego jeżeli są w stanie stwierdzić na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w sposób prawidłowo zakończona. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że na wniosek A. SA z siedzibą w O. objęta procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego T1 zgodnie ze zgłoszeniem tranzytowym z dnia 14.05.2009r. [...] towar a to 152500 szt. żarówek (1725 kartonów) o masie brutto 7541 kg który został załadowany na ukraiński środek transportu o nr rej. [...] wraz z towarem tj. 122800 szt. żarówek (1228 kartonów) o masie brutto 5391 kg objętego także procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego T1 zgodnie ze zgłoszeniem [...]. Zapis w polu D "kontrola przez urząd celny wyjścia" w tranzytowych dokumentach towarzyszących oraz z danych z systemu NCTS przedmiotowy towar dopuszczono do procedur tranzytu bez przeprowadzenie fizycznej kontroli celnej. W Oddziale Celnym [...] nastąpiło zamknięcie procedury tranzytu wspólnotowego T1 [...] i objęcie tej części towaru procedurą tranzytu wg karnetu TIR nr [...], [...] w dniu 18.05.2009r. Oddział ten nie przeprowadził rewizji celnej. W dniu 21.05.2009r. Oddział Celny Drogowy w D. poświadczył w systemie NTCS zakończenie procedury TIR wyżej wskazanej. W systemie TCS i NTCS oraz w arkuszu archiwizacyjnym Oddziału Celnego w D. nie został zarejestrowany dokument [...]. W urzędzie przeznaczenia nie dokonano rewizji celnej towaru, sprawdzono jedynie autentyczność i zgodność nałożonego zamknięcia celnego na środek transportowy. Było to jedno zamknięcie o nr [...]. Powyższe ustalenia dały podstawę organowi celnemu do stwierdzenia że nie zostały wykonane obowiązki wynikające ze stosowania procedury tranzytowej. Towar nią objęty został usunięty spod dozoru celnego albowiem nie została zakończona procedura tranzytu [...]. Nie został on powrotnie wywieziony, nie został zmieniony jego status z towaru niewspólnotowego na wspólnotowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego jako dowód zakończenia procedury tranzytu wspólnotowego T1 [...] z dnia 14.05.2009r. nie może być uznany wydruk z Systemu Sterowani I Kontroli Ruchu Pojazdów Ciężarowych TCS. Fakt że ważenie środka przewozowego o nr rej. [...] mające miejsce w dniu 20.05.2009r. w Oddziale Celnym Drogowym w D. wykazał wagę 26860 kg dowodzi jedynie, iż tyle ważył środek transportu wraz z towarem. Nie dowodzi natomiast jaki rodzaj towaru załadowany był na ten środek. Organ celny na podstawie wagi nie może przyjmować że towar objęty procedurą tranzytu znajduje się na ważonym środku transportu pomimo różnić pomiędzy rzeczywistą wagą towaru a danymi wynikającymi z karnetu TIR. Zgodnie z art. 366 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/92 z 2.07.1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiający Wspólnotowy Kodeks Cywilny (Dz.U.UE 1993.253.1, Dz.U.UE sp 026-3 z późn. zm.) procedurę tranzytu wspólnotowego uważa się za zakończoną wtedy gdy główny zobowiązany przedstawi organowi celnemu zgodnie z ich wymogami jeden z poniższych dokumentów potwierdzających tożsamość towarów: a) dokument celny wystawiony w kraju trzecim dotyczący objęcia towarów przeznaczenia celnego b) dokument sporządzony w kraju trzecim poświadczony przez organ celny tego państwa i potwierdzający, że towary są uznane za znajdujące się w swobodnym obrocie w tym państwie. Skarżący nie przedstawił takich dokumentów pomimo wezwań. Zgodnie z art. 96 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Jest on odpowiedzialny za przedstawienie w wyznaczonym terminie urzędzie celnym przeznaczenia towaru w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towarów a także przestrzeganie procedury tranzytu wspólnotowej. Zgodnie z art. 203 ust. 1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dług celny w przewozie powstaje w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym a powstaje on z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Przepis art. 203 ust. 3 Wspólnego Kodeksu Celnego wskazuje dłużników tj. osoby zobowiązane do zapłaty z długu celnego. Stosownie do tego artykułu dłużnikami są: - osoba która usunęła towar spod dozoru celnego, - osoby które uczestniczyły w tym usunięciu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego, - osoby które nabyły lub posiadały towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego i - odpowiednia osoba zobowiązana do wykonania obowiązku wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej którą to towar został objęty. W świetle wyżej wskazanych przepisów należy uznać za prawidłowe ustalenie organu celnego, że dłużnikiem jest główny zobowiązany a zgodnie z zapisem w polu 50 zgłoszenia tranzytowego z dnia 14.05.2009r. [...] jest nim A. SA któremu należy przypisać niedopełnienie obowiązku przedstawienia towaru wraz z właściwymi dokumentami w urzędzie celnym przeznaczenia w nienaruszonym stanie. W myśl art. 203 ust. 1 tired 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego korzystający z określonej procedury celnej staje się dłużnikiem z faktu samego korzystania z tej procedury. Bez znaczenia jest czy zdarzenie z którego przepis Wspólnotowego Kodeksu Celnego łączy powstanie długu celnego było wynikiem działania tego podmiotu czy też osób trzecich. Prawidłowa wykładnia wyżej wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że dla wskazania dłużnika długu celnego powstałego na wskutek usunięcia towaru spod dozoru celnego istotnym jest ustalenie osoby zobowiązanej do wykonania obowiązków wynikających ze stosownie procedury celnej nie ma natomiast znaczenia prawnego kto faktycznie nie wykonał tych obowiązków (wyrok NSA z 6.11.2007r. sygn. akt I GSK 24/96/06). W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa procesowego a to art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa. Przepis art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakładają na organy podatkowe obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak aby organ podatkowy zobowiązany był do poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń strony w sytuacji gdy ona sama takich dowodów nie przedstawi. Na stronie spoczywa ciężar udowodnienia że towar objęty procedurą tranzytu został faktycznie wywieziony z obszaru celnego wspólnoty. Stosownie do treści art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organ podatkowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny umożliwiając skarżącemu zapoznanie się z nim przed wydaniem decyzji. Dokonując jego oceny nie przekroczył swobodnej oceny dowodów. Stosownie do tezy zawartej w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12.08.20009r. sygn. akt III SA GL 28/09 zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inną okoliczność. Tymi kryteriami kierował się organ podatkowy dokonując zebranego materiału dowodowego sprawy. Fakt, że organ płotkowy dokonał odmiennych ustaleń od ustaleń prezentowanych przez stronę skarżącą nie przesądza o dowolności zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].01.2010r. nr [...] w przedmiocie powstanie długu celnego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podatkowy nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego ani prawa procesowego który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono. Konsekwencją rozstrzygnięcia jakie zapadną w sprawie długu celnego było wszczęcie w urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług. Postępowanie zakończone zostało decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].11.2009r. nr [...] w której stwierdził powstanie obowiązku podatkowego na dzień 24.05.2009r. w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru: żarówek 152500 szt. (1725 kartonów) podlegającego należnościom przewozowym oraz określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu wyżej wymienionego towaru w wysokości 2283 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano m.in. art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług zgodnie z którym obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstanie z chwilą długu celnego. Kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług Naczelnik Urzędu Celnego który jest organem podatkowym I instancji zgodnie z treścią art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...].01.2010r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy wyżej wskazaną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W skardze złożonej od tej decyzji A. SA podniósł zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w skardze na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].01.2010r. nr [...] co do których Sąd odniósł się już w tym uzasadnieniu. Dlatego uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skoro nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.