I SA/Rz 236/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Zarząd Województwa zaliczył wpłatę 750,00 zł dokonaną w dniu 17 kwietnia 2018 r. przez beneficjenta – A. S. na poczet kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł, na poczet należności głównej z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w kwocie 457,51 zł oraz na poczet odsetek za zwłokę w kwocie 280,89 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2016 r. Zarząd Województwa wydał decyzję Nr [...] w sprawie zwrotu przez beneficjenta środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich przyznanych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu w ramach osi priorytetowych I - VII Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 - wersja: refundacja pn.: "Rozwój PPH "G." poprzez podniesienie atrakcyjności turystycznej obiektu hotelarskiego i wdrożenie innowacji organizacyjno-menedżerskiej" nr [...] z dnia 12 lipca 2011 r. W dniu 25 marca 2016 r. beneficjent złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w wyniku rozpatrzenia którego Zarząd Województwa wydał ostateczną decyzję Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. uchylającą decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w zakresie zmiany numeru konta bankowego, na które należy zwrócić kwoty dofinansowania a w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Skarga beneficjenta na decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. W dniu 12 stycznia 2018 r. Zarząd Województwa jako wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy w celu przymusowego ściągnięcia wierzytelności wynikającej z ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2016 r. oraz kosztów upomnienia. Równolegle do postępowania egzekucyjnego w administracji, w procesie karnym przeciwko beneficjentowi prowadzonym przed Sądem Okręgowym w [...] (sygn. akt [...]) zapadł wyrok m. im. w zakresie wypłacenia tytułem naprawienia szkody kwoty 255.706,95 zł na rzecz Województwa [...] - Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...]. Kwota ta stanowi wysokości niekorzystnego rozporządzenia mieniem do jakiego został doprowadzony organ w wyniku zamierzonych działań beneficjenta, skutkujących podpisaniem umowy nr [...] i uzyskaniem przez beneficjenta korzyści majątkowej wynoszącej 255.706,95 zł. Powyższy wyrok jest prawomocny. Obowiązek naprawienia szkody został określony terminem na pięć lat od daty jego uprawomocnienia się. W dniu 17 kwietnia 2018 r. beneficjent dokonał wpłaty gotówkowej w urzędzie pocztowym w wysokości 750,00 zł wskazując w tytule: "zwrot środków [...]". Wskazanym na wstępie postanowieniem, Zarząd Województwa [...] zaliczył wpłatę 750,00 - na poczet kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł, na poczet należności głównej z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w kwocie 457,51 zł oraz na poczet odsetek za zwłokę w kwocie 280,89 zł. W skardze na to postanowienie skarżący zarzucił, że organ powinien dokonać zaliczenia wpłaty w pierwszej kolejności na należność główną z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z pominięciem odsetek i kosztów upomnienia. Skarżący bowiem w tytule przelewu wskazał jednoznacznie sposób zaliczenia wpłaty. Wszystkie kolejne wpłaty beneficjent opisywał i opisuje jako "Zwrot środków od beneficjentów zgodnie z wyrokiem SO w [...] sygn. akt [...] częściowe naprawienie szkody (pkt V wyroku)". W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie odnośnie sposobu zaliczenia dokonanej wpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Dokonując oceny wydanego w sprawie rozstrzygnięcia sąd doszedł do przekonania, że jest ono prawidłowe a zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zasadnie uznał organ orzekający w sprawie, że skoro dochodzone środki, niezależnie od orzeczonego obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym, stanowią jednocześnie zwrot należności publiczno-prawnych, następujący na podstawie ostatecznej decyzji orzekającej w tym przedmiocie z dnia [...] listopada 2016 r. wydanej w oparciu o przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 i art. 207 ust. 1 pkt 3 oraz art. 207 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.), to przy rozliczaniu zwróconych środków mają zastosowanie odpowiednie przepisy tej ustawy. Na podstawie art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że przepisy Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności art. 55 oraz art. 62 określające zasady zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej należy stosować odpowiednio w odniesieniu do należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizacje programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz odsetek od ww. należności. Zgodnie z art. 62 § 1a Ordynacji podatkowej, jeśli na podatniku ciążą koszty doręczenia upomnienia, dokonana wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów. Natomiast art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej określa, iż w sprawie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienia. Ponadto, do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Biorąc pod uwagę treść art. 55 § 2 w związku z art. 62 § 1a i § 4 Ordynacji podatkowej należy uznać, że sposób zaliczenia wpłaty jedynie na należność główną z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z pominięciem odsetek i kosztów upomnienia, byłby sprzeczny z wskazanymi przepisami. Organ administracyjny nie ma możliwości uznania, że przedmiotem wpłaty jest wyłącznie należność główna. Przepis art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, w przeciwieństwie do art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, nie daje bowiem beneficjentowi żadnych uprawnień w przedmiocie wskazywania sposobu zaliczania wpłaty. Dlatego też organ administracyjny ma obowiązek zaliczyć dokonaną przez beneficjenta wpłatę zgodnie z treścią art. 62 § 1a Ordynacji podatkowej w pierwszej kolejności na koszty upomnienia a następnie, zgodnie z art. 62 § 4 w związku z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, pozostałą kwotę rozliczyć metodą proporcjonalnego zaliczenia wpłaty na poczet należności głównej oraz odsetek. Z tego też względu odmienne stanowisko skarżącego w tej kwestii należało uznać za nieuprawnione bowiem owo rozliczenie nie naruszyło wymagań stawianych przez art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucić organowi że błędnie zaliczył wpłatę skarżącego. Skarżący (co już podkreślono wcześniej) nie mógł swobodnie decydować o tym w jaki sposób mają zostać rozliczone dokonane przez niego wpłaty. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.