I SA/Rz 241/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi Fabryki O. "A." spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia decyzji w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: DIAS) po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. j. w S. (dalej: Spółka/skarżąca) od decyzji DIAS z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy unieważnienia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 21 marca 2019 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją DIAS z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego. Decyzja organu I instancji dotyczyła unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego zarejestrowanego w systemie ECS (System Kontroli Eksportu) pod poz. [...] w dniu 7 sierpnia 2015 r. Zgłoszenie celne zostało dokonane przez Spółkę jako eksportera. W zgłoszeniu tym został wykazany towar w postaci obuwia, celem wyprowadzenia poza obszar celny Wspólnoty. Deklarowanym urzędem wyprowadzenia był Oddział Celny Drogowy w D. (PL302060), a odbiorcą towaru – E. K. zam. w G. (Ukraina). Jednak w dniu 14 sierpnia 2015 r. w systemie ECS wygenerowano komunikat IE524 o zmianie trasy i urzędu wyprowadzenia na litewski urząd celny (LTVR5000). W dniu 14 sierpnia 2015 r. urząd wyprowadzenia przesłał komunikat IE518 zawierający wyniki przeprowadzonych kontroli, a nastepnie wygenerowany został komunikat IE599 potwierdzający wywóz towarów poza obszar Wspólnoty. W związku z podejrzeniem wystąpienia nieprawidłowości w realizacji procedury wywozu, organ I instancji wystąpił z wnioskiem o udzielenie pomocy w sprawach celnych do litewskiej administracji celnej. Z uzyskanej informacji wynikało, że towary objęte w/w zgłoszeniem zostały umieszczone w składzie wolnocłowym na Litwie. Procedura wywozu została nieprawidłowo zakończona, przez co organ litewski nie mógł potwierdzić, że towary w rzeczywistości opuściły obszar celny Wspólnoty przez litewski urząd celny wyprowadzenia. W tych okolicznościach powiadomiono Spółkę - eksportera o zamiarze wydania decyzji unieważniającej w/w zgłoszenie celne, a następnie unieważniono je opisaną wyżej decyzją. Według organu I instancji stanowisko litewskiej administracji celnej potwierdziło nieprawidłowości w realizacji procedury wywozu, to jest, że towar nie opuścił terytorium Wspólnoty. Przyjął zatem, że wygenerowane w systemie ECS komunikaty potwierdzały nieprawdę. Wyprowadzenie towaru nie nastąpiło przez LTVR5000. W tych okolicznościach zdaniem organu celnego wystąpiły podstawy do unieważnienia zgłoszeń. Jednocześnie podkreślił, że Spółka nie przedstawiła dowodów alternatywnych, wykazujących, że towar dotarł do kraju docelowego tj. Ukrainy, a przedłożone przez stronę dokumenty wymagań takich nie spełniły. Przede wszystkim nie wiadomo, jakim środkiem transportu wywieziono towary, nie przedłożono żadnych dokumentów przewozowych, poświadczających ich wprowadzenie do obrotu na obszarze celnym importera. Według organu I instancji wiarygodnym dowodem potwierdzającym wywóz towarów byłby dokument potwierdzony przez władze celne kraju docelowego, tj. Ukrainy. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez DIAS decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], w której organ odwoławczy uznał, że brak jest dowodów na wyprowadzenie towaru poza obszar celny UE. Ustalenia w tym zakresie oparto na urzędowo poświadczonej informacji litewskiej administracji celnej. Jednocześnie odmówił wiarygodności dowodom alternatywnym przedstawionym przez eksportera na okoliczność wyprowadzenia towaru wykazanego w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Rozstrzygniecie organu odwoławczego zostało zaskarżone przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 308/19, oddalił skargę, stwierdzając, że ustalony przez organy stan faktyczny dawał podstawy do unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz że decyzja nie narusza prawa. Skarżąca powołanym na wstępie wnioskiem z dnia 21 marca 2019 r. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. z uwagi na to, że w chwili wydania tej decyzji istniały istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody nieznane organowi, tj. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 241 § 1 i art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz.U. z 2019 r. poz.900 – dalej: O.p.). Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się w aktach sprawy pisma strony z dnia 6 lutego 2019 r. wraz z załączonymi odpisami dokumentów, na okoliczność istnienia podstaw do wznowienia postępowania tj.: - faktury nr [...] z dnia 21 lipca 2015 r. wraz z dowodem wydania obuwia z magazynu z dnia 21 lipca 2015r. nr [...], podpisanych na każdej stronie przez odbiorcę towaru E. K., a także oświadczenia odbiorcy datowanego z dnia 21 stycznia 2019 r., że obuwie wymienione w ww. fakturze zostało przez niego wywiezione poza obszar UE, do miejsca docelowego na Ukrainie, faktury nr [...] z dnia 27 lipca 2015 r. wraz z dowodem wydania obuwia z magazynu z dnia 27 lipca 2015 r. nr [...], podpisanych na każdej stronie przez odbiorcę towaru E. K. a także oświadczenia odbiorcy z dnia 21 stycznia 2019 r., że obuwie wymienione w ww. fakturze zostało przez niego wywiezione poza obszar UE, do miejsca docelowego na Ukrainie, faktury nr [...] z dnia 6 sierpnia 2015 r. wraz z dowodem wydania obuwia z magazynu z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr [...], podpisanych na każdej stronie przez odbiorcę towaru E. K. a także oświadczenia odbiorcy datowanego z dnia 21 stycznia 2019 r., że obuwie wymienione w ww. fakturze zostało przez niego wywiezione poza obszar UE, do miejsca docelowego na Ukrainie. Rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], DIAS odmówił unieważnienia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2019r., nr [...], w sprawie unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że po wejściu w życie z dniem 1 maja 2016 r. unijnego kodeksu celnego - rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 ze zm., dalej: UKC), należy stosować bezpośrednio przepisy UKC realizujące materię proceduralną. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz. U. z 2016r. poz. 1880, ze zm.) – dalej: Prawo celne), odsyłający do odpowiedniego stosowania niektórych przepisów O.p. ma jedynie charakter uzupełniający. W związku z tym organ zauważył, że wznowienie postępowania, o które wnioskuje spółka, przewidziane przepisami art. 240-246 O.p., stanowiące tryb nadzwyczajny, stosowany pod określonymi warunkami, do spraw zakończonych decyzją ostateczną, nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Przepisy O.p., mają jedynie charakter uzupełniający w stosunku do UKC, w związku z czym, jej przepisy znajdą zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim odsyła do niej przepis art. 73 ustawy Prawo celne. DIAS wskazał, że prawna możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych w sprawach celnych na gruncie UKC uregulowana została w przepisach art. 23, art. 27, art. 28 i art. 29 tego aktu. Spółka została poinformowana, że złożony w przedmiotowej sprawie wniosek rozpoznany zostanie w trybie art. 23 ust. 3 UKC, który stanowi, że nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. DIAS wyjaśnił, że z uwagi na datę przedmiotowego zgłoszenia celnego (7 sierpnia 2015 r.) zastosowanie miały obowiązujące w tym dniu przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE seria L Nr 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm. – dalej: WKC) i przepisy go uzupełniające. Z przepisów art. 161 ust. 1 i art. 162 WKC wynika, że procedura wywozu pozwalała na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny UE i wymagała spełnienia określonych formalności - zwolnienie do wywozu udzielane było pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny UE w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Procedura wywozu kończyła się w chwilą otrzymania przez urząd celny wywozu z urzędu celnego wyprowadzenia stosownego komunikatu. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zwolnienie towaru do procedury wywozu i wygenerowanie w systemie ECS komunikatu IE599 na podstawie komunikatu IE518 oznaczało zakończenie procedur wywozowych, ale nie pozbawiało organów możliwości weryfikacji zakończonych procedur. W myśl art. 251 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE seria L Nr 253 z dnia 11.10.1993r. ze zm.- dalej: RWKC), jeżeli towary zostały zgłoszone do wywozu zgłoszenie zostaje unieważnione, gdy urząd celny wywozu został poinformowany przez eksportera lub zgłaszającego, zgodnie z art. 792 ust. 1, lub uznaje on, zgodnie z art. 796 e ust. 2, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego UE. Zgodnie z art. 796e RWKC urząd celny wywozu potwierdzał wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu w następujących przypadkach: po otrzymaniu komunikatu "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, jeżeli, w przypadkach określonych w art.796 da ust. 2, nie otrzymał w ciągu 10 dni komunikatu "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, ale jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796 da ust. 4 są dostateczne. Jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, ani dostatecznych dowodów zgodnie z art.796 da ust. 4, urząd celny wywozu mógł uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Unii Europejskiej. Dowodem alternatywnym potwierdzającym wyprowadzenie towaru mógł być w myśl art.796 da ust. 4 RWKC w szczególności jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty, dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny UE, oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny UE, dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego UE, prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze wydobywające ropę naftową i gaz oraz na platformy produkcyjne. Dodatkowo w art.796e ust. 1 lit. b) WKC ustawodawca wspólnotowy zaznaczył, że urząd celny wywozu potwierdzał wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli był przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 RWKC są dostateczne. DIAS podkreślił, że WKC i przepisy go uzupełniające utraciły moc w związku z wejściem w życie z dniem 1 maja 2016 r. przepisów UKC i przepisów go uzupełniających. Do zagadnień proceduralnych związanych z prowadzeniem postępowań celnych należało stosować zatem, od dnia 1 maja 2016 r., przepisy aktualnie obowiązujące, a oceny zgłoszeń w kontekście materialnoprawnych podstaw ich unieważnienia, należało dokonać w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia. Przy czym regulacje prawne obowiązujące w nowym stanie prawnym - co do zasady - są analogiczne jak te obowiązujące przed 1 maja 2016 r. W przekonaniu tego organu w wydanych decyzjach orany celne bezsprzecznie ustaliły, że procedura wywozu według przedmiotowego zgłoszenia celnego nie została prawidłowo zakończona. Przekazane przez Departament Celny Ministerstwa Finansów Litwy pisemne wyjaśnienia m.in. w tej sprawie (pismo Nr [...] z dnia 29 marca 2017 r.) mają charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W oparciu o tak dokonane ustalenia skutecznie zakwestionowano moc dowodową komunikatu IE518 i w konsekwencji komunikatu IE599 i uznano, że towar objęty MRN [...] z dnia 7 sierpnia 2015r. nie opuścił obszaru celnego UE przez litewski urząd wyprowadzenia. DIAS zaznaczył, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, eksporterowi umożliwiono dostarczenie dokumentów alternatywnych na potwierdzenie wyprowadzenia towaru poza obszar celny UE i takie dokumenty w postaci faktur, dokumentów wyprowadzenia z magazynu zostały dostarczone przez eksportera i poddane analizie przez organ I instancji i ponownie w toku postępowania odwoławczego przez DIAS. Organy celne nie dały wiary tym dokumentom, co skutkowało unieważnieniem przedmiotowego zgłoszenia wywozowego w oparciu o mający zastosowanie w sprawie przepis art. 248 ust. 2 RD. W myśl postanowień art. 248 ust. 2 RD - jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu (...) urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. Odnosząc się do argumentacji spółki zwartej we wniosku o wznowienie postępowania, DIAS stwierdził, że opiera się ona na wystąpieniu nowych okoliczności w sprawie, a mianowicie ujawnieniu nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi, tj. uwierzytelnione kserokopie faktur o nr [...], [...], [...] wraz z dowodami wydania towarów z magazynu oraz oświadczenia odbiorcy towarów, tj. E. K. (Ukraina). Z przedłożonych trzech oświadczeń, datowanych na dzień 21 stycznia 2019 r., odrębnie do każdej z ww. faktur wynika, że odbiorca potwierdza odbiór obuwia zakupionego w "A" Sp.j. w S. w Polsce, w liczbie odpowiednio: 120 par, 338 par oraz 1002 pary. Z dalszej części oświadczeń wynika, że odbiorca zlecał transport obuwia i po dokonaniu zgłoszeń celnych przez sprzedawcę - spółkę, zmienił trasę wywozu towarów; najpierw zostały one skierowane na Litwę i złożone w litewskim składzie wolnocłowym, a dopiero stamtąd obuwie zostało wywiezione przez odbiorcę poza obszar celny UE, do miejsca docelowego na Ukrainie. DIAS podkreślił, że złożone wnioski dowodowe dotyczą w większości dokumentów poddanych ocenie w pierwotnej decyzji z dnia [...] lutego 2019r., nr [...]. W ocenie tego organu, przedmiotowe faktury poświadczają jedynie fakt zawarcia transakcji sprzedaży pomiędzy spółką, a wskazanym w tych fakturach nabywcą z Ukrainy (E. K.). Faktury te potwierdzają zatem, że towary nimi objęte były przeznaczone na eksport, nie poświadczają natomiast wprost wyprowadzenia towaru z obszaru celnego UE. O wyprowadzeniu towaru poza obszar celny Wspólnoty nie świadczą również oświadczenia odbiorcy towarów, w których potwierdza on odbiór obuwia zakupionego w spółce w ilości zgodnej z zadeklarowaną w zgłoszeniu eksportowym. Stanowią one oświadczenia osoby prywatnej i jako dokument prywatny stanowią dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie. Dokumentowi temu przeciwstawiono dokument litewskiej administracji celnej (pismo nr [...] z dnia 29.03.2017r.), mający - w świetle art. 194 § 1 O.p., charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W piśmie litewska administracja celna stwierdza, że towar objęty w dniu 7 sierpnia 2015 r. procedurą wywozu według przedmiotowego zgłoszenia celnego nie opuścił obszaru UE przez litewski urząd wyprowadzenia. W ocenie DIAS przedstawione przez spółkę dokumenty nie stanowią podstawy do obalenia stwierdzenia, że towar objęty procedurą wywozu w przedmiotowej sprawie nie opuścił obszaru celnego UE. Organ podkreślił, że w przekazanym dodatkowo materiale dowodowym nie wskazano, przez jaki urząd celny wyprowadzenia wywieziony został towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem celnym, nie przedstawiono żadnych dokumentów przewozowych, ani innych o charakterze urzędowym, które dowodziłyby faktu wyprowadzenia towarów poza obszar UE. Nie wyjaśniono także, co było przyczyną zmiany trasy przewozu towarów, które przeznaczone były dla odbiorcy na Ukrainie i jaki był powód zmiany urzędu celnego. Z tych powodów DIAS uznał, że dokumenty zaoferowane przez spółkę nie zasługują na uznanie jako dowody alternatywne z mocą dowodową potwierdzającą wyprowadzenie towarów poza obszar celny UE, a w konsekwencji nie są wystarczające do uznania, że ostateczna decyzja DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], nie jest zgodna z przepisami prawa celnego w rozumieniu art. 23 ust. 3 UKC. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że wygenerowany w systemie ECS komunikat IE 599 potwierdzał nieprawdę, a wyprowadzenie towarów przez litewski urząd wyprowadzenia faktycznie nie nastąpiło, co z kolei oznaczało, że wystąpiły podstawy do unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. Sytuacja ta nie wykluczała jednak możliwości uznania, że towar faktycznie opuścił obszar UE i dotarł do kraju docelowego mimo braku logiki w zmianie trasy przewozu i poprowadzenie jej przez Litwę. Potwierdzenie powyższego faktu wymagało jednak przedstawienia dowodów alternatywnych. Przedstawione przez spółkę dowody alternatywne w postaci faktur, dowodów wydania z magazynu oraz oświadczeń odbiorcy towarów zostały przez organy celne ocenione jako niewystarczające dla uznania, że towar opuścił obszar celny UE. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez spółkę odwołania od powyższej decyzji, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2019r., nr [...], DIAS utrzymał w mocy decyzję własną. Organ odwoławczy wskazał, że podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie braku wystąpienia w sprawie przesłanek, które upoważniałyby organ do zastosowania art. 23 ust. 3 UKC. Organ wyjaśnił, że istotą trybu z art. 23 ust. 3 UKC jest zbadanie czy wydana decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a zatem w sprawie rozważeniu podlegała kwestia ewentualnego unieważnienia, zmiany lub cofnięcia wydanej decyzji. W tej sytuacji żądanie przeprowadzenia kolejnego postępowania dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie wnioski dowodowe strony zostały rozpatrzone odpowiednio w poprzednich decyzjach DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] i organ ten podtrzymuje ocenę dowodów przedstawionych w decyzji własnej. Ponadto zauważył, że prawidłowość stanowiska organów celnych, odnośnie unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego, została potwierdzona w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 308/19, który oddalił skargę spółki na decyzję DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. Na powyższe rozstrzygniecie DIAS, Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: naruszenie przepisów postępowania i prawa celnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: a) art. 233 § 1 O.p. i art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, pomimo że brak było podstaw do odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r., b) nie uznanie, że organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności wątpliwości wynikających z korespondencji ze stroną litewską (komunikat IE 599 został wygenerowany po przeprowadzeniu kontroli, a następnie strona litewska stwierdza, że nie może potwierdzić wywozu towarów i nie wiadomo, czy ze względu na nie opuszczenie przez towary składu celnego, czy jedynie ze względu na nie zakończenie prawidłowo procedury), powstałych w świetle nowych złożonych przez stronę dokumentów, c) nie uznanie, że organ I instancji błędnie przyjął, że przesłana odpowiedź od organów litewskiej administracji celnej stanowi dowód urzędowy na okoliczność, że towary objęte zgłoszeniem wywozowym MRN [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r. nie zostały wyprowadzone poza obszar UE, d) art. 796da ust. 4 RWKC poprzez jego błędne zastosowanie i nie uznanie, że organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że przedstawione przez stronę dodatkowe dowody nie stanowią przekonującego dowodu alternatywnego, potwierdzającego wywóz towarów poza obszar UE, e) art. 23, art. 27, art. 28 i art. 29 UKC poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie uchylenie decyzji DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. Nie uznanie, że organ I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że przesłaniu w dniu 14 sierpnia 2015 r. przez urząd wyprowadzenia, tj. LTVR5000 (UWA), komunikatu IE518, zawierającego wyniki przeprowadzonej kontroli i wygenerowanie na tej podstawie w dniu 14 sierpnia 2015 r. w systemie ECS komunikatu IE599 - potwierdzającego wywóz towarów ze zgłoszenia celnego MRN [...] poza obszar Wspólnoty, łącznie z nowymi dokumentami złożonymi przez stronę w toku postępowania, nie stanowi dostatecznego potwierdzenia wywozu towaru poza obszar Unii Europejskiej - potwierdzenia eksportu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zachodziły podstawy do zmiany decyzji w trybie nadzwyczajnym. Zdaniem skarżącej złożone przez nią nowe dowody jednoznacznie potwierdzają, że doszło do wywozu towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym poza obszar UE (potwierdził, to nabywca-odbiorca towarów), a skoro doszło do eksportu, to brak było podstaw do unieważniania przedmiotowego zgłoszenia celnego wywozowego. W ocenie skarżącej DIAS błędnie przyjął, że pismo otrzymane od litewskiej administracji skarbowej jednoznacznie potwierdza, że nie doszło do wywozu towarów. Te wątpliwości w ocenie skarżącej usuwają złożone przez nią dodatkowe dokumenty. Niezrozumiałe jest dla skarżącej, dlaczego przesłane przez odbiorcę z Ukrainy dokumenty w postaci podpisanych przez niego odpisów faktur VAT sprzedaży i jednoznacznych oświadczeń potwierdzających wywóz towaru poza obszar UE, a przy tym oświadczeń, których treść pozwala na identyfikację eksportowanego towaru, budzą wątpliwości organu. Skarżąca podkreśliła, że dokumenty alternatywne wymienione w art. 796da ust. 4 RWKC stanowią w przeważającej mierze dokumenty prywatne, a nie urzędowe. Ponadto skarżąca podniosła, że DIAS powinien skierować dalsze wystąpienie o udzielenie pomocy prawnej do litewskich organów administracji celnej w celu rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości dotyczących wywozu sprzedanego przez nią towaru, gdyż spółka nie ma instrumentów prawych, które pozwoliłyby jej na ustalenie do jakiego składu wolnocłowego na Litwie towar został złożony i co się z nim dalej działo. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd w poddanej kontroli sprawie nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanych decyzji obu instancji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może również stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie jednak nie zaistniała. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 21 marca 2019 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją DIAS z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego. Jako podstawę wznowienia postępowania strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. podnosząc, że w chwili wydania decyzji przez organ II instancji istniały istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, które nie były znane temu organowi. Dowodami tymi są uwierzytelnione kserokopie faktur z dnia 21 i 27 lipca 2015 r. i 6 sierpnia 2015 r., dowody wydania towarów z magazynu, oświadczenia odbiorcy towarów, tj. E. K., które skarżąca przedłożyła organowi odwoławczemu za pismem z dnia 6 lutego 2019 r. Według skarżącej dowody te potwierdzają wywóz towarów poza obszar celny Unii Europejskiej (UE) na Ukrainę, w konsekwencji brak było podstaw do unieważnienia zgłoszenia celnego. Zdaniem DIAS, niezależnie od błędnie wskazanej podstawy prawnej ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji celnej, stwirdził także brak faktycznych podstaw do takiego wzruszenia w trybie nadzwyczajnym, bowiem część dowodów wskazanych przez skarżącą była znana i oceniamna przez organy celne w postepowaniu głównym, a przede wszystkim dowody te en bloc nie potwierdzają wyprowadzenia towarów poza obszar celny UE i nie są wystarczające do uznania, że ostateczna decyzja DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. nie jest zgodna z przepisami prawa celnego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z dniem 1 maja 2016 r. na terenie UE zaczęły obwiązywać przepisy UKC. Począwszy od tej daty, do postępowań w sprawach celnych zainicjowanych po tej dacie, należy stosować bezpośrednio przepisy UKC. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne odsyła do odpowiedniego stosowania tylko niektórych przepisów O.p. Konieczność ograniczenia stosowania, w postępowaniu przed organami celnymi, przepisów O.p. wynika z ustanowienia "na poziomie" prawa unijnego (unijny kodeks celny i akty wykonawcze) szczegółowych regulacji procesowych, które z uwagi na dyrektywę jednolitego stosowania na całym obszarze celnym Unii (art. 1 ust. 1 UKC), stosowane są bezpośrednio i z pierwszeństwem przed regulacjami krajowymi. W tym kontekście należy zauważyć, że ustawa Prawo celne, reguluje jedynie w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego. Wznowienie postępowania, o które wnioskowała spółka, przewidziane w rozdziale 17 O.p. (art. 240 - 246) nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż art. 73 ust. 1 Prawa celnego nie zawiera odesłania do przepisów normujących tę instytucję. Z uwagi na fakt, że UKC obejmuje kompleksowo swym zakresem zasady postępowania organów celnych w stosunku do decyzji ostatecznych w sprawach celnych i reguluje tryby nadzwyczajne pozwalające wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone wadami, w innym trybie niż odwoławczy, do tych decyzji nie mogą mieć zastosowania tryby nadzwyczajne przewidziane w O.p. W tego typu sprawach zastosowanie znajdą przepisy UKC. W konsekwencji należy zgodzić się z organem, co zresztą nie było kwestionowane przez skarżącą, że w rozpatrywanej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy dotyczące wznowienia postępowania zawarte w O.p. Możliwość wzruszania decyzji ostatecznych w sprawach celnych, jak słusznie wskazano w skarzonej decyzji, została uregulowana w art. 23 ust. 3, art. 27, art. 28 UKC. Tryby przewidziane w tych przepisach są trybami nadzwyczajnymi, które pozwalają na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu celnego w trybie innym niż odwoławczy, czyli isntancyjny. Wymienione przepisy UKC pozwalają organom celnym unieważnić, zmienić i cofnąć swoje decyzje (korzystne i niekorzystne, wydawane na wniosek i z urzędu) obarczone wadami i przy spełnieniu przesłanek prawem przewidzianych. Możliwość zastosowania trybów nadzwyczajnych z UKC nie została ograniczona żadnym terminem. W przypadku trybu nadzwyczajnego przewiedzianego w art. 23 ust. 3 UKC ustawodawca unijny posłużył się ogólnym pojęciem "niezgodności z przepisami prawa celnego". W myśl tego przepisu, nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. W przepisach UKC nie zdefiniowano pojęcia niezgodności z przepisami prawa celnego. W orzecznictwie wskazuje się, że z uwagi na to, iż art. 23 ust. 3 WKC, w odróżnieniu od trybu odwoławczego przewidzianego w art. 44 WKC, należy traktować jako stanowiący nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji, wymaga to zastosowania ostrzejszych kryteriów kwalifikowania naruszeń prawa celnego jako podstawy do unieważnienia, zmiany lub cofnięcia takiej decyzji (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 84/17 czy WSA w Białymstoku z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 300/17). W niniejszej sprawie konieczne było zatem zbadanie zgodności z prawem celnym ostatecznej decyzji DIAS z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] czerwca 2018 r., którą unieważniono przedmiotowe zgłoszenie celne. W tym miejscu należy wskazać, że w/w rozstrzygnięcia były przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 308/19, oddalił skargę Spółki na powołaną powyżej decyzję DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]. W wyroku tym Sąd orzekł, że zaistniały podstawy prawne do unieważnienia zgłoszenia celnego, a oceniając przeprowadzone postępowania i zgromadzony przez organy celne materiał dowodowy Sąd uznał, że decyzja DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. nie narusza przepisów prawa. Istota sporu w sprawie dotyczącej unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego sprowadzała się do oceny, czy organy celne, w świetle zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa, miały podstawy do stwierdzenia, że brak było dowodów jednoznacznie potwierdzających, że towar objęty procedurą wywozu został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny UE oraz czy organ miał prawo unieważnić zgłoszenie celne, mimo wygenerowania w systemie ECS komunikatu IE 599 potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty. Unieważniając zgłoszenie celne organ celny uznał, że pomimo wygenerowania przez system obsługi celnej ECS komunikatu IE599 – potwierdzającego wyprowadzenie towarów poza terytorium Unii Europejskiej (Wspólnoty), którym legitymuje się skarżąca Spółka (eksporter), nie doszło do rzeczywistego wyprowadzenia towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym przez litewski urząd celny wyprowadzenia LTVR5000. Z uwagi natomiast na to, że od daty zgłoszeń upłynął termin dłuższy niż 150 dni unieważniono zgłoszenia celne na tej podstawie, że nie przedłożono dokumentów potwierdzających wyprowadzenie towarów przez urząd celny LTVR5000. Stosownie do postanowień art. 162 WKC warunkiem koniecznym zwolnienia towaru do wywozu było opuszczenie przez towar obszaru UE w tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia do wywozu. Organy celne uznały, że potwierdzenie wywozu elektronicznym komunikatem w systemie ECS, nie stanowi o zwolnieniu towaru, jeżeli nie wywieziono towaru poza teren UE. Zwolnienie towaru do procedury wywozu i wygenerowanie w systemie ECS komunikatu IE599 na podstawie komunikatu IE518 oznaczało zakończenie procedur wywozowych (zgodnie z art. 4 pkt 20 WKC zwolnienie umożliwiało użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte, a więc wywiezienia poza obszar celny UE), ale nie pozbawiało organów możliwości weryfikacji zakończonych procedur (art. 78 WKC). W razie bowiem ustalenia, że towar objęty zgłoszeniem wywozowym w rzeczywistości nie został wywieziony, zgłoszenie celne go dotyczące podlegało unieważnieniu w trybie art. 251 ust. 2 lit. b) RWKC, organy nie mogły zwolnić takiego towaru (art. 250 ust. 1 i 2 RWKC). W toku takiego postępowania eksporter mógł przekazać urzędowi celnemu wywozu dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty, w szczególności jeden z wymienionych w art. 796da ust. 4 RWKC (tzw. dowód alternatywny), który – w razie uznania go przez tenże urząd za dostateczny i przekonujący – mógł potwierdzić wyprowadzenie towarów poza obszar Wspólnoty. Zgodnie z art. 796da ust. 4 RWKC taki dowód może stanowić w szczególności jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: - kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; - dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; - oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Unii; - dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Unii; - prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze i produkcyjne ropy naftowej i gazu oraz turbiny wiatrowe. Co istotne, w art.796e ust.1 lit. b) WKC ustawodawca wspólnotowy zaznaczył, że urząd celny wywozu potwierdzał wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli był przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art.796da ust.4 RWKC są dostateczne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca przedstawiła jako dowody alternatywne dokumenty, które według niej potwierdzają wywóz towarów poza obszar ceny Wspólnoty, tj. kopie faktur z 21 lipca 2015 r., 27 lipca 2015 r. oraz 6 sierpnia 2015 r. oraz oświadczenia kontrahenta do każdej z tych faktur o odbiorze towarów, zleceniu transportu i zmianie trasy wywozu towarów oraz o ich złożeniu w litewskim składzie wolnocłowym. W przekonaniu Sądu w zaskarżonej decyzji DIAS zasadnie uznał, dowody te nie są dostateczne do potwierdzenia wywozu towarów poza UE. Faktury sprzedaży uprawdopodobniają podjęte przez skarżącą czynności, które mogły zmierzać do wyprowadzenia towaru z obszaru Wspólnoty. Brak jednak dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, że wywóz taki miał faktycznie miejsce, same zaś oświadczenia kontrahenta świadczą jedynie o realizacji transakcji gospodarczej. W ocenie Sądu, mając na uwadze całokształt okoliczności faktycznych sprawy należy podzielić stanowisko organów celnych, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie są dostateczne do potwierdzenia wywozu towarów poza UE. W szczególności bowiem skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów przewozowych, ani innych o charakterze urzędowym, które dowodziłyby faktu wyprowadzenia towarów poza obszar UE, nie wskazała przez jaki urząd celny wyprowadzenia wywieziony został towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem celnym, nie wyjaśniono także, co było przyczyną zmiany trasy przewozu towarów, które przeznaczone były dla odbiorcy na Ukrainie i jaki był powód zmiany urzędu celnego z korzystnego z punktu widzenia czasu i kosztów Oddziału Celnego w Dorohusku na odległy litewski urząd celny. Powoływanie się zaś na treść otrzymanego komunikatu nie było wystarczające do uznania, że do wywozu doszło, ponieważ, jak się okazało, komunikat ten został wygenerowany wadliwie, bez związku z rzeczywistym zdarzeniem. Co istotne skarżąca Spółka nie przedstawiła dowodów podważających stanowisko administracji litewskiej co do braku możliwości potwierdzenia wywozu towarów poza obszar UE. Same kopie faktur z oświadczeniami kontrahenta spółki, bez wskazania miejsca przekroczenia granicy i środka transportu, w tym bez jakiejkolwiek adnotacji urzędowej związanej z realizacją wywozu towarów, nie mogły w ustalonych przez organy okolicznościach stanowić dowodów dostatecznie przekonujących o dopełnieniu przez eksportera wymagań związanych z procedurami wywozowymi. Fakt wyprowadzenia towaru z obszaru celnego można było w sposób pewny udowodnić za pomocą innych środków dowodowych, z których skarżąca nie skorzystała. Tym innym środkiem dowodowym mogłyby być przede wszystkim odpowiednie dokumenty odprawy celnej, których nie przedstawiono. W związku z powyższym w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 796da ust. 4 RWKC jest niezasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutów błędnego według skarżącej przyjęcia przez organ celny, że informacja organów litewskiej administracji celnej stanowi dowód urzędowy na okoliczność, że towary objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie zostały wyprowadzone poza obszar UE, należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p. dokument urzędowy to dokument sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub innej jednostki, jeśli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Przepisy O.p. nie ograniczają pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych, dokumentem urzędowym jest także dokument sporządzony przez organy władzy publicznej innego państwa i honorowany przez władze Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie odrębnych przepisów. W myśl art. 86 ustawy Prawo celne organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Dokumenty urzędowe mają zwiększoną moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego korzystają z domniemania autentyczności i prawdziwości, chyba że zostanie ono skutecznie obalone innymi dowodami. Prawidłowo przeprowadzone przez organy celne państwa członkowskiego kontrole procedur wywozowych są wiążące dla organów celnych drugiego państwa członkowskiego i nie podlegają postępowaniu sprawdzającemu. W rozpoznawanej sprawie Departament Cel Ministerstwa Finansów Litwy w piśmie nr [...] z dnia 29 marca 2017 r. poinformował, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie opuścił obszaru celnego UE przez urząd wyprowadzenia LTVR5000. Konsekwencją powyższego było wezwanie eksportera – skarżącej do dostarczenia dowodów, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody przedstawione przez skarżącą były niedostateczne i nie potwierdziły wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii. W tej sytuacji należy uznać, że nie doszło do obalenia domniemania autentyczności i prawdziwości dokumentu sporządzonego przez litewskie organy celne, a informacje w nim zawarte były wiążące dla organów celnych, stąd kwestionowanie ich przez skarżącą nie może odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącej w ww. piśmie litewska administracja celna jednoznacznie stwierdza, że towar objęty w dniu 7 sierpnia 2015 r. procedurą wywozu według przedmiotowego zgłoszenia celnego nie opuścił obszaru UE przez litewski urząd wyprowadzenia. Wprawdzie w dokumencie tym zawarto zbieżne z oświadczeniami odbiorcy towarów stwierdzenie o umieszczeniu towarów objętych przedmiotową procedurą wywozu w składzie wolnocłowym na Litwie, to jednak odmiennie niż w złożonym oświadczeniu odbiorcy, że dopiero stamtąd towar został wywieziony przez odbiorcę poza obszar celny UE, administracja litewska w swoim piśmie zawarła stwierdzenie o braku wywozu przedmiotowych towarów poza obszar UE. Podkreślenia wymaga, że podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku ustaleń organów celnych co do losu towaru, a mianowicie, nie ustalenia do jakiego składu wolnocłowego na Litwie towar został złożony i co się z nim dalej działo, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wobec niestwierdzenia wywozu i nieudokumentowania dokonania tego wywozu przez skarżącą, organy zobligowane były do unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. W świetle przedstawionych wyżej wywodów, całkowicie niezasadny okazał się również zarzut naruszenie art. 233 § 1 O.p. i art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne. Odnośnie natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 23, art. 27, art. 28 i art. 29 UKC, według Sądu, DIAS prawidłowo zakwalifikował żądanie skarżącej w oparciu o jego treść - jako zmierzające do podważenia ostatecznej decyzji w trybie nadzwyczajnym uregulowanym w art. 23 ust. 3 UKC. Z uwagi na to takie rozstrzygnięcie byłoby możliwe jedynie w przypadku stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa celnego (art. 23 ust. 3 UKC). Na marginesie Sąd nadmienia tylko, że na podstawie art. 27 ust. 1 UKC w zw. z art. 29 UKC wzruszenie ostatecznej decyzji DIAS byłoby możliwe jeżeli spełnione zostałyby łącznie następujące warunki: decyzja została podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji, posiadacz decyzji wiedział lub powinien był wiedzieć, że informacje są nieprawidłowe lub niekompletne, decyzja byłaby inna, gdyby informacje były prawidłowe i kompletne. Zdaniem Sądu żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 23, art. 27, art. 28 i art. 29 UKC Sąd uznał za bezzasadny. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.