I SA/Rz 245/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności z Programu Rolnośrodowiskowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016r., tutejszy Sąd oddalił skargę T.K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R z dnia [...] stycznia 2015r. w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności z Programu Rolnośrodowiskowego. W dniu 29 kwietnia 2016r. pełnomocnik skarżącego nadał wniosek o sporządzenie i dorzecznie mu uzasadnienia przedmiotowego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. Uzasadniając, pełnomocnik oświadczył, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia była silna infekcja grypowa trwająca od 22 do 28 kwietnia, przebiegająca z wysoką gorączką, która uniemożliwiła mu osobiste dopilnowanie terminowości kierowanych wniosków. Nadmienił, że kancelarię prowadzi samodzielnie toteż nie był w stanie wyręczyć się inną osobą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, wynika że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa uchybienie terminu uznaje się za niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody o których mowa, muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Ciężar uprawdopodobnienia zaistnienia powyższych okoliczności obciąża stronę - musi ona zatem uwiarygodnić swą staranność, oraz uprawdopodobnić zaistnienie niezależnej przeszkody, która spowodowała niedotrzymanie terminu. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00, LEX nr 655239). Uprawdopodobnienie nie oznacza zatem udowodnienia, jednakże w ocenie Sądu nie wyczerpuje się również w samym tylko powołaniu się na okoliczności, stanowiące ogólnie przyjęte przesłanki przywrócenia terminu, bez próby choćby pośredniego uwiarygodnienia, że opisane okoliczności istotnie wystąpiły w sytuacji faktycznej wnioskodawcy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, powołując się na okoliczność silnej infekcji grypowej trwającej w całym okresie biegu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, ograniczył się do gołosłownego powołania na wspomniane okoliczności, bez próby jakiegokolwiek, choćby pośredniego uwiarygodnienia swoich twierdzeń. Nie sposób zatem stwierdzić czy okoliczność, na którą powołuje się wnioskodawca miała faktycznie miejsce. Tym samym nie sposób uznać, że wnioskodawca w sposób wystarczający uprawdopodobnił, że faktyczna przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku była od niego niezależna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy, postanowił jak w sentencji.