I SA/Rz 250/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch / spr. / Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia K. B. (określanej dalej jako: Skarżąca) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], przedłużył K. B. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2017 r. w wysokości 2.042.641 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Skarżącej, tj. do dnia 14 lutego 2018 r. Wydanie powyższego rozstrzygnięcia spowodowane było złożeniem przez Skarżącą deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wrzesień 2017 r., w której Skarżąca wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.042.641 zł w całości zadeklarowaną do zwrotu na rachunek bankowy. Do deklaracji dołączono wniosek o przyspieszenie (do 25 dni) terminu zwrotu podatku (VAT-ZT). Wobec konieczności zweryfikowania rozliczenia Skarżącej za wrzesień 2017 r., na podstawie upoważnienia z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wszczął w dniu [...] listopada 2017 r. kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 r., wskazując równocześnie przewidywany termin jej zakończenia do dnia 14 lutego 2018 r. Strona skarżąca nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 24 listopada 2017 r. złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz dokonanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 r., zgodnie ze złożonym wnioskiem. W wyniku wniesionego przez Skarżącą zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz.1221 ze zm., dalej ustawa o VAT) daje naczelnikowi urzędu skarbowego możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy uzna, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, co może nastąpić – tak jak w niniejszej sprawie – w toku kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. W ocenie Dyrektora literalne brzmienie tego przepisu pozwala na przyjęcie oceny, że wystarczy powzięta przez organ wątpliwość co do zasadności zadeklarowanego zwrotu aby możliwe stało się przedłużenie ustawowo określonego terminu zwrotu. Uzasadniając przedłużenie terminów zwrotów nadwyżek podatku naliczonego wskazał, że przed ich upływem wszczęto kontrole podatkowe, a następnie wszczęto postępowanie podatkowe. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zaistniały warunki umożliwiające przedłużenie terminu zwrotu nadwyżek podatku naliczonego. Organ podkreślił, że wpływ do organu podatkowego rozliczenia podatnika ze wskazana kwotą zwrotu (deklaracji VAT-7) wiąże się z czynnościami sprawdzającymi. Bez tego organ nie byłby w stanie w ogóle dokonać weryfikacji rozliczenia podatnika. Organ wskazał, że art. 87 ust. 2b ustawy o VAT uprawnia do weryfikacji autentyczności transakcji gospodarczych pomiędzy stroną a jej kontrahentami, bowiem obniżeniu kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego podlegają jedynie faktury stwierdzające czynności, które zostały dokonane, dlatego aby stwierdzić zasadność zwrotu i faktyczne dokonanie transakcji często należy prześledzić cały łańcuch obrotu a więc zweryfikować rozliczenia innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami będącymi przedmiotem tego obrotu. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca obniżyła podatek należny dokumentując go fakturami wystawionymi przez wąskie grono dostawców. Ponadto w ocenie organu podatkowego transakcje te charakteryzowały się dużą powtarzalnością, zaś główny dostawca "A" sp. z o.o. jest podmiotem posiadającym powiązania ze Skarżącą. Wobec powyższego w ocenie organu zaistniały przesłanki do weryfikacji deklaracji VAT-7 za wrzesień 2017 r. i zbadania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.042.641,00 zł którego domagała się Skarżąca we wniosku VAT – ZT z dnia 25 października 2017 r. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz Podatnika kosztów postępowania według norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 87 ust. 2, ust. 2b i ust. 6 ustawy o VAT poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i neutralności w podatku VAT skutkujące nieuzasadnionym przedłużeniem zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 roku w stosunku do rzetelnego Podatnika, który od wielu lat współpracuje z tymi samymi dostawcami, posiadającymi ugruntowaną pozycje w branży RTV/AGD, współpraca ta przebiega bez zastrzeżeń od momentu jej rozpoczęcia i nigdy nie była kwestionowana przez organy podatkowe, przy czym w ostatnim czasie nie zaszła żadna zmiana w sposobie działalności podatnika, czy przyjętym modelu biznesowym, która uzasadniałaby wydanie zaskarżonego postanowienia, 2. art. 87 ust. 2, ust. 2b i ust. 6 ustawy o VAT poprzez nieuzasadnione przedłużenie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 roku w oparciu o twierdzenie, że głównym dostawcą podatnika jest "A" sp. z o.o., w sytuacji, gdy w protokole kontroli podatkowej nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2016, stwierdzono, że K. B. nabycia towarów do dalszej odsprzedaży dokonała głównie w firmie "A" sp. z o. o. ul. [...], 37-[...], NIP: [...] na podstawie faktur, które ujęte zostały w rejestrze nabyć stanowiącym załącznik do niniejszego protokołu. Pełnomocnik wskazał, że w dniach 16 i 17 maja 2016 roku przeprowadzono czynności sprawdzające w firmie "A" sp. z o.o., w wyniku których ustalono, że firma ta w marcu 2016 roku była w posiadaniu faktur VAT wystawionych dla "B" K. B., a które to faktury zostały ujęte w ewidencji nabyć za marzec 2016 roku u K. B. Zarzucił, że wartości tych faktur zgodne były z ujętymi w ewidencji nabyć - czyli organ podatkowy nie kwestionował podczas wcześniejszych kontroli nabycia towarów od dostawcy ‘A" sp. z o.o. oraz przyjętego modelu sprzedaży w systemie TAX-FREE i dokonywał zwrotu podatku VAT, a obecnie z nieznanych przyczyn w tym samym stanie faktycznym i prawnym przyjmuje odmienne stanowisko. II. naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 274b § 1 i art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 roku, poz.201 ze zm. - dalej jako "Ordynacja podatkowa") poprzez zaakceptowanie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2017 roku, nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2017 r. pomimo braku merytorycznych przesłanek do przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 roku w stosunku do rzetelnego podatnika, który od 5 lat prowadzi ten sam model biznesowy oparty w głównej mierze o sprzedaż w systemie TAX-FREE", który jest w pełni legalny i dopuszczony przepisami prawa podatkowego, 2. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez podzielenie przez organ odwoławczy błędnych ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji skutkujących nieuprawnionym przyjęciem, że podatnik posiada jedynie sześciu dostawców, tworzących wąskie grono; w sytuacji gdy dane te organ ustalił w oparciu o wartości pozyskane z pliku JPK-VAT, który zawiera wyłącznie informacje o podatnikach zobowiązanych do przesyłania danych w formacie JPK-VAT, a więc nie są to wszyscy dostawcy podatnika. Pełnomocnik zarzucił, że organ całkowicie pominął mniejsze firmy współpracujące w tym zakresie z podatnikiem tworząc fałszywy obraz współpracy podatnika jedynie z sześcioma firmami na rynku, 3. art.233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia do wydania postanowienia o przedłużeniu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 roku w wysokości 2.042.641,00 zł oraz dalszy brak takiego uzasadnienia w wyniku kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w szczególności arbitralne powołanie się na następujące przesłanki, które maja rzekomo uzasadniać przedłużenie terminu do zwrotu podatku VAT: a) wąskie grono dostawców - mimo tego, że organ powołuje się jedynie na największych kontrahentów podatnika, pomijając pozostałych kontrahentów, a jednocześnie współpraca głównie z dużymi dystrybutorami jest normalną i uzasadnioną sytuacją w branży RTY/AGD, przy czym powołani przez organ podatkowy dostawcy podatnika to jego wieloletni kontrahenci, będący rzetelnymi podatnikami, b) powiązania podatnika z "A" sp. z o.o., ale nie podaje jakiego rodzaju są to powiązania (kapitałowe/osobowe/inne) i na gruncie jakich przepisów zachodzą/wyłączają zwrot podatku VAT, c) powtarzalność transakcji, co jest twierdzeniem absurdalnym w odniesieniu do branży handlowej, która "żyje" z powtarzalnych transakcji, d) model biznesowy, w którym większość obrotów uzyskiwana jest ze sprzedaży w systemie TAX-FREE", w sytuacji gdy podatnik od 2012 roku posiada oddział w J., za pośrednictwem którego prowadzi legalną sprzedaż w systemie TAX-FREE na rzecz obywateli Ukrainy co prowadzi do przyjęcia, że w zasadzie brak jest faktycznego uzasadnienia do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2017 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, to czy istniały przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 r. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Na podstawie upoważnienia z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wszczął w dniu [...] listopada 2017 r. w stosunku do Skarżącej kontrolę celno - skarbową w zakresie: rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 r. Termin zakończenia ww. postępowania przewidziano na dzień 14 lutego 2018 r., a więc postępowanie to miało pozostać niezakończone do dnia 20 listopada 2017 r., tj. terminu w którym Skarżąca żądała zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2017 r. (wniosek VAT-ZT). Uwzględniając powyższe, skoro w dniu 20 listopada 2017 r. upływał 25-dniowy termin dokonania zwrotu, o który wnioskowała Skarżąca, to Naczelnik Urzędu Skarbowego był zobligowany do przedłużenia terminu dokonania tego zwrotu, mając na uwadze konieczność wyjaśnienia zasadności zwrotu zadeklarowanego przez Skarżącą. W ocenie Sądu, przede wszystkim prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że z treści art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie wynika, że do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług konieczne jest udowodnienie, że zwrot podatku od towarów i usług jest bezzasadny. Przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w podatku od towarów i usług jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu. Wystarczy zatem powzięta przez naczelnika urzędu skarbowego wątpliwość co do zasadności zwrotu różnicy podatku, by przedłużenia terminu tego zwrotu dokonać. Na straży interesów podatnika stoi bowiem przepis art. 87 ust. 2 zdanie trzecie ustawy o VAT, który brzmi: "Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty." Ponadto na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu bądź jej braku. Nie można zatem wymagać od organu podatkowego, który wydał takie postanowienie, by już w tym momencie wykazał się konkretnymi ustaleniami, co do faktów podważających zasadność zwrotu, wystarczy, że zachodzi uprawdopodobniona konieczność weryfikacji zwrotu różnicy podatku. Sąd podziela zatem stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Łd 4/17, który wskazał, że: "...ustawodawca - przyznając organowi znaczne uprawnienia w zakresie kontroli zwrotu podatku, w tzw. otwartym terminie weryfikacji, stwarza jednocześnie podatnikowi gwarancję zabezpieczenia jego sytuacji finansowej, stanowiąc w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, że jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami. Gwarancją ochrony interesów podatnika jest też art. 87 ust. 2a ustawy o VAT, w którym przewidziano możliwość odstąpienia (na wniosek podatnika) od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu..." (wyrok dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zatem wynika z powyższego, na co słusznie wskazuje również organ, organ podatkowy posiada ustawowe uprawnienie przedłużenia terminu zwrotu podatku do czasu dodatkowego zbadania zasadności zwrotu podatku. Organ powinien swoje postanowienie odpowiednio uzasadnić, wskazując w szczególności jakie okoliczności skłoniły go do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Uzasadnienie takie powinno co najmniej nawiązywać do przesłanki wątpliwości organu co do zasadności zwrotu, wyrażającej się w sformułowaniu "jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania". Organ powinien zatem wyjaśnić dlaczego powziął wątpliwości co do zasadności zwrotu. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, prawidłowo wskazały okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu pierwszej instancji. Podstawą do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług była konieczność zweryfikowania prawidłowości dotyczących sprzedaży usług udokumentowanych fakturami VAT zaewidencjonowanymi w rejestrze zakupu VAT za badany okres. Organ miał wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń dokonanych przez Skarżącą za badany okres rozliczeniowy. Zdaniem Sądu, gramatyczna wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie pozostawia wątpliwości, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług wystarczą wątpliwości organu. W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu przekonująco wskazano na obowiązujące przepisy prawa, a także na wątpliwości organu, powodujące konieczność podjęcia dalszych działań zmierzających do wyjaśnienia rzeczywistego celu przeprowadzonych przez Skarżącą transakcji i ustalenia, czy z tymi transakcjami nie są związane nieprawidłowości – tym samym czy zasadny jest zwrot na rzecz Skarżącej podatku od towarów i usług wskazanego w deklaracjach podatkowych za wrzesień 2017 r. Ponadto, jak słusznie wskazał organ podatkowy, a co istotne w rozpoznawanej sprawie, na tym etapie nie chodzi o wykazanie, że zwrot podatku jest nienależny, ale o wykazanie, że istnieją okoliczności, które przemawiają za potrzebą weryfikacji zasadności tego zwrotu. Organ podatkowy zasadnie uznał, że konieczne było sprawdzenie, czy dokumentacja ta odzwierciedla faktyczny przebieg zdarzeń gospodarczych. Postępowanie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazać zasadność tego zwrotu. Organ ma jedynie dysponować okolicznościami przemawiającymi za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało w przedmiotowej sprawie spełnione. Sąd zauważa, że pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego o przekazanie informacji m.in. o przewidywanym terminie zakończenia kontroli celno-skarbowej prowadzonej wobec K. B. W odpowiedzi podano, że kontrola celno - skarbowa prowadzona wobec Skarżącej za wrzesień 2017 r. jest w toku, obecnie skupia się na analizie przedstawionych przez pełnomocnika Skarżącej 5725 szt. dokumentów TAX FREE, cyt.: "na podstawie których "B" dokonała zwrotu kwoty 2.225.117,23 zł podatku zapłaconego przy zakupie towarów przez ponad 2 tys. osób/podróżnych - pod kątem prawidłowości". Ponadto wskazano, że w sprawie konieczne jest przeprowadzenie szeregu pracochłonnych analiz obszernego materiału dowodowego, przy czym na obecnym etapie kontroli celno- skarbowej nie jest możliwe wskazanie terminu jej zakończenia. W związku z tym należy uznać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przedłużył termin zwrotu Skarżącej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2017 r. w wysokości 2 042.641 zł a organ odwoławczy rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. Analizując zarzuty podniesione w skardze dotyczące: wąskiego grona dostawców K. B., powiązań Skarżącej z kontrahentem - spółką "A" oraz zagadnień dotyczących sprzedaży towarów w systemie TAX-FREE, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług niezbędne jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy istnienia wątpliwości co do zasadności tego zwrotu, które - wobec konieczności wdrożenia odpowiednich procedur weryfikacyjnych - uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu. W postępowaniu tym organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie rozstrzyga kwestii zasadności (merytorycznej) samego zwrotu. W związku z tym analiza powyższych zarzutów oraz okoliczności wskazanych przez Stronę skarżącą w skardze jest bezzasadna. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przyjęte przez polskiego prawodawcę rozwiązanie w zakresie przedłużenia zwrotu podatku mieści się w ramach realizacji uzasadnionego interesu państw członkowskich Unii Europejskiej w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, które znajduje swoje usankcjonowanie w prawie unijnym (m. in. art. 183 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [Dz. U. UE. L. 06.347.1] oraz orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. w sprawie C-525/11 z dnia 8.10.2012 r., w połączonych sprawach C-286/94, C-340/95, C-401/95 i C- 47/96 z dnia 18.12.1997 r.). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez błędną jego wykładnię. Zdaniem Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji, zawierają uzasadnienie prawne i faktyczne wskazujące na obowiązujące przepisy prawa, a także, jakie okoliczności stanowiły podstawę do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.