I SA/Rz 303/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na informację o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia [...] lipca 2004 r. (Nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał interpretacji przepisów prawa odnośnie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych świadczenia wypłaconego skarżącej S.S. przez Międzynarodową Organizację do spraw Migracji w Genewie z tytułu prześladowania i represjonowania przez nazistowskie Niemcy. Wskazany organ uznał, iż jednorazowe świadczenie otrzymane przez skarżącą jest wolne od podatku z uwagi na brzmienie przepisu art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 września 2000 r. o zwolnieniu świadczeń z tytułu prześladowań przez nazistowskie Niemcy z podatków i opłat oraz niezaliczaniu ich do dochodów (Dz. U. Nr 93, poz. 1028). Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 14b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dokonał zmiany wskazanej informacji i uznał, że otrzymane przez skarżącą świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przy uwzględnieniu postanowień Konwencji zawartej między Rzeczypospolita Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. Nr 22, poz. 92). Z przepisów wskazanych aktów wynika, iż dochód otrzymany przez skarżącą podlega opodatkowaniu w Polsce na zasadach określonych w przepisach powołanej ustawy o podatku dochodowym oraz aktach wykonawczych do niej. Organ II instancji uznał także, iż w przypadku odszkodowania otrzymanego przez skarżącą nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) (Dz. U. Nr 34, poz. 298). Na powyższą informację Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca S.S. wniosła dwie skargi. Pierwszą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca nadała na poczcie w dniu 9 sierpnia 2004 r., a drugą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 9 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 września 2004r. (sygn. akt I SO/Wr 169/04) przekazał sprawę, zgodnie z właściwością, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2005r. (sygn. akt III SA/Wa 2123/04) przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W obydwu skargach skarżąca domagała się weryfikacji zajętego przez organ podatkowy stanowiska i uznania, że otrzymane przez nią świadczenie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wskazując, iż winna ona podlegać odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Po wniesieniu skarg do Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej, pismem z dnia [...] września 2004 r. ([...]) dokonał zmiany informacji z dnia [...] sierpnia 2004 r. ([...]) i poinformował skarżącą, iż otrzymane przez nią świadczenie jest w Polsce zwolnione z opodatkowania. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega skarga nadana, przez Skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na poczcie w dniu 9 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zwrócić uwagę na zmianę przepisów ustawy Ordynacja podatkowa odnośnie udzielania informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Przepis art. 14a Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2005 r. stanowił, iż z zapytaniem do organu podatkowego I instancji może zwrócić się podatnik, płatnik i inkasent. Organ powinien zaś udzielić pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach tych podmiotów. Zapytanie można złożyć, o ile w sprawie nie wszczęto postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz gdy zapytanie zawiera wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie. Niezwłocznie po udzieleniu informacji naczelnik urzędu skarbowego oraz naczelnik urzędu celnego przekazują odpowiednio właściwemu dyrektorowi izby skarbowej oraz dyrektorowi izby celnej informację - do wiadomości oraz w celu sprawdzenia jej prawidłowości. Dyrektor izby skarbowej oraz dyrektor izby celnej obowiązani są do dokonania zmiany udzielonej informacji, jeżeli stwierdzą, że jest ona nieprawidłowa (art. 14b § 2 Ordynacji). Z dniem 1 stycznia 2005 r. ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1008 ze zm.) wskazane przepisy zostały zmienione i obecnie udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla wskazane postanowienie jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie, lub z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Na decyzję organu odwoławczego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na informację o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, która została wydana na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2005 r. - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - oznacza, że została oparta ona przez stronę skarżącą na założeniu, że kwestionowana czynność jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa, nie będącą decyzją administracyjną ani postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie jest bezsporne i oczywiste, że zaskarżona czynność nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym albo egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., ani żadnym z aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 tej ustawy. W ocenie Sądu jest jednak, innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy. Otóż w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-3 cytowanej ustawy są wymienione konkretne indywidualne akty administracyjne (decyzje i postanowienia), natomiast w przepisach art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy są wymienione konkretne ogólne akty administracyjne (przepisy gminne i inne uchwały organów gmin i ich związków oraz przepisy prawa miejscowego stanowione przez terenowe organy administracji rządowej). W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest mowa o innych "niż określone w pkt 1-3" aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Z powyższego wynika, że także ten przepis odnosi się do indywidualnych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, to jest dotyczących zewnętrznych, konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji. Ponadto w omawianym przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. chodzi o akty lub czynności, które dotyczą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z tego wynika, że chodzi tu o akty lub czynności rozstrzygające o przyznaniu, stwierdzeniu albo uznaniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa w stosunku do konkretnego podmiotu w konkretnej sytuacji. Z regulacji zawartej w art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego, są - nie będące decyzjami administracyjnymi ani postanowieniami określonymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 tej ustawy - indywidualne akty lub czynności o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy w konkretnej sytuacji konkretnemu zewnętrznemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające bezpośrednio z przepisów prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Takie działania są zatem również aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z powyższych względów należało uznać, że informacja udzielona skarżącej przez Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie, jest władczym indywidualnym aktem dotyczącym uprawnień i obowiązków konkretnej osoby wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., która podlega zaskarżeniu do Sądu. W rozpoznawanej sprawie skarga, na informację o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. ([...]), została uznana przez Dyrektora Izby Skarbowej w całości. Mianowicie wskazany organ pismem z dnia [...] września 2004 r. ([...]) dokonał zmiany informacji z dnia [...] sierpnia 2004 r. ([...]). Ze zmienionej informacji wynika, że organ zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącą, iż otrzymane przez nią świadczenie jest w Polsce zwolnione z opodatkowania. Jeżeli organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 3 p.p.s.a.), postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe, co z kolei oznacza konieczność jego umorzenia. Jak bowiem stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż określone w § 1 pkt 1 i 2 tego artykułu. Do przyczyn tych należy zaliczyć uwzględnienie skargi w trybie autokontroli, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.