I SA/Rz 311/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w L. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 (KPOD.01.03-IW.01-B763/24) w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem oddala skargę. Przedmiotem skargi F. spółka z o.o. (dalej; skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest informacja Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego dalej: RARR/operator) z dnia 7 kwietnia 2025 r. DWP.422.5.2024 ([...]) w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem. Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła w dniu 14 października 2024 r. wniosek o dofinansowanie nr [...] dotyczący naboru Przedsięwzięć MŚP realizowanych przez mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa z sektora hotelarstwa, gastronomii, turystyki oraz kultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, (HoReCa) Inwestycja A1.2.1 dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności. W części wniosku "Decyzje/prawa/pozwolenia" wnioskodawca przedstawił miedzy innymi, że inwestycja objęta wnioskiem polega na wybudowaniu dwóch domów (każdy o powierzchni 54m2) na cele usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania na działce znajdującej się w miejscowości J. woj. [...] nr działki [...] o powierzchni 1,1239 ha. Prawo do gruntu uwarunkowane jest zawartą umową dzierżawy obowiązującą do roku 2035. Inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Wnioskodawca zadeklarował, że na dzień podpisania umowy o dofinansowanie dostarczy taką decyzję. W ramach inwestycji zaplanowano także zakup i montaż szamba o pojemności 10 m3, które wymaga dokonania zgłoszenia, które również zostanie przedłożone wraz z dokumentacją niezbędną do podpisania umowy o dofinansowanie. Pismem z dnia 14 marca 2025 r. organ poinformował skarżącą, że jej przedsięwzięcie nie zostało wybrane do objęcia wsparciem z uwagi na niespełnienie kryterium formalnego A.4 - Czy Wnioskodawca posiada prawa i pozwolenia niezbędne do realizacji przedsięwzięcia MŚP. RARR przedstawiła na kartach oceny następujące uzasadnienie negatywnej oceny wniosku. W karcie oceny 1 sporządzonej 29 listopada 2024 r. wskazano, że do realizacji przedsięwzięcia MŚP wymagane jest pozwolenie na budowę 2 domków z miejscami krótkotrwałego zakwaterowania. We wniosku nie potwierdzono faktu posiadania pozwolenia, zadeklarowano jedynie jego dostarczenie na dzień podpisania umowy. Z uwagi na powyższe kryterium nie zostało spełnione. Z kolei montaż szamba wymaga zgłoszenia. Kryterium nie zostało spełnione. W karcie oceny 2 sporządzonej 2 grudnia 2024 r. podano, że realizacja przedsięwzięcia w postaci budowy dwóch domów wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przedsiębiorca zadeklarował, że na dzień podpisania umowy dostarczy decyzję. Jednak nie wynika z tego, że wnioskodawca już jest w posiadaniu powyższego pozwolenia. Istniej ryzyko, że przedsiębiorca jest w trakcie uzyskiwania stosownego pozwolenia i nie ma potwierdzenia, że takowe zostanie mu udzielone. Montaż szamba wymaga dokonania zgłoszenia. Kryterium nie zostało spełnione. Skarżąca pismem z dnia 21 marca 2025 r. złożyła wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP. Wskazała na poprawną wykładnię spornego Kryterium A.4, zarzuciła naruszenie przez RARR zasady legalizmu, zasady równego traktowania wnioskodawców, prawdopodobne oparcie ocen o informacje (komunikat PARP z 30 września 2024 r.) niestanowiące treści dokumentacji konkursowej. Niezależnie od powyższego skarżąca przedstawiła argumenty wskazujące na brak podstawy w dokumentacji konkursowej dla rozróżnienia, "krótkiego" i "długiego" czasu uzyskania określonych pozwoleń, w tym przedłożyła dodatkową dokumentację obejmującą m. in. uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym uprzednio w ramach wniosku oświadczeniem. Dokonując ponownej oceny wniosku organ wydał informację z dnia 7 kwietnia 2025 r., w której podtrzymał decyzję o uznaniu, że przedsięwzięcie skarżącej nie spełnia kryteriów formalnych objęcia wnioskowanym wsparciem. W uzasadnieniu informacji organ, powołując się na komunikat PARP z dnia 30 września 2024 r., ponownie wskazał, że kryterium A.4 jest spełnione wyłącznie pod warunkiem posiadania pozwolenia na budowę w momencie złożenia wniosku o dofinansowanie. W powyższym zakresie RARR stwierdził m. in. że (...) w wyniku ponownej oceny potwierdzono, że na moment składania wniosku o dofinansowanie, wnioskodawca nie posiadał dokumentacji oraz praw lub pozwoleń, niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia MŚP (pozwolenie na budowę - z dnia 25 listopada 2024 r. - załączone do wniosku o ponowną ocenę zostało wydane po złożeniu wniosku o dofinansowanie, co nastąpiło w dniu 14 października 2024 r., natomiast w zakresie wymaganego zgłoszenia robót, we wniosku o dofinansowanie znajduje się deklaracja o dostarczeniu dokumentu w momencie podpisania umowy o dofinansowanie, brak jednak informacji o dokonanym fakcie wystąpienia do właściwego organu ze zgłoszeniem. W skardze na powyższą informację spółka zarzuciła: 1. naruszenie zasady niezbędności pomocy publicznej (tzw. efektu zachęty) oraz zasady proporcjonalności, wynikających z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 174 i n. TFUE oraz odpowiednich wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie pomocy państwa (w szczególności Rozporządzenia Komisji (UE)2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis), poprzez błędną interpretację i nieprawidłowe zastosowanie wymogu posiadania pozwolenia na budowę już na etapie składania wniosku o dofinansowanie, 2. naruszenie zasady legalizmu - art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), 3. naruszenie zasady zaufania (art. 8 ust. 1 k.p.a.), 4. błędną i fragmentaryczną ocenę spełniania przez skarżącą Kryterium A.4, polegającą na arbitralnym przyjęciu, że wnioskodawca powinien posiadać pozwolenie na budowę w momencie składania wniosku o wsparcie, co spowodowało niesłusznym wykluczeniem przedsięwzięcia MŚP z dalszej oceny, a w konsekwencji niezapewnieniem możliwości finansowania projektu środkami w ramach KPO, 5. § 7 ust. 1 i ust. 6 w związku z § 10 ust. 3 pkt j Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP (dalej także jako: ,,regulamin") w związku z treścią preambuły regulaminu ((...) Jakiekolwiek rozbieżności pomiędzy tym dokumentem a przepisami prawa należy rozstrzygać na rzecz przepisów prawa), poprzez interpretację Kryterium A.4: - w oparciu o treści niestanowiące przepisów prawa (tzn. o komunikat PARP z 30 września 2024 r., - w sposób naruszający ogólne reguły wynikające z art. 107 ust. 1 TFUE, - w sposób naruszający zasadę równości poszczególnych podmiotów ubiegających się o udzielenie wsparcia, - w sposób naruszający zasadę proporcjonalności, 6. art. 30b ust. 2 i ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez przyjęcie, na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowania, w tym pomimo złożonego protestu, że projekt nie spełnia przesłanek formalnych, podczas gdy przedstawione przez skarżącą wyjaśnienia i oświadczenia w sposób dobitny wykazały, że wniosek jest zasadny i powinien zostać dopuszczony do oceny merytorycznej, 7. art. 30b ust. 9 pkt 2 w zw. z art. 30c ust. 1-2a u.z.p.p.r. poprzez brak pouczenia o możliwości wniesienia przez skarżącego środka zaskarżenia do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podnosząc wskazane zarzutu skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze spółka zawarła także wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia z uwagi na faktyczną możliwość zapoznania się z treścią informacji dopiero w dniu 4 lipca 2025 r., jak również brak pouczenia o możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia RARR zawartego w informacji. Skarżąca podała, że otrzymała informację z dnia 7 kwietnia 2025 r., w dniu 4 lipca 2025 r. W tym dniu przedmiotowa informacja została doręczona drogą korespondencji elektronicznej skarżącej oraz pełnomocnikowi skarżącej na skutek wezwania pełnomocnika skarżącej z dnia 2 Iipca 2025 r. do usunięcia naruszenia prawa. Nawet jednak w przypadku hipotecznego założenia, że RARR faktycznie w sposób poprawny doręczył skarżącej informację już w dniu 7 kwietnia 2025 r. (co skarżąca kwestionuje), zachowany jest termin do wniesienia niniejszej skargi z powodu braku pouczenie o trybie i sposobie wniesienia skargi. Sąd postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. postanowił przywrócić termin do wniesienia skargi uznając, że przesłanką do tego jest brak pouczenia przez organ o możliwości i trybie jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę RARR wniosła o jej odrzucenie wskazując, że relacja pomiędzy skarżącym a RARR jako operatorem ma charakter cywilnoprawny. W ocenie organu skoro materia będąca przedmiotem skargi nie mieści się w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego skarga powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Na wypadek braku odrzucenia skargi organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w informacji z 7 kwietnia 2025 r. i jego argumentację zawartą w karcie ponownej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności sąd musi rozważyć argumentację organu w zakresie braku kognicji sądu administracyjnego w tego typu sprawach, z uwagi na brak prawa uczestnika konkursu do złożenia skargi do sądu. Kwestie prowadzenia postępowania w sprawie przyznania wsparcia uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r., poz. 198 ze zm.). Kwestie zaskarżalności wydanych w trakcie tego rodzaju postępowania reguluje przepis art. 14lzf ustawy, który w ustępie 2 stanowi, że w przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowna ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Przepis ten dotyczy więc podmiotu, który wnioskował o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, i uzyskał ponowna negatywna ocenę wniosku. Definicje pojęć użytych w tym przepisie zawiera ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w art. 14la, który stanowi, że przez przedsięwzięcie należy rozumieć element inwestycji realizowany przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, zmierzający do osiągnięcia założonego celu inwestycji, zaś przez inwestycję - inwestycję w rozumieniu rozporządzenia 2021/241. Przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności (Dz. Urz. UE.L.2021.57.17) pomimo wielokrotnego posługiwania się pojęciem inwestycji nie zawierają definicji tego pojęcia. Jednocześnie przepis art. 14la pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazuje, że przez ostatecznego odbiorcę wsparcia należy rozumieć podmiot realizujący przedsięwzięcie. Definicje tych dwóch pojęć są o tyle problematycznie sformułowane, że definiują się wzajemnie. Ostatecznym odbiorcą wsparcia jest podmiot realizujący przedsięwzięcie, zaś podmiotem realizującym przedsięwzięcie jest ostateczny odbiorca wsparcia. Definicja taka jest oderwana całkowicie od rzeczywistego przepływu środków finansowych, jak także od użytych w rozporządzeniu dalszych pojęć definiujących podmioty uczestniczące w realizacji programu zwiększania odporności i odbudowy. W ustawie nie zdefiniowano, a nawet nie wymieniono takich pojęć jak przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie to pojawia się dopiero w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2024 r., poz. 687). Rozporządzenie to definiuje, że przedsięwzięcie MŚP to działania realizowane przez mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze hotelarstwa, gastronomii, turystyki lub kultury, których celem jest dywersyfikacja działalności w ramach inwestycji, o której mowa w § 1 ust. 1. Udzielanie zatem pomocy mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom w ramach Krajowego Planu Odbudowy nie zostało uregulowane w ustawie, a jedynie w akcie wykonawczym, wydanym na podstawie ustawy. Wprowadzono w nim nowe, nieznane ustawie pojęcia, jak przedsięwzięcie MŚP, czy "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności". W rozporządzeniu tym nie przewidziano żadnych uprawnień dla przedsiębiorców z sektora MŚP do zaskarżenia wydanych wobec nich rozstrzygnięć przez organy prowadzące postępowanie do sądu administracyjnego. W ocenie sądu nie byłoby zresztą dopuszczalne, skoro o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi decydować zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. ustawa szczególna. W tym miejscu należy wskazać na treść przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji stanowiący, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wykładnia sytuacji prawnej uczestniczącego w postępowaniu o udzielenie wsparcia podmiotu MŚP musi być dokonana z uwzględnieniem tej dyrektywy. W ocenie sądu musi to prowadzić do przyjęcia dopuszczalności skargi do sądu w sprawie niniejszej. Ponieważ w ustawie nie zdefiniowano pojęcia przedsięwzięcia MŚP, jak także inwestycji realizowanej przez taki podmiot i nie przewidziano procedury takiej jaka została zastosowana na skutek wydania powołanego powyżej rozporządzenia oraz Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP sąd uznał, że uprawnienia jakie zostały przewidziane przez ustawę w omawianych powyżej przepisach dla podmiotu realizującego przedsięwzięcie przysługiwać będą również podmiotowi realizującemu przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie użyte w ustawie oznaczać będzie zarówno przedsięwzięcie, jak i przedsięwzięcie MŚP. Nie może być bowiem tak, że na skutek uregulowania procedur rozdysponowania środków finansowych pochodzących z Unii Europejskiej aktem podustawowym czynności te będą wyłączone z kontroli sądowej i strony nie będą mogły skorzystać z ochrony sądowej. Nie jest bowiem też tak, że czynności prowadzone przez Rzeszowska Agencję Rozwoju Regionalnego odbywają się tylko na podstawie prawa cywilnego (zawierane są umowy cywilnoprawne). Zawarcie umowy cywilnoprawnej jest bowiem poprzedzone postępowaniem konkursowym, którego reguły zostały określone w akcie administracyjnym - regulaminie konkursu, wraz z wykazem koniecznych dokumentów, sposobem sporządzania tych dokumentów, czy sposobem ich oceny przez ekspertów, czy też w końcu procedurą odwoławczą na etapie postępowania konkursowego przed organem, w tym przypadku, RARR w Rzeszowie. Takie postępowanie musi być traktowane jak postępowanie quasi administracyjne do którego zastosowanie będą miały środki kontroli sądowej charakterystyczne dla postępowań administracyjnych. Można przy tym zauważyć, że postępowanie dla realizujących przedsięwzięcia i przedsięwzięcia MŚP są praktycznie tożsame. Jedyna różnica miała by polegać na tym, że realizujący przedsięwzięcie MŚP nie mieli by prawa do złożenia skargi do sądu. Można także wskazać, że akty wydane w tego typu konkursach przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego mogą podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowią bowiem akty z zakresu administracji publicznej (dysponowanie środkami publicznymi), dotyczą uprawnień przewidzianych przez przepisy prawa (prawo do otrzymania wsparcia o spełnieniu określonych warunków), a także do postępowań tych nie stosuje się przepisów k.p.a. (za wyjątkiem przepisów dotyczących doręczeń i art. 24 k.p.a. - art. 14lzf ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju). Dlatego też sąd uznał, że stronie przysługuje prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego i skarga nie podlega odrzuceniu. Podobne stanowisko, choć z różnymi uzasadnieniami zajęły też WSA w Szczecinie w postanowieniu z dnia 25 lutego 2025 r., WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2025 r. sygn. III SA/Gl 29/25, czy WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 marca 2025 r. V SA/Wa 459/25. Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaakceptował również NSA wyroku z dnia 9 kwietnia 2025 r. I GSK 179/25. Nie jest natomiast skarga uzasadniona co do meritum. Kryteria oceny wniosków wynikają z art. 14lza ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w którym mowa, że instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Takie kryteria oceny są zresztą wspólne licznym procedurom wyboru projektów przewidzianych również w przepisach regulujących zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020; Dz. U. z 2020 r. poz. 818; art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027; Dz. U. z 2022 r. poz. 1079). Zasady przeprowadzenia postępowania określały również przepisy regulaminu, który, choć nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji, to jednak spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji przedsięwzięcia powinien stanowić podstawę oceny legalności aktu rozstrzygającego w sprawie z wniosku o przyznanie pomocy. Można to czynić jednak tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ są przepisy prawa powszechnie obowiązującego i Regulamin Wyboru Przedsięwzięć MŚP. Oceniając już zaskarżony akt według tak określonych wzorców kontroli Sąd stwierdził, że przy jego wydaniu nie naruszono zasad procedury oceny wniosku, a dokonana ocena była bezstronna, przejrzysta i rzetelna. Zgodnie z regulaminem o wsparcie na realizację przedsięwzięć MŚP mogą ubiegać się mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, które spełniają kryteria wyboru przedsięwzięć, wskazane w załączniku nr 1 do regulaminu, dalej: "kryteria". Ocena przedsięwzięć dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP, na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz załącznikach do wniosku (§ 6 ust. 1 regulaminu). Odnosząc się do oceny wniosku strony skarżącej sformułowanej przez organ należy wskazać, że zgodnie z opisem kryterium A.4 zawartym w kryteriach wyboru przedsięwzięć MŚP: Wnioskodawca posiada prawa lub pozwolenia niezbędne do realizacji przedsięwzięcia MŚP. Zgodnie z opisem spornego kryterium A.4 zawartego w kryteriach wyboru przedsięwzięć wskazano, że: - kryterium jest spełnione w przypadku, gdy wnioskodawca posiada dokumentację oraz prawa i pozwolenia, niezbędne do realizacji przedsięwzięcia; - informację o posiadanej dokumentacji oraz prawach i pozwoleniach wnioskodawca zamieszcza we wniosku; w przypadku, gdy do realizacji przedsięwzięcia nie są wymagane prawa i pozwolenia, wnioskodawca powinien uzasadnić tę okoliczność lub wskazać podstawę prawną, z której wynika brak konieczności posiadania dokumentacji, praw czy pozwoleń. W kontrolowanej sprawie sporne między stronami było to, czy przedsięwzięcie spełnia kryterium A.4. Skarżąca twierdzi, nie ma potrzeby załączania do wniosku o wsparcie wymaganych pozwoleń i można je przedstawić na etapie podpisywania umowy, natomiast organ wskazuje, że w dniu złożenia wniosku o wsparcie wnioskodawca powinien posiadać wymagane pozwolenia. W tym sporze, w ocenie Sądu, rację należy przyznać organowi. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z opisem spornego kryterium A.4. zawartego w kryteriach wyboru przedsięwzięć wskazano, że kryterium jest spełnione w przypadku, gdy wnioskodawca posiada dokumentację oraz prawa i pozwolenia, niezbędne do realizacji przedsięwzięcia, a informację o posiadanej dokumentacji oraz prawach i pozwoleniach wnioskodawca zamieszcza we wniosku. Opis tego kryterium oznacza, że już w dniu złożenia wniosku o wsparcie (14 października 2024 r.) wnioskodawca powinien posiadać pozwolenie na wybudowanie domków, co w sprawie nie miało miejsca, gdyż pozwolenie takie uzyskał 25 listopada 2024 r., już po złożeniu wniosku o wsparcie. Prawidłowo zatem uznano, że nie zostało spełnione kryterium A.4, co przesądza o negatywnej ocenie (str. 9 kryteriów wyboru przedsięwzięć). Odnośnie spełnienia kryterium formalnego A.4 słusznie organ zatem wskazuje, że kryterium to jest spełnione w przypadku, gdy wnioskodawca posiada dokumentację oraz prawa lub pozwolenia, niezbędne do realizacji przedsięwzięcia MŚP. Informację o posiadanej dokumentacji oraz prawach i pozwoleniach wnioskodawca zamieszcza we wniosku. W przypadku, gdy do realizacji przedsięwzięcia MŚP nie są wymagane prawa i pozwolenia, wnioskodawca powinien uzasadnić tę okoliczność lub wskazać podstawę prawną, z której wynika brak konieczności posiadania dokumentacji, praw, czy pozwoleń. Należy zauważyć, że ww. zapisy zostały sformułowane w sposób jasny, jednoznaczny niebudzący wątpliwości. W dokumencie jasno wskazano, że kryterium to jest spełnione w przypadku, gdy wnioskodawca posiada dokumentację oraz prawa lub pozwolenia, niezbędne do realizacji przedsięwzięcia MŚP. Użycie słowa "posiada" jednoznacznie wskazuje, że właściwą dokumentacją skarżący powinien dysponować najpóźniej na moment złożenia wniosku o dofinansowanie. Nie ulega wątpliwości, że na moment złożenia wniosku o dofinansowanie skarżąca nie posiadała pozwolenia na budowę domków oraz zezwolenia na montaż szamba. Nie zostało zatem spełnione przez nią omawiane kryterium formalne. Dodatkowo wskazać trzeba tutaj, że wbrew zarzutom skargi organ nie dokonywał oceny kryterium A.4 w oparciu o komunikat PARP z dnia 30 września 2024 r. Komunikat ten nie stanowił podstawy przeprowadzenia oceny a jedynie powołany został jako dokument wyjaśniający, pomocniczy potwierdzający prawidłowość dokonanej oceny, która zasadniczo jak już była o tym została dokonana w oparciu o kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP. Z tego też względu sąd skargę oddalił w myśl art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.