I SA/Rz 321/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie SO del. Piotr Popek WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015r. spraw ze skarg K. O. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015r. - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2008 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2008 roku - oddala skargi - Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołań K. O. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2014 r., wydał następujące rozstrzygnięcia: • decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu, w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 14 699 zł, • decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu, w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r., zobowiązania podatkowego, w wysokości 353 zł oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 0 zł, • decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu, w podatku od towarów i usług za październik 2008 r., zobowiązania podatkowego, w wysokości 6 642 zł oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 0 zł, • decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu, w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 0 zł. W stanach faktycznych przedmiotowych spraw skarżący, w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami (sierpień – listopad 2008 r.), prowadził działalność gospodarczą, w zakresie robót budowlanych, związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. W tym czasie skarżący świadczył usługi na rzecz sześciu podmiotów, na terenie województwa mazowieckiego. Wykonując pracę na zlecenie tychże podmiotów skarżący dokonywał zakupu materiałów budowlanych, które to zakupy odnotowywał w ewidencji nabycia VAT. W ewidencji za poszczególne miesiące skarżący uwzględnił: • w sierpniu 2008 r. zakupy towarów, udokumentowane 4 fakturami, wystawionymi przez "A" z L., a wysokość naliczonego podatku od towarów i usług, wynikającego z tychże faktur wyniosła 18 647,19 zł, • w październiku 2008 r. zakupy towarów, udokumentowane 4 fakturami, wystawionymi przez "A" z L., a wysokość naliczonego podatku od towarów i usług, wynikającego z tychże faktur wyniosła 7 831,55 zł) • w listopadzie 2008 r. zakupy towarów, udokumentowane 5 fakturami, wystawionymi przez "B" z W., a wysokość naliczonego podatku od towarów i usług, wynikającego z tychże faktur wyniosła 24 159 zł). W następstwie ustaleń przeprowadzonego wobec skarżącego postępowania kontrolnego Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął względem niego postępowania podatkowe, dotyczące prawidłowości rozliczania przez niego podatku od towarów i usług, w okresie od sierpnia do listopada 2008 r. Organy obu instancji rozstrzygające niniejsze sprawy ustaliły, że transakcje dokonywane przez skarżącego z "A" z L. i "B" z W., udokumentowane wyżej wymienionymi fakturami, w rzeczywistości nie miały miejsca, a przedmiotowe faktury odnoszą się do fikcyjnych transakcji. Według organów, które powołały się na ustalenia zawarte w protokole kontroli podatkowej, przeprowadzonej u A. J., "A", w latach 2007-2008, świadczyła jedynie usługi fryzjerskie, ponadto w tym czasie nie dysponowała stosowną infrastrukturą (magazyny, środki transportu), dzięki której możliwe byłoby prowadzenie działalności, udokumentowanej wystawionymi na rzecz skarżącego fakturami. Podmiot ten nie był też w stanie udokumentować nabycia towarów, rzekomo odsprzedanych następnie skarżącemu (z protokołu kontroli tego podmiotu wynika, że jego kontrahenci, wskazywani jako dostawy towarów, albo nie istnieli, albo nie prowadzili działalności gospodarczej). Faktu dokonywania tego typu transakcji, tj. sprzedaży na rzecz skarżącego materiałów budowlanych, nie potwierdziły też zeznania pracowników "A". Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił ponadto uwagę, że skarżący, w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami, nie podjął żadnych działań, mających na celu "sprawdzenie" swojego kontrahenta, co wobec gotówkowego rozliczania się z nim, jak również dokonywania zapłaty na jego rzecz za pośrednictwem osób trzecich, a także realizowania transakcji w miejscach nie będących siedzibą tego podmiotu, powinno wzbudzić jego podejrzenia, co do rzetelności dostawcy. Tymczasem możność wystąpienia o weryfikację kontrahenta przez organy skarbowe była możliwa, na podstawie art. 96 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm., zwana dalej ustawą o podatku od towarów i usług), jednak skarżący nie skorzystał z tej możliwości. Jeżeli chodzi o zakupy od firmy "B", to według organów podatkowych o fikcyjności tych transakcji świadczy to, że skarżący nigdy nie spotkał się z A. D., nie był w stanie wskazać danych identyfikujących tego przedsiębiorcę, nie zawierał z nim żadnych umów, jak również nie był w stanie udokumentować zapłaty na jego rzecz. Aktualnie nie jest zaś możliwe skontaktowanie się z A. D., a z informacji uzyskanych od organów skarbowych wynika, że wystawiał on fikcyjne faktury na rzecz różnych podmiotów, pozostających w zakresie właściwości tychże organów. Oprócz tego, z materiałów dowodowych, uzyskanych od stołecznych organów skarbowych wynika, że firma "B" nigdy nie prowadziła działalności w zakresie dostaw materiałów budowlanych, nie posiadała też środków transportu, które pozwalałyby na ich przewóz ani nie zatrudniała pracowników, którzy mogliby wykonywać czynności związane z obrotem tego rodzaju towarem. W tym wypadku również, w ocenie organów, skarżący nie dochował należytej staranności, odnośnie weryfikacji swojego kontrahenta, co wobec okoliczności związanych z realizacją transakcji z tym podmiotem, musiało rodzić wątpliwości, co do jego rzetelności. Z uwagi na fikcyjność transakcji, udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, rozstrzygające niniejsze sprawy organy odmówiły skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego za poszczególne miesiące, o podatek naliczony, wynikający z tychże faktur, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, określając wysokość jego zobowiązań za poszczególne miesiące we właściwej wysokości lub też dokonały korekty kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej skorygował podstawę prawną odmowy uwzględnienia prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z zakwestionowanych faktur stwierdzając, że stan faktyczny spraw nie odpowiada hipotezie art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, przytoczonemu jako podstawa prawna rozstrzygnięć przez organ I instancji. Organ odwoławczy odniósł się także do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, których dotyczą zaskarżone decyzje. Stanął on na stanowisku, że nie uległy one przedawnieniu, z uwagi na art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Dz. U. 2012 r. poz. 749, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową). Przed dniem 31 grudnia 2013 r., kiedy to upływał ustawowy, pięcioletni termin ich przedawnienia, zostało wszczęte dochodzenie (postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013 r.) w sprawie posługiwania się w działalności gospodarczej "C" 19 nierzetelnymi fakturami. Skarżący został powiadomiony o tym fakcie, w trakcie przesłuchania, które miało miejsce właśnie 31 grudnia 2013 r., kiedy to zarzucono mu popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 w zw. z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. 2013 r. poz. 186,ze zm.., zwanej dalej K.k.s.). Dodatkowo, o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, odnośnie zobowiązań za wrzesień i październik 2008 r., skarżący został zawiadomiony pismem, które zostało mu doręczone w dniu 9 grudnia 2013 r. Skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015 r. wniósł skarżący, domagając się ich uchylenia. Przedmiotowym rozstrzygnięciom zarzucił: • naruszenie art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit a, pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że faktury wystawione przez "A" zostały wystawione przez podmiot nieistniejący, podczas gdy A. J. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, • art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy kwestionowane przez organy faktury dokumentują rzeczywiste transakcje, • naruszenie zasady neutralności podatku od towarów i usług, wynikającej z przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, w związku z ustaleniem przez organ podatkowy, że podatek od towarów i usług nie wpłacony przez "A" nie może być podstawą do odliczenia przez skarżącego podatku naliczonego, • naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz zasady dwuinstancyjności postępowania, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego I instancji, pomimo stwierdzenia, że organ ten dokonał wadliwej kwalifikacji prawnej rozstrzygnięcia, kwestionując prawo podatnika do odliczenia podatku, na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 1lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, • naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a także niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Zdaniem skarżącego, rozstrzygające niniejsze sprawy organy nie przeprowadziły dowodów z zeznań świadków J. P. i K. M., pełniących funkcje inspektorów nadzoru na inwestycjach budowlanych, realizowanych przez skarżącego, celem ustalenia rodzaju, ilości oraz podmiotu dostarczającego materiał wykorzystywany w trakcie realizacji robót budowlanych. Nie wyjaśniły także kto w istocie, ich zdaniem, dostarczał materiały skarżącemu. W jego ocenie w trakcie postępowań podatkowych także bezpodstawnie przyjęto, że winien był on wiedzieć o tym, że uczestniczy w transakcjach stanowiących przestępstwo, pomijając specyfikę jego działalności, nie wymagającej na każdym etapie weryfikacji kontrahenta. Skarżący zwrócił też uwagę, że tego typu dane, jak informacjach o relacjach łączących "A" i świadczącego usługi na rzecz skarżącego Ł.H. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, której ujawnienie grozi odpowiedzialnością odszkodowawczą. To właśnie stanowiło dla skarżącego istotną barierę utrudniająca mu pozyskanie szczegółowych informacji na temat funkcjonowania przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "A". Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uwzględniając zawarty w skardze wniosek Sąd, na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r., dopuścił dowód w postaci dokumentów, tj. pisemnych oświadczeń zarządcy nieruchomości K. M. i Kierownika Sekcji Logistyki Działu Administracyjno-Gospodarczego J. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdzić należy, że odpowiadają one prawu, w związku z tym brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego, zgodnie z wnioskami skarg. Skarżący, starając się wykazać niezgodność tychże rozstrzygnięć z obowiązującymi przepisami, podniósł szereg zarzutów, zarówno tych o charakterze merytorycznym, jak i proceduralnym, jednakże ich analiza prowadzi do stwierdzenia, że pomimo takiego ich sformułowania, a także powołania się na konkretne regulacje materialnoprawne, skarżący w istocie kwestionuje nie interpretację przedmiotowych regulacji czy też zastosowanie wynikających z nich norm, ale poczynione w sprawach ustalenia faktyczne oraz prawidłowość i zgodność podjętych w tej mierze czynności procesowych (czynności postępowania dowodowego) z obowiązującymi przepisami prawa formalnego. Z tego więc względu zauważyć w tym miejscu należy, że istota sporu, jaki wyniknął na gruncie przedmiotowych spraw, pomiędzy skarżącym a rozstrzygającymi sprawę organami, sprowadza się do ustalenia czy zakwestionowane przez organy faktury rzeczywiście dokumentowały fikcyjne transakcje, co do których to okoliczności skarżący miał lub powinien był mieć wiedzę. Rozstrzygnięcie tego sporu przesądzi natomiast to czy zasadnie odmówiono mu prawa do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony, wynikający z faktur wystawionych przez "A" i "B". Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w szczególności zgromadzony materiał dowodowy, stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie przyjęły, że uwzględnione przez skarżącego w rejestrze zakupów VAT faktury, wystawione przez "A" i "B", nie dokumentowały rzeczywistych czynności sprzedaży skarżącemu materiałów budowlanych. Jak bowiem stwierdzono w zaskarżonych decyzjach, wyżej wymienione podmioty nie dysponowały infrastrukturą ani możliwościami faktycznymi, niezbędnymi w handlu materiałami budowlanymi. Oprócz tego, faktu dokonywania sprzedaży przez nie skarżącemu materiałów budowlanych nie potwierdziły zeznania świadków – pracowników tych firm, nie stwierdzono też okoliczności wskazujących, chociażby pośrednio, na taką możliwość (dowody zapłaty). Okoliczności takich nie wskazał również sam skarżący, który z przyczyn obiektywnych, winien mieć w tym zakresie najszerszą wiedzę, a co za tym idzie dysponować możliwościami ich przedstawienia. Dodatkowo, w oparciu o materiały dotyczące kontroli podmiotów wystawiających faktury, nie można stwierdzić, że nabywały one wcześniej towary, odsprzedane później skarżącemu. Przeciwko przyjęciu takiej możliwości przemawia również to, że w okresie od sierpnia do listopada 2008 r. podmioty te nie prowadziły działalności z zakresie obrotu materiałami budowlanymi. Zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego, jak również Dyrektor Izby Skarbowej, wbrew zarzutom skarżącego, podjęli wszelkie niezbędne działania zmierzające do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w niniejszych sprawach. W tym celu obydwa organy przeprowadziły dowody z zeznań świadków oraz z dokumentów, także tych uzyskanych od organów skarbowych, właściwych miejscowo dla kontrahentów skarżącego, od których pochodziły zakwestionowane faktury. Poczynione na tej podstawie ustalenia, racjonalne i w przekonywujący sposób umotywowane, w żaden sposób nie wykraczają poza granice swobodne oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej. W związku z tym nie można zasadnie zarzucić organom dowolności w tym zakresie, co sugeruje skarżący. Sformułowane przez nie wnioski, logiczne, w świetle zasad racjonalnego rozumowania i doświadczenia życiowego, mogą zatem stanowić podstawę poczynionych w poszczególnych sprawach ustaleń faktycznych, natomiast podnoszone przez skarżącego zarzuty w tym zakresie, jako gołosłowne, nie mogą stanowić podstawy do ich podważenia. Skarżący, podnosząc naruszenie przez organy podatkowe przepisów prawa formalnego, wytknął im między innymi nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków - K. M. i J. P., których zeznania, w jego ocenie, są niezwykle istotne na gruncie przedmiotowych spraw. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, że przeprowadzenie wskazanych wyżej dowodów osobowych, w żadnej z przedmiotowych spraw nie było konieczne. Jak bowiem wynika z oświadczeń tychże osób, dopuszczonych w charakterze dowodów przez Sąd, osoby te dysponują jedynie wiedzą dotyczącą realizacji przez skarżącego robót budowlanych, z użyciem niezbędnych do tego materiałów, nie zaś informacjami dotyczącymi relacji handlowych skarżącego z "A" i "B" oraz rzetelności wystawianych przez te podmioty na rzecz skarżącego faktur. Organy tymczasem nie przyjęły, że skarżący w ogóle nie realizował usług, w zakresie świadczenia robót budowlanych. Nie zakwestionowały też tego, że musiał on używać do tego celu odpowiednich materiałów. Stwierdziły jedynie, że materiały te nie mogły pochodzić od "A" i "B". Odmowę prawa do odliczenia przez skarżącego podatku naliczonego wywiodły zaś z tego, że faktury, na podstawie których odliczenie to miałoby zostać dokonane, dokumentowały transakcje sprzedaży, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Podstawę zaś odliczenia podatku naliczonego stanowi faktura VAT (art. 86 ust. 2 i ust. 10 oraz ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług), poświadczająca zakup towarów lub usług. Tak więc nawet przyjmując, że skarżący nabywał materiały budowlane, to nabycie to nie zostało udokumentowane zaewidencjonowanymi przez niego fakturami, zakwestionowanymi przez organ w niniejszych sprawach. Z tego więc względu nie było możliwe odliczenie przez niego podatku naliczonego, uiszczonego w cenie nabycia tych produktów, których źródło pochodzenia pozostaje nieznane. W tej kwestii dodać należy, że wszelkie okoliczności, związane z nabyciem przez skarżącego towarów, faktycznie wykorzystanych w ramach świadczonych usług, pozostają poza zakresem stanów faktycznych niniejszych spraw, tak więc czynienie w tej mierze przez organy precyzyjnych ustaleń, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było konieczne. Nie można więc, w związku ich pominięciem, zasadnie czynić organom zarzutów w tym zakresie. Z uwagi na powyższe skonstatować należy, że zasadnym było zakwestionowanie prawidłowości odliczenia przez skarżącego podatku naliczonego, udokumentowanego fakturami wystawionymi przez "A" i "B". Podstawę do tego stanowił przepis art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Dyrektor Izby Skarbowej słusznie uznał, że podstawa prawa wydanych przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięć, pomimo ich zasadności, została błędnie wskazana. Powołany bowiem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług dotyczy bowiem sytuacji, w której odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego jest konsekwencją tego, że faktury, z których ten podatek ma wynikać, zostały wystawione przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur VAT. W związku z tym, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, skorygował to uchybienie, przytaczając właściwą podstawę prawną. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że z uwagi na błędnie powołaną podstawę prawna rozstrzygnięć Naczelnika Urzędu Skarbowego, wydane przez niego decyzje powinny być uchylone, a utrzymanie ich w mocy przez organ odwoławczy było wyrazem naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. W tej kwestii podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że dwuinstancyjność postępowania sprowadza się do tego, że konkretna sprawa jest rozpatrywana dwukrotnie, raz przez organ I instancji, a następnie, w wyniku wniesionego środka odwoławczego przez organ odwoławczy, który nie jest związany treścią odwołania. Tak więc organ II instancji, rozpatrując sprawę nie ogranicza się do zbadania zasadności postawionych zarzutów, ale rozstrzyga o wszystkich jej okolicznościach, odnosząc się do poszczególnych jej aspektów. Uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji, zgodnie z art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, możliwe jest jedynie w sytuacji, w której rozstrzygnięcie to nie odpowiada prawu, lub konieczne jest uzupełnienie postepowania dowodowego. W niniejszych sprawach z taką sytuacją nie mamy do czynienia, gdyż jak to już wyżej stwierdzono, zaskarżone decyzje, zawierające prawidłowe rozstrzygnięcie, obarczone były jedynie wadą błędnie przytoczonej podstawy prawnej. Tak więc organ odwoławczy utrzymując jej w mocy, nie naruszył prawa, dokonując jedynie modyfikacji powołanej podstawy prawnej. Odmowy prawa do odliczenia przez skarżącego w niniejszych sprawach podatku naliczonego nie sposób odczytywać też jako naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług, wynikającej z Dyrektywy 2006/122/WE. Jest ona bowiem konsekwencją niedochowania warunków skorzystania z takiego uprawnienia (odliczenia), sformułowanych w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, a także przepisach wykonawczych do tego aktu, a nie arbitralnej i dyskryminującej postawy rozstrzygających sprawę organów, godzącej w tę zasadę, mającą fundamentalne znaczenie. Skarżący formułując tego typu zarzut powołał się na swoją dobrą wiarę, akcentując przy tym, że nawet jeżeli "w łańcuchu dostaw towarów", które ostatecznie do niego trafiły, dochodziło do nieprawidłowości, to nie mogą go obciążać konsekwencje takiego stanu rzeczy. Z tym stwierdzeniem nie sposób się jednak zgodzić, albowiem mając na względzie okoliczności zawierania i realizacji przez skarżącego transakcji z A. D. i A. J. (gotówkowy sposób rozliczania się, dokonywanie zapłaty za pośrednictwem osób trzecich, a także realizowanie transakcji w miejscach nie będących siedzibą skarżącego ani kontrahenta) oraz brak, w związku z tym weryfikacji tych podmiotów w organach skarbowych wyraźnie przemawia za tym, że skarżący nie dochował należytej staranności w tym zakresie. Okoliczność ta uniemożliwia przyjęcie, że skarżący działał w dobrej wierze i nie przyczynił się do powstania tychże nieprawidłowości. Zauważyć bowiem należy, że odmowa prawa do pomniejszenie przez niego podatku należnego o podatek naliczony nie jest konsekwencją nieprawidłowości na wcześniejszym etapie obrotu towarami, a wynika z przyczyn, związanych ze skarżącym i jego relacjami z bezpośrednimi kontrahentami. Słusznie też organy przyjęły, że w sprawach nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego, z dniem 31 grudnia 2013 r., co było wynikiem wszczęcia postępowania o przestępstwa karnoskarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej), związane z przedmiotowymi zobowiązaniami, o którym został on poinformowany, w przypadku zobowiązań za wrzesień i październik 2008 r., w formie pisemnego zawiadomienia, w pozostałych zaś sprawach w trakcie przesłuchania w dniu 31 grudnia 2013 r., kiedy to doszło do przedstawienia mu zarzutów. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że zaskarżone decyzje nie są obarczone nieprawidłowościami, związanymi zarówno z uchybieniami regulacjom materialnoprawnym, które uzasadniałyby uwzględnienie skarg. Przedmiotowe rozstrzygnięcia oparte bowiem zostały na prawidłowych ustaleniach faktycznych, poczynionych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami proceduralnymi. Tak samo nie budzi zastrzeżeń przytoczona w nich podstawa prawna, jej interpretacja, jak również dokonana subsumpcja. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), oddalił skargi.