I SA/Rz 352/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita- Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013r. spraw ze skarg "A" spółka z o.o. z siedzibą w Z. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013r. -nr [...] w przedmiocie długu celnego, -nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego , -nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargi- I SA/Rz 352/13 UZASADNIENIE Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], nr [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.622 ze zm., dalej Prawo celne) oraz art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm., dalej o.p.), utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], nr [...]: stwierdzającą powstanie długu celnego, oraz określającą wysokość podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Z zaskarżonych decyzji oraz z akt sprawy wynika, że przesyłka od nadawcy – "B" SA z Argentyny dla "A" Sp. z o.o., zawierająca zgodnie z dokumentami przewozowymi wino w ilości łącznej 13.200 butelek, przewożonych w 2200 kartonach w kontenerze oznaczonym numerem [...], została wprowadzona na obszar celny Unii Europejskiej w dniu 27.10.2011 r. przez graniczny Urząd Celny Oddział Celny "[...]" w G. Następnie w dniu 28.10.2011 r. przesyłka została przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia tj. w Oddziale Celnym, gdzie dokonano zgłoszenia towaru do procedury składu celnego. Zgłoszenie celne wraz z załączonymi do niego dokumentami, w tym fakturą dostawcy z dnia 01.10.2011 r., opiewały na taki sam rodzaj i ilość towaru, jaka była określona w dokumentach towarzyszących przesyłce. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i niezweryfikowane a objęty nim towar został zwolniony zgodnie z przeznaczeniem do złożenia w składzie celnym prywatnym typu C, prowadzonym przez importera "A" Sp. z o.o. w Z., który występował również jako osoba korzystająca z procedury celnej składu celnego. Po przedstawieniu towaru, zgłaszający nie skorzystał z możliwości sprawdzenia towaru dla dokonania zgłoszenia celnego dlatego, pod procedurą składu celnego, a zarazem pod dozorem celnym, pozostawało zgodnie z ww. zgłoszeniem celnym ogółem 13.200 butelek wina. W dniu 02.11.2011 r. spółka złożyła w Urzędzie Celnym pisemną informację o tym, że w trakcie rozładunku kontenera w składzie celnym stwierdzono brak w sumie 1566 butelek wina. Następnie, w dniu 13.01.2012 r. złożyła wniosek o zmianę zgłoszenia celnego z dnia 28.10.2011 r. w zakresie ilości, masy netto i wartości towaru. Przedstawiła przy tym: wydruki czterech zdjęć, przedstawiających fragment przestrzeni ładunkowej z opakowaniami z napisem "C", ścianę kontenera z widocznym napisem [...] oraz fragment z plombą oznaczoną [...], następnie pismo z dnia 02.11.2011 r., informujące o braku towaru w przesyłce, "Protokół ustalenia strat Import Argentyna" z dnia 28.10.2011 r., samochodowy kontenerowy list przewozowy dla kontenera [...] z adnotacją dotyczącą braku, pismo "D" SA w W. z dnia 07.12.2011 r., wydruk wiadomości mailowej Pani A.K. do "B" SA z dnia 12 stycznia 2012r, oświadczenie pracowników M.J., R.Ś. i Z.Ł. z dnia 13.01.2012r., notę obciążeniową z dnia 07.12.2011 r. nr 4/2011, adresowaną do dostawcy "B" SA, wydruk potwierdzenia realizacji w dniu 10.01.2012 r. przelewu na rachunek "B" SA z tytułu faktury nr 117-00000745 i noty nr 4/2001. Po przeprowadzeniu kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz dokumentów przedstawionych wraz z wnioskiem o jego korektę, Naczelnik Urzędu Celnego nie uznał argumentów podnoszonych przez spółkę za wiarygodne i decyzją z dnia [...] listopada 2012r. nr [...], stwierdził powstanie w dniu 28.10.2011 r. długu celnego w przywozie w stosunku do wina ze świeżych winogron w ilości 1566 butelek o pojemności 0,75L, w związku z usunięciem tego towaru spod dozoru celnego. Określił kwotę tego długu celnego na wysokość 802 zł oraz stwierdził obowiązek uiszczenia odsetek od tej kwoty za okres od dnia 29.10.2011 r., zgodnie z art. 65 ust.4 ustawy Prawo celne. W treści uzasadnienia decyzji, powołując się na zasadę wyrażoną w art.71 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jak również przywołując postanowienia Regulaminu Funkcjonowania Składu Celnego Typu C, organ stwierdził, że wniosek z dnia 13.01.2012r. o zmianę zgłoszenia celnego z dnia 28.10.2011 r. budzi wątpliwości. Przede wszystkim organ I instancji odmówił wiarygodności przedstawionemu przez stronę protokołowi rozbieżności, gdyż wbrew postanowieniu z punktu 8 rozdziału V Regulaminu Funkcjonowania Składu Celnego Typu C, protokół ten nie został sporządzony w obecności funkcjonariusza celnego i przez niego podpisany. W konsekwencji rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego, decyzjami z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] i nr [...] stwierdził powstanie obowiązków podatkowych na dzień 28.11.201 r. w stosunku do towaru w postaci wina ze świeżych winogron w ilości 1566 sztuk butelek i określił wysokość podatku akcyzowego z tytułu importu w wysokości 1731 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 2878 zł a także stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług. "A" sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego K.B. złożyła odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Żądanie oparte zostało na stwierdzeniu, iż wobec niewprowadzenia na obszar celny Wspólnoty 1566 butelek wina "C", postępowanie w sprawie stwierdzenia powstania długu celnego i obowiązków podatkowych, w związku z usunięciem tego towaru spod dozoru celnego jest bezprzedmiotowe. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzucił naruszenie: - art.122 i art.187 §1 o.p., gdyż nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz nie został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony materiał dowodowy, - art.120 o.p., poprzez oparcie ustaleń na treści Regulaminu Funkcjonowania Składu Celnego Typu C z dnia 06.04.2007r., który nie należy do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, nie został zaś uwzględniony protokół rozbieżności z dnia 28.10.2011 r., - art.191 o.p., poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, - art. 210 § 4 o.p., poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji, - art. 54 §1 pkt 7 o.p., poprzez bezzasadne naliczenie odsetek w związku z art.65 ust.6 Prawa celnego mimo, że postępowanie wszczęte wnioskiem "A" Sp. z o.o. z dnia 11.01.2012r. nie zostało zakończone w terminie trzech miesięcy od jego wszczęcia oraz naruszenie przepisów: - art. 37, art.57, art.203, art.215 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art.2, art.51, art.65 ust. 4 Prawa celnego, jako że towar w postaci 1566 butelek wina "C" nie został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty i jako taki nie został poddany pod dozór celny, a w związku z tym nie powstały wobec niego obowiązki przewidziane w przepisach prawa celnego. W treści odwołania zawarty został również wniosek o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków: M.J., R.Ś., G.W., Z.Ł., A.K. i H.M. na okoliczność braków towaru w kontenerze nr [...], ilości brakujących sztuk kartonów i butelek, czasu oraz okoliczności ich ujawnienia, stanu kontenera i plomb zabezpieczających w chwili jego rozładunku, sposobie rozmieszczenia towaru w kontenerze nr [...], dostarczonym od "B" SA do "A" Spółka z o.o. w Z. w dniu 28.10.2011 r. oraz sposobu rozmieszczenia towaru w kontenerze załadowanym przez eksportera, a dostarczonym do "A" Spółka z o.o. w Z. w dniu 22.11.2011 r. Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego stwierdzając co następuje. Zgodnie z art.78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz. Urz. UE L z 1992 r. Nr 302, poz. 1 ze zm.), po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. Zastosowanie tej regulacji jest uzależnione od jednoznacznego udokumentowania przez osobę wnioskującą o dokonanie korekty, faktu podania w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie sporządzono wprawdzie protokół rozbieżności na okoliczność niedoboru, stwierdzonego przy rozładunku kontenera, jednak nastąpiło to poza urzędem celnym, bez obecności funkcjonariusza celnego, już po zwolnieniu przesyłki do wnioskowanej procedury. Dlatego też organ I instancji zasadnie przyjął, że dokument wewnętrzny, jakim jest protokół rozbieżności, nie jest wiarygodną podstawą zmiany danych w zgłoszeniu celnym. Ponadto przedstawiona przez odwołującą dokumentacja fotograficzna z miejsca załadunku, korespondencja kierowana do dostawcy, w tym nota obciążeniowa nr 4/2011, nie potwierdzają, iż towar rzeczywiście został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty w ilości mniejszej, niż określały to dokumenty handlowe i transportowe. Organ odwoławczy podkreślił, że przedstawiona korespondencja ma wyłącznie charakter jednostronny, gdyż pochodzi od odbiorcy. Wystawienie noty obciążeniowej i dokonanie przelewu na kwotę mniejszą niż wynikająca z faktury nie jest wystarczającym dowodem na brak towarów w przesyłce, jeszcze przed jej wprowadzeniem. Sama strona we wniosku o korektę zgłoszenia celnego przyznała natomiast, że kontrahent nie poczuwa się do winy za brak towaru. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że dowody, które przedstawiła strona potwierdzały jedynie zapłatę należności na rzecz dostawcy zagranicznego. Nie stanowiły natomiast potwierdzenia, że towar został przywieziony z kraju trzeciego na obszar Unii Europejskiej w ilości mniejszej niż określona w dokumentach handlowych i przewozowych. Powzięta przez organ celny wątpliwość co do ilości towaru zgłoszonego do procedury celnej i następnie rozładowanego, wykluczała możliwość uwzględnienia wniosku o zmianę zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy ocenił, że Naczelnik Urzędu Celnego, rozpatrując sprawę oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym dlatego słusznie stwierdził, że nastąpiły przesłanki usunięcia spod dozoru celnego brakującej ilości wina. W związku z tym w celu uregulowania sytuacji towaru, podjął w dniu 29.10.2012 r. postępowanie, które połączył z postępowaniem w sprawie z wniosku z dnia 11.01.2012 r. Decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2012 r. została doręczona stronie w dniu 03.12.2012 r., to jest przed upływem trzech miesięcy od daty wszczęcia postępowania. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka warunkująca nienaliczanie odsetek, o której mowa w art. 54 §1 pkt.7 o.p., który ma zastosowanie w sytuacji poboru odsetek na zasadzie art. 65 ust.4 Prawa celnego w związku z powstaniem długu celnego na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ odwoławczy zaznaczył również, że wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków jest nieuzasadniony a okoliczności, do których miał się odnosić, zostały już w stopniu wystarczającym stwierdzone dowodami w postaci dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, bądź też nie pozostawały w bezpośrednim związku z rozpatrywaną sprawą. W sprawie dotyczącej określenia wysokości podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Celnej wskazał, że wraz z usunięciem spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym i podatku VAT. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że naczelnik Urzędu Celnego, stwierdzając w związku z powstaniem długu celnego, powstanie ww. obowiązków podatkowych, określił kwotę tych podatków w oparciu o prawidłowe stawki. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że rozstrzygnięcia w kwestiach podatkowych są zdeterminowane decyzją dotycząca długu celnego. Jednak fakt, iż decyzja stwierdzająca powstanie długu celnego nie jest ostateczna, nie stoi na przeszkodzie w rozstrzyganiu przez organ o zakresie powstania obowiązków podatkowych. W odniesieniu do decyzji, określającej wysokość podatku od towarów i usług, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie uwzględnił w podstawie opodatkowania kosztów transportu przywiezionych towarów, poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju oraz kosztów akcyzy. Jednak ze względu na treść art. 234 o.p., Dyrektor Izby Celnej odstąpił od zmiany podstawy opodatkowania podatkiem VAT. "A" sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego K.B., zaskarżyła ww. decyzje do tutejszego Sądu, wnosząc o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu złożonego na rozprawie i norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom skarżąca spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania: art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p., 188, art. 120 o.p. art. 216 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego. Zdaniem skarżącej w toku postępowania w istocie nie ustalono ilości towaru (wina "C"), znajdującego się w kontenerze nr CLHU 293770-1, które zostało objęte zgłoszeniem celnym z dnia 28.10.2011 r. Pominięto dowód z dokumentacji fotograficznej, wykonanej przez eksportera wina tuż przed zamknięciem i zaplombowaniem kontenera, która wskazywała, że na obszar celny nie wprowadzono ww. towaru, gdyż nie został załadowany przez eksportera. Na zdjęciach w przestrzeni ładunkowej kontenera widoczne są puste przestrzenie, wynikające z niezaładowania 261 kartonów zamówionego wina, które bezpodstawnie ujęto na fakturze VAT, wystawionej przez eksportera, będącej następnie podstawą zgłoszenia do procedury składu celnego. Organ niezasadnie odmówił wiarygodności dowodu z protokołu rozbieżności z dnia 28.10.2011 r., (w którym pracownik spółki stwierdził niezwłocznie braki w przewożonym towarze), ze względu na jego niezgodność z Regulaminem Funkcjonowania Składu Celnego Typu "C", który nakazuje m.in. sporządzić taki protokół w obecności funkcjonariusza celnego. Taki regulamin nie należy bowiem do źródeł powszechnie obowiązującego prawa i nie może modyfikować zasad prowadzenia postępowania dowodowego według Ordynacji podatkowej, poprzez pozbawienie mocy dowodowej dokumentów strony, które znajdują potwierdzenie w innych dowodach i okolicznościach sprawy. Organ zaniechał również przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, uczestniczących przy rozładunku kontenera na okoliczność m.in. braku towarów w kontenerze, stanu kontenera i plomb zabezpieczających w chwili rozładunku. Wbrew twierdzeniu organu II instancji, żądanie przeprowadzenia tego środka dowodowego dotyczyło tezy dowodowej nie stwierdzonej na korzyść strony. Organy celne nie wzięły pod uwagę, że brak wina w ilości 1566 sztuk został stwierdzony niezwłocznie po rozładunku kontenera, posiadającego nieuszkodzone plomby, w obecności przedstawicieli "A" sp. z o.o. oraz kierowcy, zaś samo zgłoszenie wina do procedury składu celnego zostało dokonane przed rozładunkiem w oparciu o fakturę zakupu, wystawioną przez eksportera, bez możliwości sprawdzenia rzeczywistej ilości sprowadzonego towaru. Ponadto, eksporter nie kwestionuje obciążenia go kosztami braku towarów na podstawie noty obciążeniowej z dnia 7.12.2011 r., nr 4/2011. To zdaniem skarżącej potwierdza, że wina te nie były objęte umową sprzedaży, nie zostały załadowane do kontenera i nie zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty. Organy poprzestały na danych zawartych w zgłoszeniu celnym, dokonanym jeszcze przed rozładunkiem kontenera (bez możliwości sprawdzenia jego zawartości) oraz na fakturze wystawionej przez sprzedawcę. Organ odwoławczy przyjął, iż skarżący nie wykazał braku części towarów objętych zgłoszeniem celnym jeszcze przed ich wprowadzeniem na obszar celny. Ponadto zaskarżone rozstrzygnięcia, w części dotyczącej powstania długu celnego niezasadnie oparto na decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].11.2012 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej, która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Skarżąca w dalszej kolejności podniosła, że decyzje wydane w toku postępowania są niezgodne z art. 208 § 1, 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego, gdyż nie umorzono postępowania mimo, że postępowanie w sprawie stwierdzenia długu celnego w odniesieniu do 1566 butelek wina, które nie zostały wprowadzone na obszar celny jest bezprzedmiotowe. Zarzucono również naruszenie art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w związku z art. 65 ust. 6 Prawa celnego przez bezzasadne naliczenie odsetek za zwlokę w zapłacie naliczonego długu, w sytuacji gdy postępowanie wszczęte wobec Spółki nie zostało ukończone w terminie 3 miesięcy od jego wszczęcia. Decyzja określająca kwotę podatku akcyzowego została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 1 pkt 3 oraz art. 10 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym w wyniku błędnego przyjęcia, że w dniu 28.11.2011 r. w stosunku do 1566 butelek wina powstał obowiązek podatkowy w sytuacji, gdy ww. towar nie był importowany na teren Wspólnoty Europejskiej i Rzeczpospolitej Polskiej, nie powstał więc dług celny ani tym samym zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Rozstrzygnięcie dotyczące określenia kwoty podatku VAT jest natomiast niezgodne z art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, skoro błędnie przyjęto, że doszło do importu oraz powstania obowiązku podatkowego na dzień 28.10.2011 r. w stosunku do towaru w postaci 1566 sztuk butelek wina. W rzeczywistości zaś towar ten nie był importowany, nie powstał dług celny a tym samym nie powstało także zobowiązanie podatkowe. Skarżąca podniosła, że w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 37, art. 57, art. 203 oraz art. 215 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej WKC), ponieważ 1566 butelek wina nie zostało poddanych pod dozór celny. Warunkiem zastosowania art. 203 WKC jest natomiast fakt poddania towaru pod dozór celny po jego wprowadzeniu na obszar celny, do czego w niniejszej sprawie nie doszło. Organ błędnie przyjął, że 1566 butelek wina zostało wprowadzonych na obszar celny i tym samym, że mają do nich zastosowanie obowiązki, o których mowa w art. 2, art. 51, art. 65 ust. 4 Prawa celnego. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi są bezzasadne. Z mocy art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa P.p.s.a.). Zasady przywozu i wprowadzania towarów na obszar celny Unii Europejskiej nadawania takim towarom dopuszczalnych przeznaczeń celnych oraz sytuacji powodujących powstanie długu celnego regulują przepisy materialne wspólnotowego prawa celnego. W szczególności Wspólnotowy Kodeks Celny - rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.) oraz przepisy wykonawcze do tego rozporządzenia - Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 02.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 6, str. 3, z późn. zm.) oraz uzupełniająco przepisy krajowe - ustawa z dnia 19.03.2004 r. - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622 z póź. zm.). Zawieszająca procedura składu celnego zgodnie z art. 98 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego pozwala na składowanie w miejscu uznanym przez organ celny (składzie celnym) towarów niewspólnotowych, które w czasie tego składowania nie podlegają należnościom celnym przywozowym ani środkom polityki handlowej. Zgodnie z art. 100 Wspólnotowego Kodeksu Celnego prowadzenie składu celnego wymaga uzyskania pozwolenia organów celnych, które określa warunki prowadzenia składu celnego (karty nr 99-101). Towary wprowadzone na obszar celny Unii Europejskiej zgodnie z art. 37 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego podlegają od chwili ich uprawomocnienia dozorowi celnemu. W przypadku towarów niewspólnotowych dozór celny twa do chwili zmiany ich statusu na towary wspólnotowe bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu, lub zniszczenia zgodnie z art. 182. Art. 4 pkt 13 WKC podaje definicję pojęcia dozór celny, według którego jest to ogół działań prowadzonych przez organ celny w calu zapewnienia przestrzegania przepisów celnych, oraz w razie potrzeby innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym. Według art. 14 ustawy Prawo celne, wprowadzenie towarów na obszar celny Unii Europejskiej oznacza, moment przywozu towaru przez przejście graniczne otwarte dla danego ruchu, z którym to w myśl art. 2 tej ustawy powstają prawa i obowiązki przewidziane w przepisach prawa celnego. Art. 40 WKC stanowi, że towary dostarczone do urzędu celnego zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na obszar celny Unii Europejskiej, lub w zależności od przypadku przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu. Przedstawienie towaru organom celnym następuje już w momencie, kiedy towar znajduje się pod dozorem celnym i już w tej chwili przepisy prawa celnego uprawniają osobę dysponującą towarem do wstępnej weryfikacji zgodności towaru z zamówieniem. Badanie towaru ma istotne znaczenie dla ustalenia jego rodzaju, ilości i jakości, a powyższe uprawnienie znajduje odzwierciedlenie w treści art. 42 WKC, zgodnie z którym, po przedstawieniu organom celnym towary mogą być poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Poddanie sprawdzeniu towaru w tym trybie zależne jest od woli zgłaszającego, który jednak jest odpowiedzialny za prawidłowość składanego zgłoszenia celnego - zgodnie z treścią art. 199 ust. 1 wyżej cyt. Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. Z powyższego przepisu wynika, że bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela cywilnego czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawidłowość informacji podanych w zgłoszeniu celnym, autentyczność załączonych dokumentów oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia towarów wnoszoną procedurą celną. Natomiast organy celne uprawnione są zaraz po przyjęciu zgłoszenia celnego do jego weryfikacji w trybie art. 68 WKC, lub po zwolnieniu towarów w trybie art. 78 pkt 1, 2 i 3 WKC. Organy w niniejszej sprawie przyjęły, że nastąpiło usuniecie części towaru w ilości 1566 butelek wina "C" spod dozoru celnego. Art. 203 ust. 1 WKC stanowi, że dług celny w przywozie powstaje w wyniku: - usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym; zaś ust. 2: iż dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Natomiast art. 203 ust. 3 WKC stanowi, że dłużnikami są: - osoba która usunęła towar spod dozoru celnego, - osoby które uczestniczyły w tym usunięciu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego, - osoby które nabyły lub posiadały towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego i - odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten jest objęty. Pojęcie usunięcia spod dozoru celnego nie zostało wprost zdefiniowane w przepisach prawa celnego, jak również nie definiuje go Wspólnotowy Kodeks Celny. Pojęcie to sformułowane w orzecznictwie ETS sprowadza się do stwierdzenia, że usunięciem spod dozoru celnego, jest każde działanie lub zaniechanie, którego skutkiem jest choćby tylko czasowe uniemożliwienie lub utrudnienie organom celnym możliwości dostępu, przeprowadzenia kontroli towarów objętych dozorem celnym, - Hamann, C-337/01, Liberexim BV, C371/99, D Wanel, C-66/99. Rozumienie pojęcia usunięcia towaru spod obszaru celnego, charakteryzuje swego rodzaju obiektywizm, gdyż dla oceny tego zdarzenia, nie są istotne przyczyny jego zaistnienia czy intencje osoby dokonującej usunięcia, wystarczający jest brak obecności towaru - tak wyrok WSA z dnia 16 kwietnia 2003r., Sygn. akt I SA/Wr 2971/2000. Organy ustaliły, że w dniu 27 X 2011r. przesyłka od nadawcy "B" SA z Argentyny zawierała zgodnie z dokumentami przywozowymi, w tym z fakturą, wino w ilości 13 200 butelek o poj. 0,75 l każda i została wprowadzona w tym dniu na obszar celny Unii Europejskiej przez graniczny urząd celny Oddział Celny "Nabrzeże Wiślane" w G., ponieważ towar był transportowany w kontenerze, który był zaplombowany i nie stwierdzono jakichkolwiek uszkodzeń plomb, czy też kontenera. Również firma ubezpieczeniowa "D" w piśmie z dnia 7 XII 2011r. uznała, że szkoda nie powstała w transporcie i odmówiła wypłaty odszkodowania. Organy nie przyjęły również, iż towar został załadowany w Argentynie w ilości mniejszej niż opiewały to dokumenty. Przedstawiona przez Spółkę dokumentacja fotograficzna i wystawiona nota obciążeniowa nie udowadniają tej okoliczności. Przedstawiona korespondencja ma charakter jednostronny. Wystawienie noty obciążeniowej i dokonanie przelewu na kwotę mniejszą niż wynikająca z faktury nie jest wystarczającym dowodem na braki w przesyłce jeszcze przed jej wprowadzeniem. Organy prawidłowo przyjęły, że usuniecie towaru spod dozoru celnego nastąpiło w dniu 28 X 2011r., gdyż w tym dniu dokonano zgłoszenia celnego, które zostało przyjęte i niezweryfikowane, a towar został zwolniony z przeznaczeniem do złożenia w składzie celnym prywatnym typu C, prowadzonym przez "A" Sp. z o.o., na którego prowadzenie Spółka posiadała stosowne zezwolenie. Po złożeniu towaru do składu celnego, pracownicy Spółki stwierdzili braki w towarze w ilości 1566 butelek wina, na którą to okoliczność został sporządzony protokół z dnia 28 X 2011r. Organy celne nie naruszyły przepisów procesowych wymienionych w skargach, dokonały należytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez przekroczenia ram swobodnej oceny dowodów i wyprowadziły logiczne i trafne wnioski prawidłowo ustalając stan faktyczny. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci zeznań zawnioskowanych w odwołaniu świadków, ponieważ okoliczności na które mieli zeznawać stwierdzone zostały w protokole odnośnie braków towaru z dnia 28 X 2011r. Protokół ten nie mógł być jednak uwzględniony ponieważ został sporządzony bez obecności funkcjonariusza służby celnej i nie został przez niego podpisany, pomimo iż wymagał tego Regulamin funkcjonowania składu celnego typu C prowadzonego przez "A" Sp. z o.o. w punkcie V-tym p.pkt 8. Regulamin ten należy uznać za wiążący ponieważ jest to typowy regulamin dla podmiotów prowadzących prywatne składy celne typu C, i został zatwierdzony przez Urząd Celny. W efekcie powyższych należało przyjąć, że Spółka była odpowiedzialna w oparciu o art. 203 ust. 3 WKC za usunięcie towaru spod dozoru celnego. Dodatkowo Spółka była odpowiedzialna za towary złożone w składzie celnym w oparciu o art. 101 lit. a WKC. Zauważyć należy, że odpowiedzialność zarówno z art. 203 ust. 3 WKC jak i z art. 101 lit. a WKC oparta jest na zasadzie ryzyka. Wniosek o wszczęcie postępowania z dnia 11 stycznia 2012r., złożony przez Spółkę dotyczy sprostowania danych zgłoszenia celnego odnośnie zmniejszenia ilości, masy netto i wartości towaru. Natomiast wszczęte w urzędu postanowieniem z 26 X 2012r. Naczelnika Urzędu Celnego postępowanie dotyczyło usunięcia towaru spod dozoru celnego, nie można więc przyjąć, że były tożsame. Oba te postępowania zostały połączone postanowieniem z 26 X 2012r. Naczelnika Urzędu Celnego. Należy uznać, że postępowanie w sprawie usunięcia towaru spod dozoru celnego jako dalej idące wchłonęło postępowanie o zmianę zgłoszenia celnego. W tych okolicznościach nie można przyjąć, że obowiązek uiszczenia odsetek stwierdzony przez organ I instancji w decyzji z [...] XI 2012r. w oparciu o art. 65 ust. 4 ustawy Prawo celne był niesłuszny. Skoro decyzja organu I instancji dotycząca długu celnego, doręczona została Spółce w dniu 3 grudnia 2012r., to nastąpiło to przed upływem 3 miesięcy od daty wszczęcia postępowania i nie zachodzi wyłączenie okresu naliczania odsetek w oparciu o art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2013r., oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej były konsekwencją zapadłych decyzji w przedmiocie długu celnego. Art. 10 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że obowiązek podatkowy z tytułu importu wyrobów akcyzowych powstaje z dniem powstania długu celnego. Art. 8 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 tej ustawy stanowi, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import towarów akcyzowych, niezależnie od tego, czy został wykonany z zachowaniem warunków i form określonych przez prawo. Również decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2013r. i utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013r. są konsekwencją wyżej przedstawionych decyzji w przedmiocie długu celnego. Art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 III 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 z 2004, poz. 535 ze zm.) stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów, niezależnie od tego, czy został on wykonany z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Natomiast art. 19 ust. 7 tej ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy z imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego. Według art. 29 ust. 13 powyższej ustawy podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Z uwagi na powyższe ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego skargi jako bezzasadne podlegały oddaleniu w oparciu o art. 151 Ppsa.