I SA/Rz 366/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędzia NSA Jacek Surmacz Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza L. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. na rzecz skarżącej Spółki "A" S.A. w W. kwotę 4.476 (słownie cztery tysiące siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania "A" SA – zwanej dalej skarżącą, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., w wysokości 69 697 zł. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżąca w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. zadeklarowała m.in. budowle, których wartość określiła na kwotę 4 266 064 zł. Następnie, w korekcie deklaracji złożonej w dniu [...] lutego 2009 r., skarżąca zmieniła wartość budowli w ten sposób, że wartość 4 266 064 zł zadeklarowała za miesiąc styczeń 2009 r., a za miesiące od lutego do grudnia 2009 r. wartość budowli określiła na 0 zł. W wyjaśnieniach do korekty wskazała, że jej złożenie było wynikiem sprzedaży budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości spółce "B" Sp. z o.o., z siedzibą w W., która nastąpiła w dniu [...] stycznia 2009 r. W związku z powyższym organ I instancji załączył do materiału dowodowego deklarację na podatek od nieruchomości za 2009 r., złożoną przez "B" sp. z o.o. w dniu [...] lutego 2009 r., z której wynikało, że jest ona właścicielem budowli położonych na terenie Gminy Miasto o wartości 1 812 280 zł. W dniu [...] maja 2009 r. do Urzędu Miasta wpłynęła kolejna korekta deklaracji na 2009 r. złożona przez skarżącą, w której określono wartość budowli za miesiąc styczeń 2009 r. na kwotę 4 294 972 zł oraz za miesiące od lutego do grudnia 2009 r. na kwotę 28 908 zł. W wyjaśnieniu do korekty wskazano, że podwyższenie wartości budowli wynika z rozbudowy sieci telekomunikacyjnej i jest związane z końcowym rozliczeniem zadań inwestycyjnych zrealizowanych w 2008 r. Z kolei w deklaracji na 2010 r. skarżąca zadeklarowała wartość budowli w kwocie 47 193 zł, a następnie w dniu [...] maja 2010 r. skorygowała tę wartość na kwotę 61 601 zł, w związku z realizacją inwestycji w sieć telekomunikacyjną do końca 2009 r. W toku postępowania skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych. Organ I instancji wezwał spółkę do przedstawienia, w celu oględzin, dokumentacji oraz wydruków z ewidencji majątku trwałego ksiąg rachunkowych dotyczących zastawienia ilościowo-wartościowego ewidencji środków trwałych, w tym kabli w kanalizacji na terenie Miasta, opinii biegłego rewidenta z badania ksiąg rachunkowych spółki, wartości bilansowej budowli oraz wskazania, czy wartość kabli w kanalizacji kablowej uwzględnia zalecenia pokontrolne Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji ustalił, że skarżąca w deklaracjach na 2010 r. na podatek od nieruchomości, w części dotyczącej wartości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie wykazała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej i decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. opisaną powyżej, określił spółce wysokość zobowiązania w podatku do nieruchomości za 2010 r. w kwocie 96 697 zł. Skarżąca odwołała się od tej decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o umorzenie postępowania podatkowego. Zarzuciła, że organ podatkowy l instancji nie przeprowadził w toku postępowania dowodów z ewidencji środków trwałych spółki oraz zestawienia budowli za 2010 r., przekazanego organowi w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Wskazano również, że błędnie opodatkowano spółkę w sytuacji, w której od [...] stycznia 2009 r. właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych. Zdaniem skarżącej, w takiej sytuacji linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o podatkach lokalnych), przez niezgodne z prawem przyjęcie, że linie kablowe ułożone w kanalizacji teletechnicznej będącej własnością innego podmiotu stanowią budowle. W odwołaniu powołała argumentację, zgodnie z którą linie kablowe nie mogą być uznane za przedmiot opodatkowania, bowiem nie spełniają podstawowych warunków uznania ich za budowlę, z uwagi na brak ich wskazania jako budowli w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej: Prawo budowlane). Podniosła, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, linie telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej innego podmiotu nie mogą być opodatkowane jako budowle, ponieważ właściciel wyłącznie linii kablowej nie jest właścicielem budowli, jaką są łącznie kanalizacja oraz linie łącznie tworzące budowlę jako całość techniczno-użytkową. Na poparcie zajętego stanowiska powołała wyrok NSA z 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1498/12. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko i wykładnię przepisów zaprezentowaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten podkreślił, że z akt sprawy wynikają następujące bezsporne okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzyganej sprawy: W dniu [...] stycznia 2009 r. nastąpiła sprzedaż budowli będących własnością "C"S.A. na rzecz "B" Sp. z o.o., która to sprzedaż obejmowała kanalizację techniczną, w tym również część położoną na terenie Miasta , w której to kanalizacji położone są kable telekomunikacyjne. Sprzedaż nie obejmowała samych kabli telekomunikacyjnych, które nadal pozostały własnością "C" S.A. Okoliczności te wynikają ze złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r., korekt składanych do tej deklaracji oraz wyjaśnień do tych korekt. W oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane organ wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem budowli, obiektu budowlanego oraz urządzenia budowlanego. Powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ wyjaśnił, że budowlę stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Sporne składniki stanowić będą zatem budowle jedynie w sytuacji, gdy będą obiektem budowlanym lub urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest natomiast budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. W ocenie organu, na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za budowlę, opodatkowaną podatkiem od nieruchomości, należy w szczególności uznać sieci techniczne oraz sieci uzbrojenia terenu. W związku z tym linie kablowe służące do przesyłu sygnału położone w kanalizacji teletechnicznej są budowlami ponieważ stanowią "sieć uzbrojenia terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ podkreślił, że sprzedaż kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W związku z powyższym stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając przyjęte stanowisko organ odwołał się do uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, w których wielokrotnie podkreślano, że przewód telekomunikacyjny stanowi samodzielną, tj. niezależną od kanalizacji budowlę. Odnosząc się do oceny postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad prawdy obiektywnej oraz czynnego udziału strony, a organ I instancji w sposób prawidłowy przyjął za podstawę opodatkowania budowli wartość podaną przez podatnika w deklaracjach na 2009 r. i korektach tej deklaracji. Odnośnie zarzutu, że w sprawie nie przeprowadzono dowodów z ewidencji środków trwałych organ wyjaśnił, że zarzut ten należy uznać za niezasadny, gdyż skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu i organ I instancji dowód ten dopuścił, dodatkowo poszerzając zakres ustaleń, ponieważ wezwał spółkę do przedstawienia: dokumentacji oraz wydruków z ewidencji majątku trwałego, ksiąg rachunkowych dotyczących zastawienia ilościowo-wartościowego ewidencji środków trwałych, w tym kabli w kanalizacji na terenie Miasta , opinii biegłego rewidenta z badania ksiąg rachunkowych spółki, wartości bilansowej budowli. Skarżąca przesłała opis środków obejmujących kable telekomunikacyjne z podaniem ich wartości stwierdzając, że wartość tych obiektów na terenie "Miasta " wynosi 758 597,67 zł, która to wartość odbiegała od wartości podawanej w deklaracjach. Wyjaśnienia przesłane przez pełnomocnika skarżącej budziły wątpliwości, ponieważ z opisu środków wynikało, że nie dotyczy on Gminy Miasto , lecz Gminy , która jest odrębną jednostką samorządu terytorialnego. Okoliczność ta wynika z oznaczenia w przesłanym wykazie Gminy jako "UG " w kolumnie nr 2 "Gmina", co sugeruje "Urząd Gminy ". W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynikało, że skarżąca albo nie dysponowała ewidencją środków trwałych, wyłącznie w zakresie środków trwałych położonych w Mieście , lecz zbiorczą obejmującą zarówno Gminę, jak i Miasto , a także inne gminy (np. K.), albo też składając uwzględniony przez organ wniosek dowodowy przedłożyła materiały, które nie są związane z ustalanymi okolicznościami. Zdaniem organu odwoławczego za prawidłowe zatem należało uznać postępowanie organu I instancji, który oparł ustalenia faktyczne, w zakresie podstawy opodatkowania, tj. wartości budowli - kabli telekomunikacyjnych, na danych zawartych w złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2009 oraz korektach do tych deklaracji. W ocenie organu, ponieważ położone w kanalizacji kable stanowią samoistną budowlę, to dla opodatkowania nie ma znaczenia ani tytuł prawny właściciela kabli do zajmowania kanalizacji, podobnie jak kwestie techniczne związane ze sposobem jej ułożenia. W konsekwencji SKO uznało, że organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucając naruszenie: - art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) - przez nienależyte wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieuwzględnienia wyjaśnień strony odnośnie wartości spornych linii kablowych oraz konsekwencją nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie zaistnienia przedmiotu opodatkowania od obiektów, których wartość opodatkowano w przedmiotowej sprawie, wskutek czego - w konsekwencji - błędnie ustalono podstawę opodatkowania budowli; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe, położone w kanalizacji kablowej, mimo że w 2010 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Podkreślono, że w uzasadnieniach obu decyzji nie zawarto wyjaśnienia, które obiekty zostały opodatkowane przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżącej - w konsekwencji naruszeń prawa procesowego - doszło w niniejszej sprawie do niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ dokonano błędnych ustaleń, co do przedmiotu opodatkowania, a w konsekwencji niewłaściwie również zastosowano art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż ustalona podstawa opodatkowania obejmuje wartość środków trwałych, niebędących budowlami. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które, w jej ocenie, jest szczególnie jaskrawe w odniesieniu do wartości linii kablowych. Zarzuciła, że z uzasadnienia utrzymanej przez SKO w mocy decyzji Burmistrza nie wynika, w jaki sposób ustalono wartość linii kablowych, tj. nie wiadomo, z jakich powodów wynika, że jest to kwota 2.515.385,00 zł (taka wartość została wskazana w decyzji I instancji - i tylko do tego w zakresie podstawy opodatkowania ograniczają się wyliczenia zawarte łącznie w uzasadnieniach obu decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie). Skarżąca podkreśliła, że z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że oparto się na deklaracjach na rok 2009 i deklaracjach korygujących za ten rok, jednakże, w ocenie spółki, żadna z deklaracji na rok 2009 nie mogła stanowić źródła wiedzy o wartości linii kablowych, gdyż w tym roku obiekty te nie były deklarowane przez spółkę. Organ odwoławczy nie uwzględnił, że wielkość podstawy opodatkowania wykazana w złożonej pierwotnie deklaracji za rok 2009 to wyłącznie wartość kanalizacji kablowej. Podstawa opodatkowania zadeklarowana pierwotnie w roku 2009 nie obejmowała zatem w ogóle wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Budowle sieciowe, których wartość została uwzględniona w deklaracji pierwotnej za rok 2009, zostały w dniu [...] stycznia 2009 r. - w całości sprzedane do "B" sp. z o.o. Z tych względów dane z deklaracji za rok 2009 i ich korekt - wbrew stanowisku SKO - nie są miarodajne w zakresie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, zaś oparcie się na tych środkach dowodowych narusza art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Jedynym źródłem informacji o wartości linii kablowych jest wyjaśnienie strony zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. W ocenie spółki pominięcie przez organ podatkowy dowodu ze zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości podlegających opodatkowaniu w 2010 r. obiektów, w sytuacji, w której w przedmiocie tym nie było prowadzone postępowanie dowodowe, uzasadnia zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych W konsekwencji bowiem nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli, czym naruszono art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Zdaniem spółki przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której skarżąca przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Skarżąca zarzuciła, że argumentacja organu nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. Wskazała, że w przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". W ocenie spółki całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co jej zdaniem oznacza, że dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa musi być, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, zbudowana w taki sposób, by określony został zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnik (podmiot podatku), to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkową, co z kolei wyklucza opodatkowanie. Jeśliby za organem przyjąć, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową, to w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości z tego tytułu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 944/15, oddalił skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2015 r., podzielając pogląd organu, co do zasadności opodatkowanie sieci kablowych oraz spoczywającym na skarżącej obowiązku podatkowym w tym zakresie. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r., wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II FSK 938/16, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. NSA stanął na stanowisku, że skarga kasacyjna była zasadna w zakresie przedstawionego w niej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Wynika to zaś z tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie kwestionując okoliczności, w postaci sprzedaży przez skarżącą "B" sp. z o.o. sieci kanalizacyjnej nie wyjaśnił jednak jej konkretnych konsekwencji dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Twierdzenia bowiem, że czynność sprzedaży kanalizacji nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu, jest zbyt ogólne i zasadniczo nie rozstrzyga ani sfery podmiotowej, ani przedmiotowej opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Powyższemu zaniechaniu Sądu I instancji nie można według NSA odmówić znaczenia, ponieważ dotyczy ono elementów przedmiotu opodatkowania, które mogą mieć istotny wpływ na określenie jego wartości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika dostatecznie jednoznaczne rozważenie, w jakim zakresie dokonano sprzedaży, a także – co było podstawą dowodową powyższego ustalenia, w szczególności, czy przeniesienie określonego przedmiotowo i wartościowo prawa własności można wystarczająco udowodnić treścią: deklaracji podatkowej, korekty deklaracji podatkowej, ewidencji środków trwałych. WSA zauważył wszak, że Spółka nie dostarczyła właściwych dokumentów. NSA wyraził pogląd, że naruszenie wymogów i standardów wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a., w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dotyczyło istotnych elementów spornej odpowiedzialności podatkowej. Naruszenie wymogów i standardów wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a., w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz przedawnienia, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dotyczyło istotnych elementów spornej odpowiedzialności podatkowej. Usuniecie tych uchybień przez sąd administracyjny drugiej instancji, to jest dokonanie i przedstawienie ocen prawnych uzasadnienia prawidłowego wyroku za sąd administracyjny pierwszej instancji oznaczałoby jednak w istocie ograniczenie prawa obu stron do rzeczywiście dwuinstancyjnego postępowania sądowo-administracyjnego. Z tych względów, wobec trafności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uwzględnienie skargi kasacyjnej na tej podstawie było w ocenie NSA, dostatecznie uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Dokonując ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy, tj. po uchyleniu przez NSA, wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II FSK 938/16, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 czerwca 2015 r., sygn. I SA/Rz 944/15, Sąd, zgodnie z art. 190 zd. 1 P.p.s.a. jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA, uwzględniając skargę kasacyjną skarżącej od wyroku z 8 grudnia 2015 r. wytknął Sądowi niewyjaśnienie konsekwencji sprzedaży przez skarżącą sieci kanalizacyjnej, w której ułożone zostały należące do niej kable telekomunikacyjne. W jego ocenie bowiem wywody zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odnoszące się do przedmiotowej kwestii, są zbyt ogólne i zasadniczo nie rozstrzygają ani sfery podmiotowej, ani przedmiotowej opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Oprócz tego NSA zauważył, iż Sąd nie rozważył, w jakim zakresie dokonano sprzedaży sieci kanalizacyjnej, a także – co było podstawą dowodową powyższego ustalenia, w szczególności, czy przeniesienie określonego przedmiotowo i wartościowo prawa własności można wystarczająco udowodnić treścią: deklaracji podatkowej, korekty deklaracji podatkowej, ewidencji środków trwałych. WSA zauważył wszak, że Spółka nie dostarczyła właściwych dokumentów. Wobec powyższego kluczowe w niniejszej sprawie jest ustalenie podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących, sprzedaży sieci kanalizacyjnej spółce "B" sp. z o.o. Sam fakt sprzedaży sieci kanalizacyjnej, bądź też jej elementów, przez skarżącą spółce "B" sp. z o.o. nie jest w sprawie kwestionowany, jednakże rozstrzygające sprawę organy nie poczyniły ustaleń w zakresie tego, co w istocie było przedmiotem sprzedaży, tj. jak to zauważył NSA, jaki był jej zakres, a w konsekwencji jaki ma to wpływ na sferę praw i obowiązków podatkowych skarżącej, na gruncie przepisów o podatku od nieruchomości. Wskazanych wyżej okoliczności nie sposób wywieść jedynie ze składanych przez skarżącą deklaracji podatkowych oraz ich korekt, a także deklaracji składanych przez nabywcę tychże obiektów, za poprzedni rok podatkowy. Informacje te nie pozwalają bowiem na stwierdzenie charakteru i prawnej kwalifikacji, z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obiektów pozostających w 2010 r. we władaniu zarówno skarżącej, jak i "B" sp. z o.o., w następstwie zawarcia przez te podmioty umowy sprzedaży. Można to ustalić przede wszystkim w oparciu o samą treść umowy sprzedaży, którą organy pominęły, a także dokumentów tej sprzedaży towarzyszących, a związanych z przekazaniem nabywcy odpowiedniej części infrastruktury. Dopiero bowiem po ustaleniu zakresu dokonanej sprzedaży, możliwe będzie wypowiedzenie się w zakresie obowiązków podatkowych poszczególnych podmiotów, w tym wypadku skarżącej i "B" sp. z o.o., na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zaniechanie ustaleń w opisanym wyżej zakresie skutkuje również tym, że nie sposób jest ustalić w sposób prawidłowy i jednoznaczny podstawy opodatkowania, jaką w przypadku budowli stanowi jej wartość. Wnioski płynące ze złożonych deklaracji podatkowych są w tym wypadku niewystarczające, zwłaszcza w kontekście wątpliwości dotyczących zakresu przedmiotowego umowy sprzedaży, zawartej przez skarżąca z "B" sp. z o.o. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jako że zaniechanie ustaleń w opisanym wyżej zakresie stanowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowym uchybieniem dotknięte zostało zarówno rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jak i organu I instancji, a jego wyeliminowanie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) Sąd zasądził na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 4 476 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, w wysokości 859 zł, a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, w wysokości 3 600 i zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w wysokości 17 zł.