I SA/Rz 377/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita- Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2013r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. w J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - oddala skargę- Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w J. spółka z o.o., zwanej dalej: spółką - na własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie spółka zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej formułując następujące pytanie: czy przebudowa urządzeń wodno-kanalizacyjnych stanowiących własność wnioskodawcy, w tym budowa tunelu pod sieć wodociągową na koszt inwestora budującego obwodnicę J. i przekazanie przez inwestora wnioskodawcy protokołem zdawczo-odbiorczym przebudowanych urządzeń stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm. - powoływana dalej jako updop.). Z opisu zamieszczonego przez spółkę zdarzenia przyszłego wynika, że w związku z realizacją inwestycji – budowa obwodnicy J. – zaistniała konieczność przebudowania istniejących urządzeń wodno-kanalizacyjnych, stanowiących własność wnioskodawcy. Przebudowa ta, realizowana ze środków inwestora, polega na odtworzeniu odcinka sieci w innym miejscu, w efekcie czego długość tego odcinka ulegnie wydłużeniu, poza tym będzie on wykonany (odtworzony) w innej technologii. Zmiany te, w ocenie spółki, nie spowodują zwiększenia wartości użytkowej sieci, a jedynie wzrost kosztów eksploatacji, np. poprzez wydłużenie drogi dojazdu sprzętu. Po zakończeniu przebudowy urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne, w tym wybudowany tunel, zostaną przekazane przez inwestora wnioskodawcy protokołem zdawczo-odbiorczym. Zdaniem spółki, przebudowa sieci wodno-kanalizacyjnej, a następnie jej przekazanie nie spowodują powstania po stronie spółki przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, gdyż nie otrzyma ona od inwestora nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub prawa, a także jakichkolwiek innych świadczeń. Ponadto przebudowa dotyczy urządzeń wodno-kanalizacyjnych, stanowiących własność spółki, z tego względu nie dojdzie do przeniesienia własności tychże urządzeń. Przebudowa urządzeń wodno-kanalizacyjnych nie będzie się wiązała z otrzymaniem przez spółkę nieodpłatnego świadczenia, ponieważ w skutek przebudowy nie dojdzie do wzrostu wartości użytkowej środków trwałych, w stosunku do ich wartości przed przebudową. Nakłady inwestora, chociaż przekroczą kwotę 3 500 zł w danym roku podatkowym, nie zwiększą wartości środków trwałych. Minister Finansów, wezwaniem z dnia 12 grudnia 2012 r., powołując się na art. 169 § 1 w związku z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., zwanej dalej: Ordynacją podatkową) wezwał spółkę do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, poprzez wskazanie czy w związku z dokonaną przez inwestora przebudową należącej do spółki sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, wartość tej sieci ulegnie podwyższeniu - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. spółka wyjaśniła, że kwoty wydatkowane przez inwestora, w przypadku każdego środka trwałego, przekroczą w danym roku podatkowym 3 500 zł oraz spowodują, że przebudowany odcinek będzie inny od pierwotnego, tj. dłuższy, wykonany w nowej technologii oraz wyposażony w dodatkowe urządzenia. W związku z tym, wartość użytkowa przebudowanych urządzeń nie ulegnie podwyższeniu. Minister Finansów, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcie stwierdził, że wniosek spółki nie spełniał wymogów formalnych, a wezwanie do ich uzupełnienia nie zostało wykonane. Wynika to przede wszystkim z tego, że w piśmie z 17 grudnia 2012 r. spółka nie zawarła żadnych dodatkowych informacji, w szczególności nie ustosunkowała się do pytania o ewentualny wzrost wartości sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, odnosząc się jedynie do wartości użytkowej obiektu. Tymczasem, dla oceny stanowiska spółki, znaczenie ma jedynie wartość ekonomiczna, gdyż o przychodzie, o którym traktuje art. 12 ust. 1 pkt 2 updop można mówić tylko w kontekście przyrostu majątku. Niezależnie od powyższego organ podniósł także, że pismo spółki z dnia 17 grudnia 2012 r. zostało podpisane jedynie przez prezesa jej zarządu – J. P., tymczasem z danych podmiotu, zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że w przypadku zarządu wieloosobowego, z którym mamy aktualnie do czynienia, spółka jest reprezentowana przez dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu, działającego łącznie z prokurentem. Na tej podstawie Minister Finansów stwierdził, że pismo spółki z dnia 17 grudnia 2012 r. nie wywołuje skutków prawnych, a to z uwagi na niewłaściwą reprezentację podmiotu. Zażalenie na przedmiotowe postanowienie wniosła spółka, która podniosła, że ustosunkowała się w sposób właściwy do wezwania o uzupełnienie braków wniosku, wyjaśniając wzrost wartości sieci "w sensie ekonomicznym". W jej ocenie samo wezwanie było nieprecyzyjne, a ponadto organ nie wezwał o uzupełnienie podpisu drugiego członka zarządu, do czego był zobowiązany na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów, po rozpoznaniu zażalenia spółki, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie własne. Organ nie zgodził się z twierdzeniami spółki, że wezwanie z dnia 12 grudnia 2012 r. było nieprecyzyjne, gdyż "wartość" jest pojęciem ekonomicznym i posłużenie się nim w treści wezwania nie wymaga dodatkowego wyjaśnienia czy doprecyzowania. Jeżeli chodzi o niewłaściwą reprezentację, Minister Finansów stanął na stanowisku, że żaden z przepisów nie nakłada na niego obowiązku poszukiwania argumentów, na rzecz wnioskodawcy, który był właściwie pouczony o skutkach braku odpowiedzi na wezwanie i mimo to nie dołożył należytej staranności przy jego wykonaniu. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby naruszeniem zasady ekonomiki postępowania i przepisów prawa procesowego. Skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. wniosła spółka, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi w związku z wydaniem wyżej wymienionych postanowień, naruszenie art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że jej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie przedstawiał wyczerpująco zdarzenia przyszłego, a także art.169 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia pisma z dnia 17 grudnia 2012 r. poprzez jego podpisanie przez drugiego członka zarządu lub prokurenta. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zawiera wyczerpujący opis zdarzenia przyszłego, w związku z czym wezwanie o jego uzupełnienie było niezasadne. Jeżeli jednak organ takowe wezwanie wystosował, to zobligowany był wskazać o jaką wartość mu chodzi. Minister Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zakres wniosku o wydanie interpretacji w indywidualnej sprawie podatnika określony został w art. 14bh § 1 § 2, § 3 i § 4 cyt. Ordynacji podatkowej . Wniosek ten - niezależnie od tego, że powinien być sporządzony na stosownym formularzu - musi zawierać określoną treść a przede wszystkim wskazywać o jakie zdarzenie - zaistniałe czy przyszłe - chodzi oraz wyczerpujące przestawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego a także musi zawierać przedstawienie własnego stanowiska oceny prawnej tego właśnie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną wypowiada się właśnie co do treści wniosku a mianowicie dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przytacza uzasadnienie prawne tej swojej oceny (przy czym w określonym w ustawie przypadku może odstąpić od tego uzasadnienia) i jeśli negatywnie ocenia stanowisko wnioskodawcy, to musi także zawrzeć wskazanie prawidłowego stanowiska wraz uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 cyt. Ordynacji podatkowej). Z powyższych regulacji wynika, że w postępowaniu o wydanie interpretacji, to wnioskodawca ma obowiązek "wyczerpującego" przedstawienia okoliczności faktycznych (zaistniałych lub przyszłych), bo to właśnie ustawodawca chce uzyskać od Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej działającego z jego upoważnienia) ocenę stanowiska prawnego odnoszącego się do tego konkretnego stanu faktycznego i z tej oceny tj. z uzyskanej interpretacji może skorzystać przy realizowaniu swojego zobowiązania podatnego w określonym podatku. Postępowanie to toczy się więc na podstawie tych okoliczności faktycznych, które przedstawi wnioskodawca i do tych okoliczności odnosi się organ interpretujący. W związku z tym organ ten może skorzystać z wezwania wnioskodawcy o uzupełnienie tych danych faktycznych, gdy bez tego uzupełnienia albo nie byłoby możliwe dokonanie właściwej oceny prawnej, albo też organ ma wątpliwości czy przedstawione we wniosku zapytanie jest adekwatne do przedstawionych okoliczności (art. 14h w związku z art. 169 § 1 cyt. Ordynacji podatkowej). Żądanie uzupełnienia wniosku powinno być stosowane przez organ interpretujący tylko w sytuacjach, gdy braki wniosku są istotne i ewidentne, gdyż chodzi o to, że w tym postępowaniu interpretacyjnym nie prowadzi się postępowania dowodowego, lecz wnioskodawca wskazując okoliczności faktyczne musi liczyć się z tym, że tylko te okoliczności będą przedmiotem oceny w kontekście zadanego pytania. Organ interpretacji nie może się "domyślać" ani intencji pytającego wnioskodawcy, ani we własnym zakresie uzupełniać przedstawione okoliczności, aby możliwe byłoby udzielenie odpowiedzi, nie może też ustalać (oceniać) zgodności okoliczności przedstawionych we wniosku z rzeczywistością. Organ ten swoją wypowiedź w formie interpretacji indywidualnej koncentruje tylko w stosunku do okoliczności podanych we wniosku a więc wnioskodawca musi te okoliczności - w nawiązaniu do regulacji prawnych - przedstawić precyzyjnie, zważywszy, że skoro zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji, to znaczy, że istnieją wątpliwości i dla ich usunięcia wymagać należy wyrazistości i jasności w przedstawieniu okoliczności faktycznych i oceny prawnej; wnioskodawca musi przecież też odnieść się do tej regulacji prawnej o której interpretację wnosi. W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności zauważyć należy, że we wniosku spółka w zakresie regulacji prawnej odniosła się do art. 12 ust. 1 p. 2 updop w którym istotne, decydujące znaczenie na określenie "wartości" rzeczy, praw, świadczeń i o wartość tj. wartość ekonomiczną pytał organ interpretujący w wezwaniu o uzupełnienie tego wniosku. W ocenie Sądu, to zapytanie - tj. wezwanie o uzupełnienie wniosku - było zasadne, skoro we wniosku pytająca spółka wskazała na wzrost wartości użytkowej - co nie jest tożsame z wartością pieniężną, ekonomiczną. W odpowiedzi na to wezwanie spółka powtórzyła to samo pojęcie tj. wartość użytkową i wobec tego organ interpretujący nie mógł już podejmować dalszych czynności, bo to wnioskodawca - jak wskazano wyżej - decyduje o treści zapytania i o jego precyzji, aby odpowiedź organu była adekwatna do uregulowań prawnych. Okoliczność nieprawidłowego podpisu odpowiedzi na wezwanie organu jest w niniejszej sprawie o tyle bez znaczenia dla oceny odmownego postanowienia organu, że w odpowiedzi tej powtórzono sformułowanie z wniosku o sprecyzowanie którego zwracał się organ. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że wydanie przez organ odmownego postanowienia na podstawie art. 14q cyt. Ordynacji podatkowej tj. pozostawienia wniosku spółki bez rozpatrzenia, jest prawidłowe i wobec tego skargę spółki jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 270 z 2012r. z późn. zm.).