I SA/Rz 393/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2025 r. nr 9009-2025-000599 w przedmiocie płatności bezpośrednich i przejściowych, wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na 2024 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi R.N. (dalej: strona/skarżący) jest decyzja Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja) w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2025 r. nr 9009-2025-000599, którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji w{...} z dnia 21 lutego 2025 r., nr 0176-2025-004041 w sprawie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na 2024 rok. Z akt sprawy i uzasadnienia skarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 26 kwietnia 2024 r. do Biura Powiatowego Agencji w{...}, za pomocą aplikacji eWniosekPlus, wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na 2024 rok. Wniosek obejmował m.in. przyznanie na rok 2024 podstawowego wsparcia dochodów (PWD) i płatności redystrybucyjnej (RED), deklarując do płatności działkę rolną A o powierzchni wynoszącej {...}ha położoną na działce ew. nr{...}. W trakcie kontroli administracyjnej organ I instancji stwierdził, że w/w działka wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ZWRSP), lecz wg stanu na dzień 31 maja 2024 r. nie została zawarta umowa dzierżawy. Ze względu na powyższe organ wezwał wnioskodawcę do dostarczenia dokumentów potwierdzających stan posiadania (np. wypis z ewidencji gruntów i budynków, akt notarialny, umowa dzierżawy, umowa użyczenia, decyzja administracyjna, akt własności ziemi, wyjaśnienie z urzędu gminy lub inne). Strona wyjaśniła na piśmie, że posiada tytuł prawny do działki nr{...}, a umowa dalszego przedłużenia dzierżawy została wymuszona przez KOWR. Następnie organ zwrócił się z prośbą do Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR) w Rzeszowie o udzielenie informacji czy wnioskodawca był prawnym użytkownikiem działki o numerze {...}położonej w obrębie {...} na dzień 31 maja 2024 r. oraz czy posiada on umowę dzierżawy na użytkowanie w/w działki na dzień 31 maja 2024 r., a jeżeli tak to na jaką powierzchnię. W odpowiedzi organ I instancji został powiadomiony, że na dzień 31 maja 2024 r., nie została zawarta umowa dzierżawy z wnioskodawcą i nie ma on tytułu prawnego do działki W związku z powyższym Kierownik BP Agencji w {...} decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. nr 0176-2025-004041 odmówił wnioskodawcy przyznania dochodzonej płatności. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, formalnych przyjętych za podstawę orzeczenia, jakoby nie posiadał tytułu prawnego do użytkowania - wykonania dzierżawy i otrzymywania dopłat bezpośrednich do deklarowanej do płatności na 2024 r. działki. Stwierdził, że organ I instancji zbyt powierzchownie sformułował zapytanie do KOWR w kwestii posiadania przez niego tytułu prawnego i nie wyjaśnił dlaczego KOWR nie dokonał czynności przedłużenia umowy. Dyrektor POR Agencji w Rzeszowie po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ odwoławczy przedstawił na wstępie przepisy dotyczące warunków i trybu przyznawania dochodzonej pomocy a w szczególności wynikające z ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r poz. 1741, dalej: ustawa o Planie Strategicznym). Mianowicie wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym, podstawowe wsparcie dochodów jest przyznawane rolnikowi, jeżeli prowadzi działalność rolniczą, a łączna powierzchnia gruntów, objętych obszarem zatwierdzonym, będących w posiadaniu tego rolnika jest – co do zasady - nie mniejsza niż 1 ha. Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 tej ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane do powierzchni działki rolnej lub jednostki gruntu nierolniczego: 1) położonych na gruncie stanowiącym kwalifikujący się hektar, 2) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, 3) nie większej niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172 - chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast płatność redystrybucyjna zgodnie z art. 27. ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów będących w posiadaniu tego rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha i nie przekracza 300 ha. Płatność redystrybucyjna przysługuje do powierzchni gruntów posiadanych przez rolnika na podstawie tytułu prawnego, położonych na obszarze zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów oraz powierzchni nie większej niż 30 ha. Organ wyjaśnił, że strona we wniosku o płatność na rok 2024 zadeklarowała jedną działkę rolną A o wielkości {...}ha położoną na działce ewidencyjnej nr{...}, która jest własnością ZWR SP, co wynika z danych uzyskanych od Krajowego Ośrodku Wsparcia Rolnictwa. W świetle § 3 a pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie warunków oraz trybu udostępniania danych przechowywanych w rejestrach i ewidencjach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów (t. j. Dz. U. 2023 r., 2618, z późn. zm.) Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, udostępnia z urzędu Agencji, według stanu na dzień 31 maja danego roku, dane dotyczące gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zawarte w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa. Podkreślił dalej organ odwoławczy, że zgodnie z art. 22 ustawy o Planie Strategicznym płatności są przyznawane do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności jest w posiadaniu rolnika, ubiegającego się o ich przyznanie, na podstawie tytułu prawnego. Płatności przysługują temu rolnikowi, który użytkuje działkę oraz posiada prawo do jej użytkowania (posiada do niej tytuł prawny). Zaznaczył przy tym, że warunek posiadania prawa do użytkowania gruntów może zostać spełniony poprzez wszystkie dopuszczone prawem formy takie jak np. tytuł własności czy umowa dzierżawy, w tym umowa ustna, bo warunek posiadania prawa do użytkowania nie jest równoznaczny z obowiązkiem posiadania dokumentu potwierdzającego taki tytuł. Jak wskazał organ, w związku z wątpliwościami co do wyjaśnień złożonych przez wnioskodawcę organ I instancji w piśmie z dnia 30 stycznia 2025 r., zwrócił się z prośbą do Dyrektora Oddziału Terenowego KOWR w Rzeszowie o udzielenie informacji w kwestii czy wnioskodawca był prawnym użytkownikiem działki o numerze {...} oraz czy posiada umowę dzierżawy na użytkowanie w/w działki na dzień 31 maja 2024 r. i na jaką powierzchnię. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 10 lutego 2025 r., wyjaśniono, że umowa dzierżawy podpisana z w/w w dniu 4 maja 1995 r., (przedłużona aneksem do 3 maja 2015 r.), została rozwiązana z dniem 30 września 2009 r., w/w nie wydał nieruchomości i jest jej posiadaczem bez umowy. Sprawa o wydanie działki nr {...}została skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że na dzień 31 maja 2024 r., nie została zawarta umowa dzierżawy działki nr {...}ze stroną i rolnik nie ma tytułu prawnego do tej działki. Organ zauważył, że strona nie przedstawiła innych dowodów świadczących o posiadaniu tytułu prawnego do spornej działki. Podkreślił, że strona nie może wywodzić tytułu prawnego na podstawie art. 674 k.c., który ma zastosowanie do umowy dzierżawy na podstawie art. 694 k.c. W przedmiotowej sprawie dzierżawca po rozwiązaniu umowy wprawdzie nadal używa nieruchomość, jednakże nie ma na to zgody wydzierżawiającego, o czym świadczy pismo KOWR OT Rzeszów z 10 lutego 2025 r., oraz fakt, że sprawa o wydanie działki została skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Organ zaznaczył, że sam fakt użytkowania przez wnioskodawcę spornej działki w 2024 r., nie budzi wątpliwości, jednakże nie posiada on tytułu prawnego do działki ewidencyjnej nr{...}, a dochodzona płatność w przypadku gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa może być przyznana jedynie dla tych działek, dla których użytkowanie jest potwierdzone tytułem prawnym na dzień 31 maja roku, w którym został złożony wniosek. W przypadku gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, w sytuacji z danych przekazanych przez KOWR, jednoznacznie nie wynika, że rolnik ubiegający się o przyznanie płatności do gruntów wchodzących w skład ZWRSP posiada do tych gruntów tytuł prawny, oraz rolnik nie złożył oświadczenia i nie przedstawił innych dowodów świadczących o posiadaniu tytułu prawnego do tych gruntów, wówczas organ odmawia przyznania płatności. Dyrektor POR w Rzeszowie podkreślił, że zgodnie § 49 Rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. 2023 poz. 482; rozporządzenie Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r.) w przypadku gdy o płatności bezpośrednie lub przejściowe wsparcie krajowe ubiega się podmiot: 1) niebędący rolnikiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115 lub 2) niebędący rolnikiem aktywnym zawodowo, o którym mowa w art. 24 ustawy, lub 3) niespełniający warunków, o których mowa w art. 25 ust. 1 lub 2 ustawy - odmawia się przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego. W przypadku gdy o przyznanie płatności redystrybucyjnej ubiega się podmiot, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy (warunek posiadania - na podstawie tytułu prawnego z art. 22 ustawy - gruntów rolnych o minimalnej powierzchni 1 ha), odmawia się przyznania tej płatności, a § 45 nie stosuje się (kary i zmniejszenia). W osobistej skardze do tut. Sądu na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2025 r. skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, formalnych, oraz manipulacje ze strony organów Agencji. Zdaniem skarżącego od zawsze przepisy w zakresie płatności obszarowych wymagają tylko i wyłącznie, aby deklarowany grunt rolny był należycie użytkowany rolniczo i aby wniosek o dopłaty i otrzymywał dopłaty faktyczny użytkownik – co jest jedynym warunkiem i tytułem prawnym. Sprzecznie z prawem unijnym przepisy ustawy z dnia 15 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a zwłaszcza jej art. 18 ust. 4, sprzecznie z konstytucją odwróciły ten porządek co umożliwiło wielomilionowe matactwa, a ustawa o Planie Strategicznym podtrzymała taki stan. Skarżący podniósł, że posiada tytuł prawny, a jego działania i zachowania są zgodne z zasadami przyznawania płatności w tym, także w zakresie przesłanki z art. 22 ustawy o Planie Strategicznym. Zauważył, że warunek posiadania prawa do użytkowania gruntów, co sam przyznaje organ, może zostać spełniony poprzez wszystkie dopuszczone prawem formy. Jedną z form prawnych, jest podstawa art. 674 w zw. z art. 694 kodeksu cywilnego do przedłużenia umowy dzierżawy. Warunkiem przedłużenia umowy dzierżawy w rozumieniu tych przepisów, jest dalsze używanie przedmiotu dzierżawy przez dotychczasowego dzierżawcę i zgoda, choćby milcząca wydzierżawiającego, ujawniona w jego zachowaniu mającym znamiona aprobaty, pozwalająca na wnioskowanie w okolicznościach konkretnej sprawy o istnieniu woli przedłużenia umowy. Według skarżącego w niniejszym przypadku mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją, a wola KOWR jest wyeksponowana wyraźnie, poprzez narzucenie mu dalsze przedłużanie umowy, mimo, że nie ma chęci na to. Poza tym skarżący zauważył, że umowa dzierżawy została przez ANR (KOWR) wypowiedziana, co nie jest możliwe przy umowach zawieranych na czas określony, a ponadto nie dał ku temu żadnych podstaw. Potwierdzeniem takiego nastawienia KOWR jest w ocenie skarżącego okoliczność, że przez kilkanaście lat KOWR nie podejmuje działań do odebrania mu przedmiotowej działki, a prawda jest taka, że to skarżący od wielu lat od wielu dat usiłuje przymusić jeszcze ANR i obecnie KOWR do dokonania przyjęcia ode niego przedmiotowego gruntu rolnego. Podkreślił, że wpierw ustnie, w bezpośrednich kontaktach, a później również pisemnie wzywał do dokonania przyjęcia, ale bezskutecznie. Według skarżącego przedtem ANR, a obecnie KOWR, celowo z upodlonych pobudek wykreował taką obecną ,trwającą od lat rzeczywistość, chcąc mu dokuczać i szkodzić zarówno finansowo jaki i dręczyć psychicznie, tworząc fałszywe narracje, w czym wspiera go Agencja. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wprawdzie nie sformułował wniosków końcowych, choć sadząc po treści skargi mniemać należy, że jego intencja jest uchylenia skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor POR Agencji w Rzeszowie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej granicach, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest spełnienia przez skarżącego warunków do przyznania dochodzonej płatności do zadeklarowanej we wniosku na 2024 r. działki rolnej A o powierzchni {...}ha położonej na działce ewidencyjnej o numerze{...}. Skarżący mianowicie we wniosku o płatność na rok 2023 zadeklarował w/w działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr{...}, która bezspornie jest własnością Skarbu Państwa i widnieje w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Organ powyższe ustalenie poczynił w oparciu o prawem przewidziany tryb wymiany informacji a mianowicie wyni9kającego z zapisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie warunków oraz trybu udostępniania danych przechowywanych w rejestrach i ewidencjach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów (t.j. Dz. U. 2023 r., 2618, z późn. zm.). Zgodnie z tymi zapisami KOWR, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, udostępnia z urzędu Agencji, według stanu na dzień 31 maja danego roku, dane dotyczące gruntów wchodzących w skład Zasobu, zawarte w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez KOWR. Ponadto organ w ramach weryfikacji wniosku o płatność zwrócił się do w/w organu o ustosunkowanie się do kwestii podniesionych przez skarżącego, a więc o posiadaniu umowy dzierżawy spornego gruntu. Pismem z daty 10 lutego 2025 r Dyrektor OT KOWR stwierdził, że wnioskodawca takiego tytułu prawnego do działki ewidencyjnej nr {...}o powierzchni {...}ha nie posiada i jest jej bezumownym użytkownikiem. Jednocześnie, jak trafnie zauważył organ, skarżący nie przedstawił żadnych innych dowodów świadczących o posiadaniu przez niego tytułu prawnego do działki deklarowanej do przedmiotowej płatności na 2024 r. Bynajmniej dowodem potwierdzającym tytuł prawny skarżącego do deklarowanej do płatności działki ew.{...}, nie są wezwania kierowane przez skarżącego do organu terenowego KOWR o przyjęcie spornej działki, a wręcz wskazują na okoliczności przeciwne. Tymczasem zgodnie z art. 66 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Dokonane przez organy Agencji ustalenia w sprawie, wynikające jednoznacznie ze wskazanych wyżej dowodów, należy odnieść do treści art. 22 ustawy o Planie Strategicznym, zgodnie z którym płatności są przyznawane do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności jest w posiadaniu rolnika, ubiegającego się o ich przyznanie, na podstawie tytułu prawnego. Tak więc zgodzić się należy z organem, że w przypadku deklarowanego do płatności gruntu, tak jak w niniejszej sprawie wchodzącego do zasobu KOWR, nie jest wystarczające władanie nim (użytkowanie), lecz dodatkowo niezbędne jest legitymowanie się do niej tytułem prawnym. Płatności przysługują zatem temu rolnikowi, który m.in. posiada do działki rolnej tytuł prawny, przy czym warunek ten może zostać spełniony poprzez wszystkie dopuszczone prawem formy w tym poprzez zawarcie umowy dzierżawy, choćby w formie ustnej. W niniejszej sprawie, jak wykazały jednoznacznie organy Agencji na dzień 31 maja 2024 r., wnioskodawca nie posiadał wiążącej umowy dzierżawy działki nr{...}, ani też innego tytułu prawnego do niej, co potwierdzają informacje z KOWR z dnia 10 lutego 2025 r., a skarżący żadnego przeciwdowodu nie przedstawił ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowym.. Dla oceny sprawy w odniesieniu do kampanii 2024 r. nie ma żadnego znaczenia czy skarżący w przeszłości posiadał umowę dzierżawy w/w działki ani tez okoliczności z powodu których umowa ta została rozwiązana czy wygasła. Organy Agencji nie mają żadnych kompetencji do rozstrzygania sporów wnioskodawcy z właścicielem działki. Nie jest wystarczające do spełnienia przesłanek przyznania płatności w stosunku do działki stanowiącej własność Skarbu Państwa jej użytkowanie przez wnioskodawcę, jeżeli ma ono charakter bezumowny a organ wykonujący prawo własności w imieniu Skarbu Państwa nie godzi się na to. Jak wynika z informacji uzyskanych przez organy Agencji sprawa o wydanie działki została skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, co ewidentnie świadczy o braku zgody na dalsze użytkowanie działki. Odnosząc się do zarzutów skargi tyczących naruszeń prawa procesowego wskazać należy stwierdzić należy, że zgodnie z art. 66 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, Z powyższego wynika, że to wnioskodawcę obciąża obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W postępowaniu o przyznanie płatności, to nie organ, ale wnioskodawca (posiadacz gruntów) powinien przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zatem wbrew oczekiwaniom skarżącego to nie organy Agencji są obowiązane szukać dowodów na potwierdzenie jego uprawnień do płatności, lecz wyłącznie do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgodzić się należy więc z organem, że uzyskując stosowne informacje z KOWR co do statusu i stanu prawnego spornej działki, nie miał obowiązku poszukiwania dalszych dowodów. Z dokumentów tych to jest danych z systemu informatycznego Agencji oraz pisma Dyrektora OT KOWR z dnia 10 maja 2025 r., wynikają relewantne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o odmiennym stanie rzeczy. Nawiązując do zarzutu naruszenia zasad praw unijnego co do przesłanek przyznawania płatności obszarowych i błędnej implementacji do krajowego porządku prawnego art. 22 ustawy o Planie Strategicznym wskazać należy, że państwom członkowskim został pozostawiony pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu do dokumentów i dowodów wymaganych od beneficjentów płatności. Korzystając z zakresu swobodnego uznania, państwa członkowskie (w tym Polska) powinny uwzględnić cele przepisów unijnych dotyczących pomocy, przestrzegać ogólnych zasad prawa unijnego, w szczególności zasady proporcjonalności. W Polsce koniecznym stało się przyjęcie rozwiązań uniemożliwiających przyznawanie dopłat do użytkowanej państwowej ziemi bez tytułu prawnego. Wymóg przedstawienia ważnego tytułu prawnego potwierdzającego oświadczenie wnioskodawcy o użytkowaniu gruntów rolnych, na których prowadzi działalność rolniczą, w celu zapobiegania bezprawnego korzystania z terenów innych podmiotów, został uznany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za odpowiadający wymogom zasady proporcjonalności w wyroku TSUE z 24 czerwca 2010 w sprawie C-375/08 - Luigi Pontini i in. (por. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 24 maja 2018 r., sygn. akt 23/18, wyroki WSA w Rzeszowie z 19 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 817/18, z 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 841/19). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w szczególności nie została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego. Sąd zatem oddalił skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 P.p.s.a.