I SA/Rz 400/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska, WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w sprawie ustalenia J. D. (dalej: Podatnik/Skarżąca) łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 w wysokości 346,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 i2, art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm., dalej: ustawa o podatku rolnym), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że na łączne zobowiązanie pieniężne na 2019 r. składa się podatek rolny w kwocie 220,00 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 126,00 zł. Podatek został wymierzony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w której J. D. figuruje jako właściciel nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr 408/2 o pow. 0,1876 ha, nr 409/6 o pow. 0,1063 ha, nr 409/13 o pow. 0,5159 ha – ogółem 0,8098 ha położonych w obr. G21 [...]. Na podstawie powyższych danych organ I instancji ustalił również, że na nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr 408/2 posadowione są budynki mieszkalne o pow. 197,1 m2. Organ I instancji wyjaśnił, że ze złożonej przez Podatnika informacji wynika, że włada ona budynkami, częściami budynków wobec czego do wymierzenia podatku od nieruchomości zastosował stawki określone w uchwale nr [...] Rady Gminy w [...]u z dnia 18 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. We wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji, Skarżąca podniosła, że przy wydaniu decyzji organ I instancji niezasadnie posłużył się stanem ewidencyjnym po modernizacji. Naliczenie zaś podatku rolnego powinno nastąpić od ogólnej powierzchni użytków rolnych, tj. 0,8260 ha. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów oraz z informacji na podatek od nieruchomości. Podkreślił, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm., dalej: p.g.k.) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i organy podatkowe muszą je respektować, pomimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu oraz ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 21 ust. 1 p.g.k., w którym wymienia się ewidencję jako rozstrzygającą o klasyfikowaniu gruntów. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 O.p. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych. W ocenie SKO, organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo zinterpretował przepisy, a podatek został obliczony zgodnie z przepisami prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w replice do podniesionych przez Skarżącą zarzutów wyjaśniło, że w ewidencji gruntów wpisano zmiany co do dz. ew. nr 408/2 (poprzednio 0,20 ha, obecnie 0,1876 ha), dz. ew. nr 409/6 (poprzednio 0,11 ha, obecnie 10,63 ha) oraz dz. ew. nr 409/13 (poprzednio 0,5160 ha, obecnie 0,5159). Wobec powyższego, ogólna powierzchnia w/w gruntów zmieniła się jeszcze w 2013 r. i wynosi 0,8098 ha, a nie jak wcześniej 0,8260 ha. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji wydanych przez organy I i II instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że podatek rolny został jej prawidłowo naliczony, podczas gdy faktycznie został naliczony błędnie, tj. w oparciu o niewłaściwą powierzchnię jej nieruchomości (prawidłowa powierzchnia jej nieruchomości bowiem 0,8260 ha – nie zaś 0,8098 ha). Skarżąca do skargi dołączyła również odpis z księgi wieczystej na nieruchomości stanowiące jej własność, z którego wynika że łączna powierzchnia jej nieruchomości to 0,8260 ha. Podniosła, że od tej powierzchni powinien zostać naliczony podatek rolny. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wnosiło o jej oddalenie powołując się na argumenty stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.). W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Zawarte w ewidencji gruntów i budynków dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. ( por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn.. akt I SA/Ke 27/19 ). Możliwe jest przy tym zakwestionowanie, danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków jednak zgodnie z art. 194 § 3 o.p. będzie to możliwe jedynie w sytuacji, gdy akceptacja dla danych z ewidencji pozostawała by w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej. ( por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2019 r. sygn. II FSK 1845/17 ). Tylko zatem w sytuacji, gdy z przedstawionych dowodów wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości fakt niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym ewidencji gruntów i budynków możliwe jest odstąpienie od ich stosowania w postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące powierzchni opodatkowanej działki twierdząc, że jest ona w istocie większa niż wykazał to organ podatkowy opierający się na danych zawartych w ewidencji. Stanowisko organów podatkowych sprowadzające się do przyjęcia, że ten dokument ( ewidencja gruntów i budynków )w sprawie niniejszej jest wiążący, jest słuszne. Ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wypis ten uwzględnia aktualne zmiany z projektu operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który z dniem 12 sierpnia 2013 r. stał się obowiązującym operatem ewidencyjnym. Rację ma Skarżąca, że wypis z rejestru gruntów jest dokumentem podważalnym, ale wyłącznie dowodami właściwymi dla postępowania ewidencyjnego. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem aby zapisy w ewidencji były nieprawidłowe. Takim dokumentem mogącym podważyć zapisy ewidencji nie jest w tym przypadku odpis z księgi wieczystej. To zapisy ewidencji co do powierzchni gruntu są podstawą do dokonania zmian w księdze wieczystej, nie zaś odwrotnie ( odmiennie można by ocenić zapisy dotyczące kwestii prawa własności czy innych praw ujawnionych w księdze, jednak ten element nie jest w sprawie kwestionowany). Wbrew twierdzeniom Skarżącej jej działki zostały objęte modernizacją, w wyniku której zmieniła się ich powierzchnia z 0,8260 ha na 0,8098 ha. Wypis z rejestru gruntów uwzględnia aktualne zmiany dokonane w wyniku modernizacji, a zatem powoływanie się przez Skarżącą na dane wynikające z księgi wieczystej, nie mogą odnieść oczekiwanego rezultatu. Przedłożony do skargi odpis z księgi wieczystej nie zawiera zmiany powierzchni dokonanych w toku modernizacji ewidencji gruntów i budynków z 2013 r. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Zgodnie zaś z § 47 ww. rozporządzenia - aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych Organem właściwym do dokonania zmian w ewidencji gruntów jest Starosta Powiatowy w [...], a nie Wójt Gminy [...] będący w niniejszej sprawie organem podatkowym. W ocenie Sądu podnoszone przez Skarżącą okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, dopóki nie znajdą odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków. Do tego czasy organ podatkowy będzie obowiązany ustalić wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wskazać również należy, że przy ustaleniu wysokości podatku rolnego zasadnie przyjęto stawkę 5q zboża oraz równowartość jednego kwintala na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2018 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2019 (Dz. Urz. M.P. z 2018 r. poz. 1004). Prawidłowo naliczono również podatek od nieruchomości w oparciu o informację złożoną przez Skarżącą w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. Podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości stanowi zatem iloczyn ww. powierzchni (197,1 m2) i stawki podatkowej 0,64 zł za 1 m2, przewidzianej dla "budynków mieszkalnych" w § 1 pkt 2 lit. a Uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia 18 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. 3428 ze zm.). Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcie za zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów za bezpodstawne. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.