I SA/Rz 401/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2012 r., nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2012 r., nr (...), którą to organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia (...) października 2011 r. nr (...), określającą skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. Skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca spółka wniosła w dniu 28 marca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – W.- karta 23 akt sądowych). Przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżąca spółka pismem z dnia 21 marca 2012 r., nadanym tego samego dnia w Urzędzie Pocztowym W. 102 (data wpływu do organu 23 marca 2012 r.) zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji tegoż Kolegium, która to decyzja (z dnia (...) lutego 2012 r.) jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie sądowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r., nr (...), odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia (...) lutego 2012 r., po czym, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki od przedmiotowego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...), utrzymało w mocy decyzję z dnia (...) kwietnia 2012 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca kontynuowanie postępowania sądowego i konieczność zawieszenia tego postępowania. Z mocy art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku, o którym mowa w art. 56. Z kolei art. 56 p.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Jeśli więc wniesiono skargę do sądu administracyjnego po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności aktu będącego przedmiotem skargi to sąd jest zobligowany do zawieszenia postępowania sądowego. W ocenie Sądu taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Jak już wyżej wspomniano skarżąca spółka wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 165 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowej (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa) datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a (sytuacje przewidziane w art. 165 a nie zachodzą w niniejszej sprawie). Z kolei przepisy rozdziału 17 działu IV Ordynacji podatkowej dotyczą stwierdzenia nieważności decyzji i stosownie do art. 248 § 1 postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 §1 pkt 4. Okoliczności, o których mowa w art. 249 § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu (art. 249 § 2). Powstaje pytanie czy zgłoszenie żądania stwierdzenia nieważności decyzji przez stronę jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności aktu - w rozumieniu art. 56 p.p.s.a. od daty doręczenia takiego żądania organowi czy też hipoteza art. 56 p.p.s.a. jest spełniona jeśli strona wniosła żądanie stwierdzenia nieważności aktu, a organ podatkowy nie wydał decyzji po myśli art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej. Wykładnia wyżej przytoczonych przepisów uprawnia do przyjęcia, że datą wszczęcia postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności aktu w rozumieniu akt 56 p.p.s.a. jest data doręczenia takiego żądania organowi przez stronę. Organ podatkowy przed wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności obowiązany jest zbadać czy nie zachodzą przesłanki, przykładowo wymienione w art. 249 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniające wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Ta wstępna faza postępowania nadzwyczajnego jest już sprawą, o której mowa w art. 56 p.p.s.a., a więc sprawą w celu stwierdzenia nieważności aktu. Ustawodawca użył odmiennych sformułowań w art. 56 p.p.s.a. i w art. 249 §1 Ordynacji podatkowej i brak jest podstaw aby zakwestionować tezę, że jest to rozróżnienie racjonalne. Czym innym jest wszczęcie sprawy administracyjnej w celu stwierdzenia nieważności aktu, a czym innym skuteczne wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu. Podkreślić należy, że co do istoty takie stanowisko było prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2010r. I FZ 228/10 - Lex nr 643233). Przywołane postanowienie NSA odnosi się wprawdzie do instytucji wznowienia postępowania, ale przepisy dotyczące obu tych nadzwyczajnych postępowań tj. wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności są w zakresie wstępnej fazy postępowania, po wniesieniu żądania ich uruchomienia - co do istoty - identyczne. W postanowieniu tym powołano się na stanowisko piśmiennictwa i należy powtórzyć, że wstępne postępowanie organu należy traktować jako fazę postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej. Z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania, w którym organ najpierw rozstrzyga czy nastąpi wznowienie postępowania (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz Tom 2, TNOiK Toruń 2007 r. str. 555). Ci sami autorzy w: Ordynacja podatkowa Komentarz Toruń 2002, strona 807 odnośnie stwierdzenia nieważności podkreślają, że w fazie wstępnej postępowania organ podatkowy bada żądanie stwierdzenia nieważności w celu stwierdzenia czy nie zachodzą podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie. Reasumując, z dniem doręczenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji organowi zostało wszczęte postępowanie administracyjne w celu stwierdzenia nieważności zaskarżonej do Sądu decyzji. W tym stanie rzeczy istniały więc podstawy do zawieszenia postępowania sądowego - na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., na którą to ocenę nie wpływa fakt wydania ostatecznej decyzji, w administracyjnym toku instancji, w przedmiocie wniosku spółki o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 lutego 2012 r., gdyż od tego rozstrzygnięcia służy stronie skarga do sądu administracyjnego. Tym samym brak jest aktualnie podstaw do przyjęcia, że postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone. Niezależnie od powyższego należy odnotować, że w dniu 29 maja 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) spółka zwróciła się do Sądu o zawieszenie postępowania w sprawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z uwagi na to, że rozstrzygnięcie tejże sprawy zależy od rozstrzygnięcia zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym spraw o sygnaturach: SK 19/10, SK 20/10, SK 21/10, SK 24/10, (w związku z wystosowaniem pytania prawnego przez Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gliwicach), a także skargi konstytucyjnej złożonej w dniu 23 września 2010 r. Zawieszenie jednakże postępowania, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., czyni bezprzedmiotowym rozpoznanie wniosku skarżącej w tym przedmiocie, albowiem osiągnięty został w ten sposób zamierzony przez nią skutek procesowy, w postaci wstrzymania czynności procesowych w sprawie.