I SA/Rz 407/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr. / Sędziowie NSA Jacek Surmacz NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2018 r. spraw ze skarg S. M. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rz. z dnia [...] marca 2018 r. - nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne, - nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniami wydanymi w dniu [...] marca 2018 r., nr [...] oraz [...], po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez S. M. (dalej: Skarżący, Zobowiązany) na postanowienia wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] i [...] w przedmiocie skarg na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "A" S.A. oraz "B", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Z uzasadnienia zaskarżonych postanowień oraz z akt spraw wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego - wszczął wobec Skarżącego postępowania egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 15 listopada 2017 r. o nr od [...] do [...], wystawionych na należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2014 r., kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2015 r. i lipiec 2016 r. W toku postępowania, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "B", który w odpowiedzi na zajęcie poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności (bankowi) oraz pełnomocnikowi Zobowiązanego wraz z odpisami w/w tytułów wykonawczych. Dłużnik zajętej wierzytelności przekazał organowi egzekucyjnemu w dniach 16 listopada 2017 r. i 17 listopada 2017 r. na poczet realizacji zajęcia kwoty 19 756,05 zł i 51 092,20zł. Organ egzekucyjny dokonał następnie zawiadomieniem z dnia 17 listopada 2017 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Zobowiązanego w "A" S.A., który w odpowiedzi również wskazał na przeszkody w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków. Odpisy zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności – bankowi za pomocą systemu OGNIVO EZ oraz pełnomocnikowi Zobowiązanego. W dniu 17 listopada 2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności przekazał jednak organowi egzekucyjnemu na poczet realizacji zajęcia kwoty: 4.577,71 zł, 3.936,89 zł i 32.448,81 zł. Na czynności zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych, pełnomocnik Zobowiązanego wniósł skargi, rozpoznane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniami z dnia [...] stycznia 2018 r. W ocenie Naczelnika, skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ czynności zajęcia były przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z art. 80 § 1 - 3 oraz art. 67 § 1 - § 2a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Zobowiązanemu doręczono zawiadomienie z odpisem tytułu wykonawczego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 54 § 5 u.p.e.a., skargi postanowiono oddalić. We wniesionych zażaleniach, Zobowiązany wskazywał na błędy po stronie organu egzekucyjnego powstałe w trakcie przeprowadzania poszczególnych czynności egzekucyjnych, które narażały go na szkodę. Podniósł także, że organ zaniechał skierowania do niego upomnienia, co spowodowało niezgodne z prawem pobranie z rachunku podatnika kwot oraz spowodowało stratę po jego stronie. Zobowiązany zarzucił ponadto, że organ pobrał wyższą kwotę zobowiązania, niż ta, która wynikała z obowiązku. Opisanymi na wstępie postanowieniami, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał postanowienia organu I instancji w mocy, podzielając ustalenia i ich ocenę prawną zaprezentowaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę zastosowania przedmiotowego środka egzekucyjnego stanowiły tytułu wykonawcze z dnia 15 listopada 2017 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, które zostały doręczone pełnomocnikowi Zobowiązanego w dniu 21 listopada 2017 r. Organ II instancji wskazał, że zawiadomienia o zajęciach przesłano dłużnikowi zajętej wierzytelności środkami komunikacji elektronicznej, a ich wydruki przesłano Zobowiązanemu za pośrednictwem operatora pocztowego wraz z niezbędnymi pouczeniami. Wbrew zarzutom zażalenia, brak uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia został już rozpatrzony w ramach odrębnego postępowania, zainicjowanego podaniem z dnia 4 grudnia 2017 r., w którym zawarty został również wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał także, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego. W postanowieniu nr [...] organ odwoławczy odniósł się ponadto do zarzutu zajęcia rachunku bankowego w wyższej kwocie niż wynikająca z dochodzonej należności. Wyjaśnił, że organ egzekucyjny dokonując w dniu 17 listopada 2017 r. zajęcia z rachunku bankowego Zobowiązanego w "A" S.A. nie posiadał informacji o częściowej realizacji zajęcia z dnia 15 listopada 2017 r. przez "B". Wpływ tych środków na rachunek bankowy organu egzekucyjnego nastąpił już po godzinach pracy organu egzekucyjnego. Egzekucja należności nastąpiła w walucie polskiej, ponadto organ egzekucyjny nie posiadał wiedzy na temat rodzaju rachunku bankowego prowadzonego dla Zobowiązanego. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że środki pochodzące z zajęcia rachunku bankowego Zobowiązanego pobrane w kwocie przekraczającej wysokość dochodzonych należności (tj. kwota 10.175,40 zł) zostały przez organ egzekucyjny zwrócone w dniu 21 listopada 2017 r. na rachunek Zobowiązanego, przez co nie można mówić o poniesieniu przez niego starty w wysokości 10 000 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że w zażaleniach niezasadnie zarzucono naruszenie przez organ egzekucyjny przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm, dalej: O.p.), gdyż przepisy te nie mają zastosowania w niniejszych sprawach. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest bowiem na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a ponadto na mocy odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. – na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. We wniesionych do tut. Sądu skargach na powyższe postanowienia, S. M. wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz poprzedzających je postanowień organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu nr [...] zarzucił: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaniechania zebrania pełnego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonanie jego niepełnej oceny, a w konsekwencji uznania zasadności dokonania zajęć rachunku bankowego pomimo częściowej realizacji zobowiązania i pobrania zawyżonej kwoty co doprowadziło podatnika do straty oraz nie rozstrzygnięcie kwestii przystąpienia organu egzekucyjnego do egzekucji bez uprzedniego skierowania upomnienia do podatnika, - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 k.p.a. i 6 k.p.a. i 123 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do administracji publicznej poprzez: a) uznanie zasadności czynności egzekucyjnej prowadzącej do niezasadnego zajęcia środków na rachunku bankowym w obcej walucie EUR i USD, a w konsekwencji do straty podatnika po przeliczeniu kursów walut i kosztów przelewów w obcej walucie, b) dokonanie zajęcia rachunku bankowego pomimo realizacji zobowiązania przez Skarżącego w sytuacji gdy pierwsza realizacja zajęcia przez Skarżącego nastąpiła w dniu 16 listopada 2017 r., a następnie w dniu 17 listopada 2016 r., w związku z czym, przekazane środki zostały zaksięgowane na rachunku organu egzekucyjnego, a tym samym musiał mieć on wiedzę o dokonanych realizacjach przed dokonaniem zajęcia z dnia 17 listopada 2017 r., c) prowadzenie egzekucji bez uprzedniego skierowania upomnienia do podatnika. Zaskarżonemu postanowieniu nr [...] zarzucił natomiast: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaniechania zebrania pełnego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonanie jego niepełnej oceny poprzez niewyjaśnienie zasadności dokonania zajęcia rachunku bankowego pomimo częściowej realizacji zobowiązania i pobrania zawyżonej kwoty co doprowadziło podatnika do straty. - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 k.p.a. i 6 k.p.a. i 123 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do administracji publicznej poprzez: a) uznanie zasadności czynności egzekucyjnej prowadzącej do niezasadnego zajęcia zbyt dużej kwoty niż ta wynikająca z zawiadomienia o zajęciu wierzytelności o ok. 10 000 zł, co doprowadziło do zajęcia środków na rachunku bankowym w obcej walucie EUR i USD, a w konsekwencji do straty podatnika po przeliczeniu kursów walut i kosztów przelewów w obcej walucie, b) uznanie, iż organ egzekucyjny nie miał wiedzy o częściowej realizacji zajęcia z dnia 15 listopada 2017 r. w konsekwencji uznając za prawidłowe dokonania zajęcia rachunku bankowego w dniu 17 listopada 2017 r., podczas gdy pierwsza realizacja zajęcia przez Skarżącego nastąpiła w dniu 16 listopada 2017 r., a następnie w dniu 17 listopada 2017 r., w związku z czym przekazane środki zostały zaksięgowane na rachunku organu egzekucyjnego, a tym samym musiał mieć on wiedzę o dokonanych realizacjach przed dokonaniem zajęcia z dnia 17 listopada 2017 r. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 75 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie okoliczności podnoszonych przez podatnika w odpowiedzi na upomnienie. Skarżący wywodził, że postępowanie prowadzone przez organy było dotknięte szeregiem wad, które spowodowały powstanie szkody po jego stronie. Jak wyjaśnił, szkoda ta związana jest z zajęciem kont bankowych prowadzonych w obcej walucie. Zobowiązany podniósł także, że organ miał wiedzę o dokonanych realizacjach w dniu 17 listopada 2017 r. W skardze Zobowiązany podniósł także, że organ egzekucyjny zaniechał skierowania do podatnika upomnienia, co w jego ocenie, stanowi element niezbędny celem prawidłowego podjęcia postępowania egzekucyjnego. Okoliczność ta, zdaniem Skarżącego, nasuwa wątpliwości co do prawidłowości postępowania organu. Organ powinien w pełni zebrać i zbadać materiał w sprawie oraz dokonać pełnego i rzetelnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawach. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2018 r., Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) zarządził połączenie spraw o sygn. akt I SA/Rz 407/18, I SA/Rz 408/18 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. I SA/Rz 407/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi należało oddalić. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Przedmiotem sporu w niniejszych sprawach jest prawidłowość rozstrzygnięcia przez organy administracji w przedmiocie skarg na czynności egzekucyjne, tj. instytucji przewidzianej w art. 54 u.p.e.a. Trafny jest pogląd organów administracji, zgodnie z którym skarga na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a., stanowi swoistą ochronę zobowiązanego przed naruszeniami przepisów postępowania. W ramach tego środka zaskarżenia można jednak wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest orzekanie na podstawie przepisów prawa w granicach określonych daną procedurą. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne niecelowe jest stawianie zarzutów organom publicznym w zakresie problematyki, która swym zakresem wykracza poza przedmiot tego postępowania. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie przez czynności egzekucyjne należy rozumieć wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.). Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Ten środek prawny służy wyłącznie zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, jak również nie ocenia prawidłowości prowadzonego przez wierzyciela postępowania. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, co do zasady, nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ nadzoru na skutek wniesionej skargi dokonuje oceny czynności egzekucyjnej badając, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Sąd badający skargi podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie (por wyrok z 6 lutego 2018 r., II FSK 141/16, CBOSA), zgodnie z którym skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia obejmującym wszystkie możliwe nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W rozpoznawanych sprawach Skarżący kwestionuje prawidłowość dokonanych czynności egzekucyjnych - zajęcia rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych prowadzonych przez "B" oraz "A" S.A. - z uwagi na dokonanie tych czynności pomimo posiadanej przez wierzyciela wiedzy o dokonywanej realizacji oraz zastosowanie środka bez uprzedniego upomnienia podatnika. Skarżący podniósł także, że organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy prowadzony w walucie obcej, co naraziło go na powstanie szkody. W pierwszej kolejności Sąd za nieuprawniony uznaje zarzut prowadzenia egzekucji bez uprzedniego skierowania upomnienia do podatnika oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Strona na każdym bowiem etapie postępowania egzekucyjnego posiada ochronę prawną, natomiast w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Stąd też kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 33 i 59 u.p.e.a. W tym miejscu podkreślić należy, że zarzut braku uprzedniego upomnienia był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu zainicjowanym podaniem z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawa nr [...]), a zatem organ odwoławczy nie był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia tej okoliczności. W odniesieniu natomiast do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego - Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia zarzutu w tym zakresie, natomiast kwestia ta nie podlega rozpatrzeniu w trybie skargi na czynności egzekucyjne. W rozpoznawanych sprawach organ egzekucyjny zastosował niewadliwie środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunków bankowych. Podstawą prawną zajęcia pieniędzy był art. 80 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego i dłużnikowi zajętej wierzytelności, zaś do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339) i zawierał elementy określone wart. 67 § 2 u.p.e.a. Dlatego, zdaniem Sądu, czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Oceniając natomiast zarzut bezpodstawnego zajęcia pieniędzy zdeponowanych na rachunku walutowym prowadzonym przez "B" – Sąd podziela argumentację przedstawioną przez organy egzekucyjne. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że dokonując w dniu 17 listopada 2017 r. zajęcia rachunku bankowego prowadzonego przez "A" S.A., organ egzekucyjny nie miał informacji o częściowej realizacji zajęcia z dnia 15 listopada 2017 r. przez "B", które nastąpiło w dniu 17 listopada 2017 r. Wpływ środków pieniężnych nastąpił bowiem o godz. 16:23, czyli już po godzinach pracy Urzędu Skarbowego. Organ egzekucyjny zatem nie miał wiadomości odnośnie częściowej realizacji zajęcia, tym bardziej że został wcześniej zawiadomiony przez dłużnika zajętej wierzytelności o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków. Sąd za nieuprawniony uznaje również zarzut posiadania przez organ egzekucyjny wiedzy odnośnie rodzaju rachunku bankowego, który jest prowadzony dla Podatnika. W tym zakresie wskazać należy, że kwota dochodzonej należności została wyrażona w walucie polskiej i w tej walucie zostało zrealizowane zajęcie przez "B". Czynności te zostały dokonane w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd podkreśla, że dłużnik posiadający rachunek bankowy prowadzony w walucie obcej, musi liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami związanymi z przymusową realizacją należności poprzez dokonanie przewalutowania pieniędzy zdeponowanych w walucie obcej, a następnie przekazanych, zgodnie z tytułem wykonawczym w walucie polskiej na rachunek bankowy wierzyciela. Czynności tej nie można uznać za bezzasadną, tym bardziej, że posiadanie rachunku bankowego prowadzonego w walucie obcej nie może chronić dłużnika przed negatywnymi konsekwencjami egzekucji administracyjnej. Za prawidłowe należało również uznać stanowisko organów obu instancji, według którego w związku z pobraniem przez organ egzekucyjny kwoty przekraczającej wysokość dochodzonych należności oraz jej późniejszym zwrotem na rachunek bankowy Zobowiązanego, nie można mówić o poniesieniu straty. Podkreślić należy, że środki pochodzące z zajęcia rachunku bankowego pobrane ponad wysokość dochodzonych należności zostały zwrócone Podatnikowi w dniu 21 listopada 2017 r. Z tych powodów nie miało miejsca w sprawie naruszenie wskazanych w skardze przepisów. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.