I SA/Rz 424/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędziowie Asesor Małgorzata Niedobylska NSA Jacek Surmacz Protokolant sek.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 21 listopada 2007r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. - oddala skargę - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2005r. [...], określił zobowiązanie podatkowe podatnika J.N. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. na kwotę 41.875,00 zł. Przeprowadzona u podatnika kontrola skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości obliczania i terminowości wpłacania podatków wykazała szereg nieprawidłowości w księgowaniu uzyskiwanych przychodów oraz obliczeniu należnego za rok 2003r podatku dochodowego zwłaszcza w części dotyczącej ustalenia wartości początkowej zaewidencjonowanych środków trwałych oraz wartości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. W toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał następujące nieprawidłowości powodujące zaniżenie, wykazanego przez podatnika w rozliczeniu za 2003r., uzyskanego z prowadzonej działalności gospodarczej, dochodu: - Podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu poniesione w 2003r. zaliczając do nich dwukrotnie kwotę 516,92 zł. poniesionego w 2003r. podatku od środków transportowych, kwotę 8 tyś zł. - bez jakiegokolwiek dowodu poniesienia tegoż wydatku, oraz wliczając podatek od nieruchomości za 2003r. w kwocie 1 tyś zł., którego termin płatności został odroczony do 2004 roku. Powyższe ustalenia organu nie były w toku dalszego postępowania kwestionowane przez podatnika. - W podatkowej księdze przychodów i rozchodów podatnik nieprawidłowo potraktował jako koszt uzyskania przychodu kwotę 1 482,26zł. wydatkowaną tytułem odsetek od kredytu zaciągniętego przez ojca F.N. podatnika na zakup samochodów, które następnie wynajął podatnik. Jak ustalił organ, podatnik osobiście spłacał odsetki od w/w kredytu przez cały 2003r., jednakże w okresie od I-IV 2003r. nie posiadał tytułu prawnego, z którego wynikałby obowiązek ponoszenia w/w kosztów. W toku postępowania podatnik przedłożył dwie umowy najmu samochodów z dnia 15 sierpnia 2003 oraz 20 września 2003 zgodnie z którymi obowiązek ponoszenia wszelkich kosztów i opłat spoczywa na najemcy, którego to obowiązku organ podatkowy nie kwestionował, wskazując jednocześnie, iż przedłożone umowy nie dotyczą okresu od I - IV 2003r i wydatkowanej kwoty 1 482,26zł. - Wysokość odpisów amortyzacyjnych dokonywanych miesięcznie przez podatnika została znaczne zawyżona z uwagi na nieprawidłowe ustalenie wartości początkowej środków trwałych służących do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ ustalił, iż w drodze umowy darowizny zawartej dnia 15 listopada 2002r. w formie aktu notarialnego Rep.[...] podatnik uzyskał od ojca F.N. nieruchomość z prowadzonym na niej zakładem - piekarnią - wraz z całym wyposażeniem i urządzeniami, położoną w J. Strony umowy zadeklarowały wartość przedmiotu darowizny na kwotę 400 000 ( czterysta tysięcy) złotych, w tym wartość gruntów i budynków na kwotę 200 000 (dwieście tysięcy) złotych i przedłożyły załącznik księgowy dotyczący ewidencji środków trwałych Zakładu z dnia 26 sierpnia 2002 z którego wynika, że wartość księgowa budynków, gruntów, placów, ich nawierzchni i zewnętrznych ciągów wodno-kanalizacyjnych wynosiła 204 002,76zł. Na tę kwotę składały się wartości księgowe środków trwałych wprowadzonych do ewidencji jako: budynek, budynek piekarni, dobudówka piekarni, drogi i place, kanał zewnętrzny, kanalizacja, nawierzchnia drogi o łącznej wartości zakupu 265 286,63zł. Łączne umorzenie tych środków trwałych na dzień 30 sierpnia 2002 wynosiło 61 283,87zł, stąd łączna wartość tych środków trwałych na dzień 31 lipca 2002 roku wynosiła 204 002,76zł. Zakładając ewidencję środków trwałych podatnik, sugerując się treścią art. 22g ust 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 nr14 poz 176 ze zm.) - zwanej danej u.p.d.f określającym zasady ustalania wartości początkowej środka trwałego, ustalił wartość początkową nabytych w drodze darowizny środków trwałych w większości według ich wartości określonej przez biegłego, a pozostałe według wartości księgowej po umorzeniu w dniu 1 stycznia 2003 roku na łączną kwotę 923 422,71 zł. gdy tymczasem uprawniony był do zaewidencjonowania wartości 365 786 zł. Od błędnie ustalonej wartości początkowej środków trwałych, podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych w wysokości 9 723, 57 zł./m-c- łącznie 116 682,76 za rok 2003. Wysokość tychże odpisów amortyzacyjnych zakwestionował organ podatkowy, przytaczając pełne brzmienie art. 22g ust 1 pkt 3 u.p.d.f stanowiącego, iż za wartość początkową środków trwałych razie ich nabycia w drodze darowizny- uważa się wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa określa tę wartość w niższej wysokości; oraz art. 22g ust. 15 w/w ustawy stanowiący, iż w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze darowizny, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych stanowi suma ich wartości rynkowej, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa a wartością składników mienia nie będących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn - czyli, zdaniem organu kwotą 400 000 zł. zadeklarowana przez strony jako wartość przedmiotu darowizny. W ocenie organu podatkowego, podatnik znacznie zawyżył wartość przejętych środków trwałych, co następnie wpłynęło na zawyżenie wysokości odpisów amortyzacyjnych o kwotę 6 356,45zł/m-c - łącznie 76 277,51 zł. za cały 2003r. Organ podatkowy w toku kontroli stwierdził także, iż podatnik nieprawidłowo dokonywał amortyzacji kiosku handlowego, położonego w S., który nigdy nie został otwarty i nie miał związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a zatem zawyżył w ten sposób koszty uzyskania przychodu o kwotę 156zł. Ponadto, podatnik nieprawidłowo odrębnie zaewidencjonował środki trwałe jako "drogi i place" oraz "nawierzchnie dróg" dokonując dwukrotnie odpisów amortyzacyjnych od tego samego środka trwałego, bowiem w wycenie biegłego "dróg i placów", ujęta została także nawierzchnia drogi, w efekcie do ewidencji przyjęto nawierzchnię drogi po raz pierwszy w wartości księgowej i po raz drugi w wycenie dróg i placów. Dlatego do wyliczenia prawidłowej kwoty odpisów amortyzacyjnych przyjęto wyłącznie należność dróg i placów w wysokości 41.100zł. Ustalając wysokość podatku w oparciu o księgi podatkowe prowadzone przez podatnika, uzupełnione materiałem dowodowym zgromadzonym w toku kontroli, organ podatkowy wyliczył wskaźnik procentowy poszczególnych środków trwałych w stosunku do ogólnej wartości tychże środków zadeklarowanej w kwocie 967 669,61zł (w niewłaściwej wysokości) przez podatnika, a następnie wskaźnik ten odniósł do zadeklarowanej przez strony wartości otrzymanej darowizny tj. kwoty 400.000, pomniejszonej o wartość nieruchomości gruntowej w wysokości 34 214zł, która nie była ujęta w ewidencji środków trwałych. W ten sposób, poprzez stosunkowe zmniejszenie zadeklarowanej przez podatnika wartości środków trwałych organ doprowadził do ponownego ustalenia ich wartości początkowej, w granicach dopuszczonych treścią art. 22g ust 1 pkt 3 i ust 15 w/w ustawy. Od tak ustalonej wartości początkowej, organ przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wybranych przez podatnika, wyliczył maksymalną dopuszczalną wysokość odpisów amortyzacyjnych na kwotę 30 448,72zł - gdy podatnik zaksięgował w koszty odpisów amortyzacyjnych kwotę 106 664,16zł i stosownie do wyżej opisanych wyników kontroli obliczył koszty uzyskania przychodu poniesione przez podatnika w roku 2003 na kwotę 1 734 580,15zł. Organ I instancji stwierdził, że stosunek zawyżenia kosztów uzyskania przychodów do kosztów wskazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów przekracza 0,5 %, w efekcie nie stanowią one dowodu na to co zostało w nich stwierdzone w zakresie kosztów. Przeprowadzona kontrola podatkowa ujawniła także błędy w deklaracji podatnika dotyczące poniesionych roku podatkowym składek na ZUS, zawyżonych o kwotę 868,75 zł. oraz na ubezpieczenie zdrowotne o kwotę 503, 29 zł. Odnośnie zarzutu braku korekty stawek amortyzacyjnych przyjętych przez podatnika organ I instancji podniósł iż na podstawie art. 22j ust. 1 i 2 u.p.d.f podatnik miał prawo do zastosowania indywidualnych stawek dla używanych lub ulepszonych środków trwałych wprowadzonych do ewidencji, z którego to prawa skorzystał nie naruszając przepisów w tym zakresie. Z tego względu brak było podstaw do zmiany zastosowanych przez podatnika stawek. Skorygowana w wyniku przeprowadzonej kontroli wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 należnego od J. N. wyniosła 41 875 zł w tym zaległość podatkowa z tytułu tego podatku - 31 905,40 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie, zarzucając, iż organ podatkowy błędnie ustalił wartość początkową zaewidencjonowanych środków trwałych stosując sposób i tryb niezgodny z prawem. Przytaczając jako podstawę prawną art. 22g ust 1 pkt 3 oraz ust 8 i 15 ustawy o podatku od osób fizycznych, podatnik argumentował ,iż w chwili zakładania ewidencji nabytych wcześniej środków trwałych był uprawniony do dokonania wyceny ich wartości początkowej w oparciu o cenę rynkową a następnie do indywidualnego ustalenia stawek amortyzacji. Ustalenie zatem wartości początkowej nabytych środków trwałych w oparciu o opinię biegłego rzeczoznawcy jest zgodne z prawem i zostało, zdaniem podatnika, niesłusznie zakwestionowane przez organy podatkowe. W konsekwencji, odpisy amortyzacyjne dokonane od ustalonej w powyższy sposób wartości początkowej środków trwałych zostały dokonane w prawidłowej wysokości. Ponadto, zdaniem podatnika, w sposób nieuprawniony organy kontroli skarbowej przyjęły w kilku przypadkach, niższe stawki amortyzacyjne od obowiązujących ustawowych co spowodowało zaniżenie ogólnej wartości odpisów amortyzacyjnych. Strona zarzuciła ponadto, iż odsetki od kredytu, które zapłaciła w okresie od I do IV 2003r., zostały zasadnie wliczone w koszt uzyskania przychodu, nie kwestionując w pozostałym zakresie wyników kontroli organów podatkowych przedstawionych w zaskarżonej decyzji. Kontrolujący przyjął błędną wartość środka trwałego w postaci "Dobudowy piekarni" w wysokości 108 371,17zł gdy prawidłowa w oparciu o arkusz spisu z natury wynosiła 100 371,17zł. Ponadto organ I instancji powinien w stosunku do środków trwałych w wartości do 3 500zł powinien zastosować jednorazową amortyzację. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy, decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uznał, iż przyjęta przez podatnika metoda ustalenia wartości początkowej środków trwałych nabytych w darowiźnie narusza art. 22g ust. 1 pkt 3 i ust. 15 u.p.d.f i została słusznie skorygowana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Stwierdził, iż podatnik miał prawo ustalić wartość początkową nabytych w darowiźnie środków trwałych na podstawie wartości rynkowej z dnia nabycia w tym również w oparciu o ocenę biegłego, jednocześnie jednak ustalając w ten sposób wartość tych środków na kwotę wyższą niż wynikająca z umowy darowizny, obowiązany był wartość łączną środków trwałych ograniczyć do kwoty wynikającej z aktu nabycia. Łączna wartość początkowa nabytych w drodze darowizny środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie może być wyższa od różnicy pomiędzy wartością przedsiębiorstwa, a wartością mienia nie będącego środkami trwałymi oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn. Organ I instancji zasadnie ustalił, że prawidłowa łączna wartość początkowa środków trwałych nabytych przez podatnika umową darowizny, będąca podstawą odpisów amortyzacyjnych nie może przekroczyć kwoty 365 786zł, stanowiącej różnicę pomiędzy wartością danego mienia a wartością gruntów w wysokości 34 214zł, który nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Art. 22g ust.15 u.p.d.f wskazuje sposób określenia łącznej wartości początkowej środków trwałych nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Aby można było amortyzować poszczególne składniki majątkowe nabytego zakładu, należy ustalić wartość początkową dla każdego z nich stosując art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.f, czyli określić ich łączną wartość początkową zgodnie z art. 22g ust.15 u.p.d.f, a następnie otrzymaną wartośc podzielić na poszczególne środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, w wyniku czego otrzymamy wartość przypadającą na dany środek, który następnie należy porównać z wartością rynkową z dnia nabycia, przy czym wartość początkową środka trwałego wyznacza wartość niższa. W efekcie sposób ustalenia wartości początkowej poszczególnych środków trwałych otrzymanych w drodze darowizny przez podatnika, dokonane przez organ I instancji organ odwoławczy uznał za zasadny. Na skutek dokonanej przez organ I instancji korekty wartości początkowej środków trwałych otrzymanych w drodze darowizny, zmianie uległy również przysługujące od nowej wartości odpisy amortyzacyjne poszczególnych środków trwałych i wyliczono iż podatnik zawyżył odpisy amortyzacyjne o kwotę 76 121,51zł plus kwota 156zł stanowiąca odpis od kiosku handlowego położonego w S., który w 2003 roku nie był użytkowany. Ponadto wyłączono z ewidencji środek trwały o nazwie "nawierzchnia drogi", przyjęty wg wartości księgowej, gdyż ustalono że został on ujęty w wycenie biegłego w wartości "dróg i placów" w wysokości 41 000zł. Powyższa korekta spowodowała zmiany w zakresie procentowego udziału poszczególnych środków trwałych otrzymanych w drodze darowizny w wartości łącznej w prowadzonej do tabel amortyzacyjnych i w związku z tym zwiększeniu uległa wysokość odpisu amortyzacyjnego 91,93zł. W wyniku tych korekt uległa zmianie kwota odpisu amortyzacyjnego od pozostałych środków trwałych i określono ją w wysokości 31 384,65zł co w konsekwencji z kwoty odpisu zaksięgowanego przez podatnika w koszty tj. 106 662,16zł dało kwotę zawyżenia kosztów w wysokości 76 277,51zł. Środek trwały w postaci "dobudowa piekarni" przyjęty został do ewidencji środków trwałych na podstawie wartości księgowej na dzień 1 stycznia 2003 roku po uwzględnieniu umorzenia wynikającego z ewidencji środków trwałych Zakładu F.N. ojca podatnika. W wyniku porównania wartości zakupu tego środka trwałego oraz dotychczasowego umorzenia dokonanego w oparciu o dane wynikające z ewidencji Zakładu F.N., należało stwierdzić, że przyjęta wartość na dzień 1 stycznia 2003 roku w wysokości 108 371,17zł jest prawidłowa i zarzut o jego zaniżeniu o 8 000zł jest bezzasadny. Niezasadny jest również zarzut, jakoby zaniżone stawki procentowe amortyzacji środków trwałych, który zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 27 lipca 2002 roku (Dz.U. Nr 141 poz. 118) dla przemysłu wynosiły 14%, zaś według kontroli 12,5%. Organ I instancji nie dokonał korekty przyjętych przez podatnika stawek amortyzacyjnych z uwagi na treść art.22j ust. 1 i 2 u.p.d.f, zgodnie z którym podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, przestrzegając tylko określonych w tych przepisach długości okresów amortyzacji, z którego to prawa podatnik skorzystał, nie naruszając przepisów. W przypadku nabycia składników majątkowych spełniających kryteria zaliczenia do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych o wartości nie przekraczającej 3 500zł możliwe są rozwiązania alternatywne. Zgodnie z art. 22d ust. 1 u.p.d.f podatnik może nie zaliczyć takiego składnika do środków trwałych odnosząc jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli podatnik dokonał zaliczenia tego składnika majątkowego do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jest obowiązany do jego amortyzowania, ale na mocy art.22f ust 3 ma wybór: dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art.22h - 22m, albo dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania składnika do używania lub w następnym. Ponadto zgodnie z art. 22h ust 2 u.p.d.f podatnicy z zastrzeżeniem art..221 dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art.22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji i wybraną metodę stosują do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Skoro podatnik przyjął do przedmiotowych środków trwałych metodę corocznych odpisów amortyzacyjnych, to powinien kontynuować naliczanie odpisów amortyzacyjnych wg dotychczasowych zasad do pełnego zamortyzowania ich wartości. Nie było również podstaw do uznania za koszt prowadzonej działalności zapłaconych przez podatnika odsetek od kredytów w kwocie 1 482,26zł. Powyższe kredyty na zakup samochodów Volkswagen Passat i Iveco ML80 zostały udzielone ojcu podatnika F.N. i nie były ujęte w tabelach amortyzacyjnych podatnika, a umowę najmu odnośnie tych samochodów zostały zawarte w dniach: 15 sierpnia 2003 roku oraz 20 września 2003 roku, a więc w okresie późniejszym w stosunku do tego, który dotyczył zakwestionowanych wpłat tj. od stycznia do kwietnia 2003 roku, w którym to okresie podatnik nie posiadał tytułu prawnego do użytkowania samochodów. W efekcie organ I instancji powołując się na art. 21 ust 1 u.p.d.f zasadnie uznał, że umowy kredytowe nie dotyczyły podatnika, ani też środki transportowe na które zaciągnięto kredyt nie były jego własnością. Ponadto podatnik nie przedstawił właściwych dokumentów źródłowych dotyczących powyższych wpłat tj. dowodów opłat bankowych lub pocztowych wymienionych w § 13 pkt 4 rozp. Ministerstwa Finansów z dnia 15 grudnia 2000 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a jedynie dowody wewnętrzne. Nie naruszono również art. 140 i 284b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm) - zwanej dalej Ord.pod, gdyż podatnik w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie informowany był przez organy. W każdym przypadku był też wyznaczany nowy termin załatwienia sprawy i wskazano przyczyny nie dotrzymania terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 22 i 23 u.p.d.f oraz procesowego w postaci art. 187 i 188 Ord.pod domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, ponadto powtórzył zarzuty zwarte w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), określanej dalej jako p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest zasadniczo bezsporny. Podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji obowiązującego prawa w zakresie zasad ustalania wartości początkowej środków trwałych nabytych w drodze darowizny. Ustalenie tejże wartości rzutuje bowiem bezpośrednio na wysokość maksymalnych dopuszczalnych odpisów amortyzacyjnych a co za tym idzie, ostateczną wysokość podstawy opodatkowania. Skarżący konsekwentnie w toku całego postępowania twierdzi, iż dokonane przez niego ustalenie wartości początkowej nabytych w drodze darowizny środków trwałych w oparciu o ich wartość rynkową ustaloną w oparciu o opinię rzeczoznawcy jest zgodne z obowiązującą w tym zakresie ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powoływany przez obie strony art. 22g ust 1 pkt 3 tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2003r. stanowił, iż za wartość początkową środków trwałych uważa się, w razie nabycia ich w drodze spadku lub darowizny, wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny określa tę wartość w niższej wysokości. Zasadne jest, w świetle powyższego zapisu, twierdzenie skarżącego, iż ustawa uprawnia go do ustalenia wartości nabytych środków trwałych zgodnie z ich ceną rynkową- powołanie do wyceny rzeczoznawcy jest zatem prawidłowe i nie budzi wątpliwości. Jednakże, cytowany przepis zawiera istotne ograniczenie możliwej do przyjęcia górnej wartości środków trwałych do zadeklarowanej wartości przedmiotu darowizn. Skoro strony umowy darowizny w dniu 15 listopada 2002r., zgodnie ustaliły, iż wartość całej przejmowanej w ten sposób przez podatnika piekarni zamyka się kwotą 400 tyś zł. to niemożliwym jest aby w dniu 1 stycznia 2003r. wartość samych tylko środków trwałych będących częścią przedmiotu darowizny wynosiła 923 422 zł. Powołany przepis stanowi bowiem, iż ustalając w oparciu o ceny rynkowe wartość środków trwałych na kwotę wyższą niż wynikająca z umowy darowizny, podatnik obowiązany jest wartość łączną środków trwałych ograniczyć do kwoty wynikającej z aktu nabycia. Stanowisko organów podatkowych w tym względzie jest zatem prawidłowe. Z uwagi na powyższe nie było celowe dopuszczenie dowodu z opinii biegłego dla określenia wartości początkowej w/w środków trwałych. Nie zasadny jest również zarzut odnośnie zaniżenia wartości środka trwałego w postaci dobudowy piekarni. Środek trwały w postaci "dobudowa piekarni" przyjęty został do ewidencji środków trwałych na podstawie wartości księgowej na dzień 1 stycznia 2003 roku po uwzględnieniu umorzenia wynikającego z ewidencji środków trwałych Zakładu F.N. ojca podatnika. W wyniku porównania wartości zakupu tego środka trwałego oraz dotychczasowego umorzenia dokonanego w oparciu o dane wynikające z ewidencji Zakładu F.N., należało stwierdzić, że przyjęta wartość na dzień 1 stycznia 2003 roku w wysokości 108 371,17zł jest prawidłowa. Nie zasadny okazał się również zarzut skargi jakoby zaniżone stawki procentowe amortyzacji środków trwałych, który zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 27 lipca 2002 roku (Dz.U. Nr 141 poz. 118) dla przemysłu wynosiły 14%, zaś według kontroli 12,5%. Organy podatkowe słusznie nie dokonały korekty przyjętych przez podatnika stawek amortyzacyjnych z uwagi na treść art.22j ust. 1 i 2 u.p.d.f, zgodnie z którym podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, przestrzegając tylko określonych w tych przepisach długości okresów amortyzacji, z którego to prawa podatnik skorzystał, nie naruszając przepisów. Organy podatkowe nie miały też prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości środków trwałych nie przekraczających 3 500zł. Zgodnie z art. 22d ust 1 u.p.d.f podatnik może nie zaliczyć takiego składnika do środków trwałych odnosząc jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli podatnik dokonał zaliczenia tego składnika majątkowego do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jest obowiązany do jego amortyzowania, ale na mocy art.22f ust 3 ma wybór: dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art.22h - 22m, albo dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania składnika do używania lub w następnym. Ponadto zgodnie z art. 22h ust 2 u.p.d.f podatnicy z zastrzeżeniem art.221 dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art.22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji i wybraną metodę stosują do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Skoro podatnik przyjął do przedmiotowych środków trwałych metodę corocznych odpisów amortyzacyjnych, to powinien kontynuować naliczanie odpisów amortyzacyjnych wg dotychczasowych zasad do pełnego zamortyzowania ich wartości. Organy podatkowe zasadnie wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów kwotę odsetek w wysokości 1 482,26zł od zaciągniętych przez ojca podatnika kredytów. Powyższe kredyty na zakup samochodów Volkswagen Passat i Iveco ML80 zostały udzielone ojcu podatnika F.N. i nie były ujęte w tabelach amortyzacyjnych podatnika, a umowę najmu odnośnie tych samochodów zostały zawarte w dniach: 15 sierpnia 2003 roku oraz 20 września 2003 roku, a więc w okresie późniejszym w stosunku do tego, który dotyczył zakwestionowanych wpłat tj. od stycznia do kwietnia 2003 roku, w którym to okresie podatnik nie posiadał tytułu prawnego do użytkowania samochodów. W efekcie organy podatkowe powołując się na art. 21 ust 1 u.p.d.f zasadnie uznały, że umowy kredytowe nie dotyczyły podatnika, ani też środki transportowe na które zaciągnięto kredyt nie były jego własnością. Ponadto podatnik nie przedstawił właściwych dokumentów źródłowych dotyczących powyższych wpłat tj. dowodów opłat bankowych lub pocztowych wymienionych w § 13 pkt 4 rozp. Ministerstwa Finansów z dnia 15 grudnia 2000 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a jedynie dowody wewnętrzne. Ponieważ organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, skarga jako bezzasadna podlegała w oparciu o art. 151 p.p.s.a oddaleniu.