I SA/Rz 426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. . na uchwałę Zarządu Województwa . z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od oceny merytorycznej – jakościowej wniosku pn. "Wprowadzenie na rynek innowacji produktowej w branży usług budowlanych jako wynik B+R" - postanawia - odmówić skarżącej B. O. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. B. O. (określana jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Zarządu Województwa . z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od oceny merytorycznej – jakościowej wniosku pn. "Wprowadzenie na rynek innowacji produktowej w branży usług budowlanych jako wynik B+R". Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 426/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na powyższą uchwałę. . W dniu 19 września 2017 r. (data nadania przesyłki) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że nie mogła brać udziału w rozprawie w dniu 7 września 2017 r. na której zapadł wyrok. Wyjaśniła, że o wydaniu wyroku w sprawie dowiedziała się w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Sądu dopiero w dniu 15 września 2017 r. gdyż wcześniej przebywała służbowo poza granicami kraju. Zdaniem skarżącej skoro nie mogła stawić się na rozprawie i skutecznie bronić swojego stanowiska, tym samym należy uznać, że została pozbawiona obrony swoich praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu Sąd uznał, że strona wnioskująca dochowała terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniła też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony. Natomiast nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia – ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005 str. 333). Konieczną a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Sąd zauważa, że prowadzenie spraw w sformalizowanym postępowaniu sądowym wymaga od stron szczególnej staranności. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę (por. postanowienie NSA z dnia 26.11.2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że w doręczonym jej zawiadomieniu o terminie rozprawy, które, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy, osobiście odebrała została ona wyczerpująco pouczona o zasadniczych kwestiach, istotnych z punktu widzenia ochrony jej interesów, dotyczących wydania wyroku na rozprawie oraz jego doręczenia stronie wraz z uzasadnieniem. Nie sposób więc uznać, że w rozpoznawanej sprawie w uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której skarżąca nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego wysiłku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, podniesione przez nią okoliczności:. nieobecność na rozprawie, służbowy pobyt poza granicami kraju (który w żaden sposób nie został udokumentowany), nie dawały podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu. W związku z powyższym Sąd, kierując się zasadami doświadczenia życiowego uznał, że niedochowanie przez stronę skarżącą terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.