I SA/Rz 442/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku HW o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi HW na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] kwietnia 2018 r. nr [.] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze na opisane w sentencji postanowienie HW zawarła, skierowany tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniem tym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [.] z dnia [.] lutego 2018 r. nr [.], którym nałożono na nią karę porządkową w kwocie 500 zł. Wnioskodawczyni argumentowała, że uwzględnienie wniosku jest zasadne ze względu na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia [.] maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił uwzględnienia ww. wniosku. Wniosek ten nie podlega uwzględnieniu również przez Sąd, ponieważ nie uprawdopodobniono przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.". Zgodnie z powołanym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania postanowienia (czyli w niniejszej sprawie zapłatę), lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niego wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Postanowienie nakładające na skarżącą karę porządkową 500 zł stanowi niewątpliwie akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej, skarżąca nie uprawdopodobniła, że jego wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może wywołać dla niej skutki określone w powołanym przepisie. Nie ujawniła jakichkolwiek informacji o sytuacji materialno-bytowej swojej i członków rodziny. Nie wiadomo też, jakie ponosi wydatki związane z utrzymaniem i leczeniem i w jakiej relacji do bieżących dochodów pozostaje kwota 500 zł. W oparciu o przedstawione informacje nie można było zatem dokonać rzetelnej oceny, czy wykonanie ostatecznego w administracyjnym toku instancji postanowienia, przed zakończeniem postępowania sądowego, może odbyć się z istotnym uszczerbkiem dla niej i rodziny (nie wiadomo nawet, kto w jej skład wchodzi), jaką może im wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na względzie powyższe brak było podstaw do przyjęcia prawdopodobieństwa groźby wyrządzenia skarżącej zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego na podstawie powołanego przepisu odmówiono uwzględnienia wniosku.