I SA/Rz 444/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy w związku z wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi I SA/Rz 444/15 Uzasadnienie Postanowieniem z 28 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę S. L. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2014r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a. Sąd wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2014r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 stycznia 2015r., termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 3 lutego 2015r. Skargę wniesiono bezpośrednio do WSA w Rzeszowie w dniu 16 kwietnia 2015r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), który przekazał skargę organowi celnemu w dniu 20 kwietnia 2015r. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2015r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że uchybił terminowi z powodu siły wyższej, gdyż wyjechał do Włoch z powodów rodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1-2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanką uzasadniającą przywrócenie terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015r., I OZ 91/15, LEX nr 1643289). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się w szczególności okoliczności takie jak powódź, pożar, katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą; czyli takie okoliczności, które stanowią poważne przeszkody w dochowaniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. W niniejszej sprawie jako okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu podano nieobecność skarżącego spowodowaną wyjazdem za granicę w sprawach rodzinnych. Zdaniem Sądu, podana okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Sam bowiem fakt wyjazdu za granicę nie stanowi wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2013r., II OZ 62/13, LEX nr 1323686). Skarżący nie podał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wyjazd spowodowany był sytuacją nagłą, nieprzewidzianą, stanowiącą niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Niezależnie od tego należy także wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że w istocie w terminie do wniesienia skargi przebywał poza granicami kraju, a jego argumentacja opiera się jedynie na gołosłownych twierdzeniach. Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.