I SA/Rz 463/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Tomasz Smoleń / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2013r. spraw ze skarg B. R. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2013r. - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2012 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 roku 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2013r. nrnr [...], [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej B. R. kwotę 6.578 ( słownie: sześć tysięcy pięćset siedemdziesiąt osiem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 463/13 UZASADNIENIE Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] i [...], określające w podatek od towarów i usług za sierpień 2012 r. i wrzesień 2012 r. Z uzasadnień decyzji i akt administracyjnych wynika, że B.R. (dalej Skarżąca) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A" polegającej na sprzedaży materiałów budowlanych oraz dostawie towarów i świadczenia usług montażu konstrukcji stalowych poza terenem kraju. W toku kontroli prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od lipca do września 2012r. stwierdzono, że w ewidencji zakupów Skarżąca zaewidencjonowała fakturę VAT nr 7023778 z dnia 24 sierpnia 2012r. wystawioną przez "B" SA we W. na wartość netto 154.890,57zł, podatek VAT 35.624,83zł, dokumentującą nabycie samochodu specjalnego (bankowóz) Volvo XC 60 na podstawie umowy leasingu finansowego. Skarżąca odliczyła w polnej wysokości podatek naliczany wynikający z tej faktury (kwotą 35.625zł). W związku z ustaleniami kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] zweryfikował B.R. rozliczenie w podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r. określając nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 46.120 zł. Weryfikacja ta miała bezpośredni wpływ na rozliczenie za miesiąc wrzesień 2012r. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...], określił w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 109.860zł. Od wyżej wskazanych decyzji odwołanie złożyła Skarżąca. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] oraz [...] utrzymał w mocy obie decyzje organu pierwszej instancji. W jednobrzmiących skargach Skarżąca zaskarżyła w całości obie wyżej określone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie. Decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie a polegające na obrazie art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art.3 ust.1 i 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (dalej zwana ustawą nowelizującą) przez wadliwe przyjęcie, że skarżącej w związku z zakupem samochodu o przeznaczeniu specjalnym (bankowóz) przysługuje jedynie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej nabycie samochodu w wysokości 60% tej kwoty, nie więcej niż 6.000,00 zł a w sprawie nie można zastosować art. 3 ust.2 pkt 5 ustawy zmieniającej. Ponadto zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę faktyczną orzeczeń wyrażający się w przyjęciu, że wykorzystywanie pojazdu specjalnego (bankowozu) nie jest konieczne w działalności opodatkowanej skarżącej. Dlatego wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i umorzenie postępowania ewentualnie; 2. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Izbie Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej ppsa), sądy bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie bezsporne jest, że nabyty przez Skarżącą na podstawie umowy leasingu finansowego nr [...] samochód Volvo XC60 jest pojazdem specjalnym w rozumieniu art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), zakup ten Skarżąca zaewidencjonowała w ewidencji zakupów zgodnie z fakturą VAT nr 7023778 z dnia 24 sierpnia 2012r. wystawioną przez "B" SA na wartość netto 154.890,57zł, podatek VAT 35.624,83zł. W deklaracji VAT-7 Skarżąca odliczyła w pełnej wysokości podatek naliczony wynikający z powyższej faktury. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów handlowych oraz świadczenia usług montażu konstrukcji stalowych poza terytorium kraju. Jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zakupiony samochód (bankowóz) służy w firmie do przewozu gotówki do banku, jak również do działalności związanej z bieżącą obsługą firmy. W ocenie Sądu spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia czy z tytułu nabycia przez Skarżącą pojazdu specjalnego (bankowozu typu C) przysługuje jej prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011. 177.1054 tj. zwana dalej ptu) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej do dnia 31 grudnia 2012 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ptu, stanowi 60 % kwoty podatku należnego z tytułu transakcji nabycia tego pojazdu, nie więcej jednak niż 6.000 zł. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy nowelizującej, art. 3 ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy. W myśl pkt 2 załącznika do ustawy nowelizacyjnej bankowóz zaliczony został do pojazdów specjalnych. Uwzględniając powyższe uregulowania, w ocenie Sądu Skarżącej przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług w związku z nabyciem samochodu Volvo XC60 (bankowozu). Z wyżej powołanych przepisów jasno wynika, że pojazdy specjale jakim jest także bankowóz wyłączone są z ograniczenia w odliczeniu podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych wynikającego z art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej. Należy wskazać, że ustawodawca w odniesieniu do pojazdów specjalnych nie powiązał możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu takiego pojazdu ze świadczeniem usług opodatkowanych tym bankowozem. Bankowóz jako pojazd specjalny nie traci swych cech technicznych w zależności od tego, czy jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu najistotniejszą i wystarczającą przesłanką jest, aby wykorzystywanie nabytego pojazdu specjalnego miało związek z prowadzoną działalnością opodatkowaną. Jednocześnie należy wskazać, że ustawodawca nie precyzuje, w jaki sposób i w jakim zakresie towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego. W doktrynie w zasadzie jednolicie przyjmuje, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje także w przypadku, gdy związek z podatkiem naliczonym a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi ma charakter pośredni. Na takim też stanowisku stanął WSA we Wrocławiu wydając wyrok z dnia 15 czerwca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1368/08 (Lex 511430). Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, z których nabyciem podatku został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikom skorzystanie z prawa do obliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni, a także pośredni związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Ustawodawca stworzył zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem wykorzystywania zakupu do wykonywania czynności opodatkowanych. W odniesieniu do pojazdów specjalnych nie powiązał możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu takiego pojazdu ze świadczeniem usług opodatkowanych takim pojazdem (np. bankowozem). W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że Skarżąca nabyty pojazd specjalny wykorzystuje do przewozu gotówki i w bieżącej działalności prowadzonej - przez nią firmy. Skoro Skarżąca uznała, że przy prowadzonej przez nią działalności gospodarczej niezbędny jest do tego pojazd specjalny, to brak jest podstaw do kwestionowania prawa do pełnego odliczenia jedynie dlatego, że nabyty bankowóz nie jest wykorzystywany tylko i wyłącznie do działalności gospodarczej polegającej na ochronie przechowywanych i transportowanych wartości pieniężnych. Z powyższych względów stanowisko organów, że Skarżące przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia bankowozu w wysokości 60% nie więcej niż 6000zł należy uznać za nieprawidłowe. W ponownym postępowaniu organy podatkowe zobowiązane będą uwzględnić wyżej podane uwagi. Z wyżej wskazanych względów zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa należało orzec jak w punkcie I wyroku. Pozostałe rozstrzygnięcia uzasadnia przepis art. 151 ppsa i art. 200 ppsa.