I SA/Rz 475/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi "C." spółka z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu powiatu w łącznej kwocie [...] zł 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "C." spółka z o.o. w G. kwotę 3217 (trzy tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 475/17 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka / Skarżąca) od decyzji Starosty S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu Powiatu S. dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2010-2011, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją opisaną na wstępie, Starosta S. orzekł o obowiązku zwrotu do budżetu Powiatu S. przez "A" sp. z o.o. G., będącej organem prowadzącym Prywatne Liceum Ogólnokształcące oraz Prywatne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "Twoja Szkoła" w S., dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2010-2011, w kwocie 64 257,56 zł za rok 2010 i 83 101,97 zł za rok 2011. Decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. została sprostowana postanowieniem Starosty S. z dnia [...] lutego 2017r. znak [...]. Przedmiotowe sprostowanie polegało na tym, że w osnowie decyzji w punkcie 1-szym wpisano wyrazy opisujące słownie prawidłową kwotę zwrotu w wysokości sto czterdzieści siedem tysięcy trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych, pięćdziesiąt trzy grosze, w miejsce kwoty trzysta siedemdziesiąt cztery tysiące dwieście siedemdziesiąt sześć złotych, a w pkt a) w miejsce kwoty 63 324,36 zł wpisano kwotę 63 524,36 zł. Na wydane postanowienie w przedmiocie sprostowanie decyzji, Skarżąca wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Skarżąca kolejno wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 379/17 uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty S. z dnia [...] lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. I GSK 2126/18 oddalił skargę kasacyjna wywiedzioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze . W odniesieniu do przedmiotowej sprawy, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z brakiem zwrotu dotacji udzielonej z budżetu Powiatu S. na prowadzenie Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego i Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w S., wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w oparciu o ustalenia zawarte w wynikach kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. Przedmiotem ponownego postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Starostę S. była prawidłowość wydatkowania środków finansowych przekazanych z budżetu w 2010 r. i 2011 r. do ww. szkół. Spółka przedstawiła w tym zakresie korekty rozliczeń dotacji dla 2010 i 2011 r., które w znacznej części przedstawiały inne wydatki oraz kwoty niż przedstawione w pierwotnym rozliczeniu. Spółka jednocześnie nie przedstawiła organowi I instancji do wglądu dokumentacji księgowej dotyczącej poniesionych wydatków. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy została wydana decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Na podstawie otrzymanych wyników kontroli stwierdzono, że w 2010 r. pobrano dotację w nadmiernej wysokości z uwagi na zawyżenie liczby uczniów oraz wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem niewykorzystaną do końca 2010 r. kwotę wydatków nieudokumentowanych. W 2011 r. natomiast dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości z uwagi na zawyżenie liczby uczniów, wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem niewykorzystaną do końca 2011 r. kwotę wydatków nieudokumentowanych, dotacja została niewykorzystana do końca roku, a także wykorzystano dotację niezgodnie z przeznaczeniem na reklamę. Organ I instancji uznał, że środki dotacji w wysokości 147 359,53 zł wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem i w nadmiernej wysokości, stąd wydatkowana na ich pokrycie dotacja podlegała zwrotowi na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej u.f.p.), wraz z odsetkami. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - naruszenia art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji administracyjnej w szerszym zakresie niż określony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego; - naruszenie art.6 i 8 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej twierdzeń o niemożliwości złożenia korekt rozliczenia dotacji i faktyczne ich nieuwzględnienie; - naruszenia art.77 §1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie będących w posiadaniu organu I instancji dokumentów oraz błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na zbadaniu i przeanalizowaniu wyłącznie wydatków przedstawionych przez stronę mających odzwierciedlenie w pierwotnych rozliczeniach dotacji, a przez to nieuwzględnienie złożonych korekt rozliczenia dotacji; - naruszenie art. 75 §1 i 77 §1 i 2b k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie tj. niedołączenie do materiału dowodowego protokołu z kontroli problemowej znak: [...] oraz zaleceń pokontrolnych z dnia [...] lipca 2016r. w przypadku , gdy decyzja została oparta na wnioskach wypływających z tych dokumentów; - naruszenia art.107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. poprzez faktyczny brak uzasadnienia decyzji w zakresie pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, a mianowicie nie wskazania w jakich miesiącach dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości i na których uczniów oraz jakie względy zdecydowały o takim stanowisku organu I instancji, a także nie podanie stawki dotacji, na podstawie której wyliczono kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości; - naruszenie art. 252 ust. 1 pkt. 1 ustawy o finansach publicznych - poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że wydatki nieudokumentowane, czyli niepotwierdzone dokumentem ich poniesienia stanowią dokumentacje wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem; - naruszenie art. 67 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - poprzez ich niezastosowanie i naliczenie odsetek od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego do dnia wydania decyzji, w przypadku gdy do opóźnienia w wydaniu decyzji nie przyczyniła się strona ani nie powstało ono z przyczyn niezależnych od organu; - naruszenie art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty i art. 252 ust.1 pkt. 2 oraz ust. 3 ustawy o finansach publicznych - poprzez uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, w przypadku gdy zostały spełnione przesłanki wynikające z ustawy o systemie oświaty warunkujące pobranie dotacji na słuchaczy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Odwołująca się spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji dokonując kontroli sposobu wykorzystania udzielonej dotacji działał w oparciu o art. 80 ust. 3e-3g ustawy o systemie oświaty oraz zgodnie z uchwałą nr [...]. Powyższe przepisy nie dopuszczają możliwości zmiany wykazu dokumentów po okresie rozliczeniowym, tym bardziej przedstawienia do celów kontrolnych innego wykazu dokumentów finansowych potwierdzających rozliczenie dotacji. Odnośnie zarzutu odwołania w zakresie omyłki pisarskiej zawartej w zaskrzonej decyzji I instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że omyłka ta została sprostowana postanowieniem Starosty S. z dnia [...] lutego 2017r., znak: [...]. utrzymanym w mocy przez SKO. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 75 §1 i 77 §1 i 2b k.p.a. w zakresie niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, organ odwoławczy skonkludował, że organ I instancji dopuścił i uwzględnił wszelkie okoliczności mające przyczynić się do wyjaśnia sprawy. Dowody te nie budzą wątpliwości w sprawie, a efektem ich analizy są wnioski zawarte w protokole z kontroli i uwagi zawarte w zaleceniach pokontrolnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w replice do zarzutów odwołania wyjaśniło, że stwierdzone w trakcie kontroli liczne nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane w załącznikach do protokołu z kontroli, gdzie w sposób przejrzysty przedstawiono różnice wynikające z zawyżenia liczny uczniów / słuchaczy w poszczególnych miesiącach. SKO wyjaśniło, ze zgodnie z art. 90 ust. 3c ustawy o systemie oświaty ważne jest, aby szkoła posiadała odrębny rachunek bankowy. Przepis art. 5 ust. 7 pkt 3 ustawy o systemie oświaty obliguje organ prowadzący szkołę do prowadzenia odrębne rachunkowości i dokonywania operacji finansowych w oparciu o rachunek bankowy tej szkoły. Dla rzetelnego przedstawienia sytuacji finansowej szkoły konieczne jest, by w rozliczeniach posługiwała się własnych rachunkiem bankowym. Brak posiadania przez Spółkę rachunku bankowego spowodowało brak możliwości przepływu środków pieniężnych, które potwierdziłyby fakturowane wydatki szkoły. Wskazano, że obydwie prowadzone przez Spółkę szkoły nie posiadały własnego rachunku bankowego, co uniemożliwiło sprowadzenie operacji przepływu środków pieniężnych, które potwierdziłyby faktyczne wydatki poniesione przez szkoły. Z przedstawionych zaś do kontroli kserokopii wyciągów bankowych za 2010 i 2011 rok wynika, że z rachunku bankowego na który wpływała dotacja nie były płacone żadne wydatki, które według rozliczeń wykorzystania dotacji miały być pokryte ze środków dotacji. Organ odwoławczy ocenił, że w przedmiotowej sprawie środki przekazane z budżetu powiatu s. na realizacje zadań szkół w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej zostały wykorzystane przez Spółkę "A" na pokrycie wydatków innych niż te, które zostały wykazane w pierwotnych rozliczeniach dotacji przekazanych do Powiatu. Podkreślono, że wysokość dotacji powinna odpowiadać faktycznej, rzeczywistej liczbie uczniów w chwili przekazania dotacji. Dotacja nie będzie odpowiadać faktycznej liczbie uczniów, gdy będzie ona obejmować słuchaczy, którzy wprawdzie są zapisani do szkoły, lecz do niej nie uczęszczają, co potwierdzają listy z dzienników lekcyjnych. SKO zaaprobowało ustalenia organu I instancji odnoszące się do uznania za reklamę – planszy (baneru) na elewacji budynku. W ocenie organu odwoławczego informacja o ofercie edukacyjnej jest związana jedynie z informowaniem o przedmiocie prowadzonej działalność gospodarczej, a nie jest związana z działalnością oświatową. Organ zgodził się z oceną, że zakwalifikowane wydatki dotyczyły promocji szkoły (rozumianej jako jednostki przynoszącej przychody Spółce "A"), a nie promocji edukacji jako wartości samej w sobie. Ocena i ustalenia organu odwoławczego w tym zakresie zostały poparte orzecznictwem sądów administracyjnych. SKO podkreśliło, że w ramach dotacji przysługującej szkołom niepublicznym nie mogły być sfinansowane wydatki poniesione przez nie na cele związane z reklamą i promocją placówek. Ich istotą było bezpośrednie służenie finansowemu interesowi spółki jako organowi prowadzącemu. Wydatki te miały zwiększyć przyszłe przychody spółki i w związku z tym nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie decyzję SKO z dnia [...] maja 2017 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji administracyjnej w szerszym zakresie niż określony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, co skutkowało brakiem zaufanie strony do działań władzy publicznej, a ponadto na nie odniesieniu się przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji do powyższego zarzutu przez co strona nie poznała przesłanek, którymi organ ten kierował się rozpoznając sprawę, - naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie wszystkich, będących w posiadaniu organów I i II instancji dokumentów, a przez to niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego polegającego na nieuwzględnieniu złożonych korekt rozliczenia dotacji oraz wszystkich dowodów księgowych, a przez to wydanie decyzji administracyjnych opartych wyłącznie na dokumentach źródłowych przedstawionych przez stronę, które mają odzwierciedlenie jedynie w pierwotnych rozliczeniach dotacji, w przypadku gdy organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujących zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, a okoliczność może zostać udowodniona wyłącznie na podstawie całokształtu materiału dowodowego; odmowa uwzględnienia korekt rozliczenia dotacji oraz wszystkich dowodów księgowych nie budzi zaufania uczestnika postępowania do działań władzy publicznej; - naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 11 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi niższej instancji, w przypadku gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem decyzja organu I instancji nie posiadała uzasadnienia w zakresie pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, a mianowicie nie wskazano w niej w jakich miesiącach dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości i na których uczniów oraz jakie względy zadecydowały o takim stanowisku organu I instancji, a także nie podano stawki dotacji, na podstawie której wyliczono kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Skarżąca spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci: - naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 251 ust. 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 90 ust. 3 d ustawy o systemie oświaty poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że wydatki nieudokumentowane, czyli niepotwierdzone dokumentem ich poniesienia stanowią dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, w przypadku gdy wykorzystanie dotacji następuje przez realizację celów wskazanych w odrębnych przepisach, a w przypadku dotacji oświatowej z pewnością są to cele wskazane w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, tj. zadania szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej; - naruszenie art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty i art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 u.f.p. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, w przypadku gdy zostały spełnione przesłanki wynikające z ustawy o systemie oświaty warunkujące pobranie dotacji na słuchaczy; - naruszenie § 7 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Powiatu S. z [...] października 2009 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom ponadgimnazjalnym o uprawnieniach szkół publicznych, niepublicznym placówkom, szkołom publicznym prowadzonym przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania – poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przepis ten dotyczy terminu złożenia korekty rozliczenia dotacji, gdy wykładnia tej normy prawnej prowadzi do wniosku, że dotyczy ona wyłącznie terminu złożenia pierwotnego rozliczenia dotacji; - naruszenie art. 67 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ich niezastosowanie i uznanie, że odsetki nalicza się od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego do dnia wydania decyzji, w przypadku gdy do opóźnienia w wydaniu decyzji przez organ I instancji nie przyczyniła się strona ani nie powstało ono z przyczyn niezależnych od organu; - naruszenie art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że wydatek na kampanię społeczną stanowi działalność marketingową i reklamową przez co nie może zostać sfinansowany z dotacji, w przypadku gdy kampania społeczna dotyczyła realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, ponieważ informowała o możliwości podjęcia nauki i uzupełnienia wykształcenia. W uzasadnieniu skargi Skarżąca obszernie omówiła zarzuty skargi powołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych o podobnej tematyce jak w przedmiotowej sprawie a więc dotyczące wykorzystania dotacji niezgodnie z ich przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przy wydawaniu decyzji organ I instancji naruszył prawo procesowe, zaś organ II instancji w toku prowadzonego postępowania odwoławczego nie zastosował zgodnych z prawem środków prowadzących do usunięcia tego uchybienia, co doprowadziło do zaistnienia przesłanki z art. 145 par.1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez obrazę przepisu art.107 par.1 pkt 5 kpa. Przepis ten wymaga mianowicie aby każda decyzja wydana przez organ administracji zawierała rozstrzygniecie sprawy w zakresie obejmującym prawa i obowiązki strony. Wypełnienie tej dyspozycji omawianego przepisu nastąpi tylko i wyłącznie wtedy gdy rozstrzygniecie to zostanie sformułowane w sposób kategoryczny, jednoznaczny , nie budzący wątpliwości co do zawartego tam władczego uregulowania przez organ sytuacji prawnej strony. Aby sprostać temu wymaganiu sentencja decyzji musi zawierać wszystkie elementy jakie składają się na końcowy efekt w postaci uregulowania sytuacji prawnej strony. Nie może zawierać także jakichkolwiek sprzeczności, których skutkiem mogłoby być powstanie wątpliwości co do sposobu uregulowania sytuacji prawnej strony, zakresu jej praw i obowiązków. Organ podejmując decyzje w tym zakresie jest zobowiązany do wydania decyzji jednoznacznej w treści. Wszelkie wątpliwości co do obowiązków strony jakie powstają na podstawie wydanej decyzji z zasady będą eliminowały te decyzję jako prawidłowo wydany akt władzy publicznej i musza prowadzić bądź do wydania określonego rozstrzygnięcia , jeżeli jest to dopuszczalne, w przedmiocie sprostowania lub uzupełnienia decyzji a w przypadku gdyby wydanie takiego rozstrzygnięcia nie było dopuszczalne musi prowadzić do uchylenia samej decyzji celem określenia sytuacji prawnej strony w sposób nie budzący wątpliwości. W przedmiotowej sprawie, co nie jest kwestionowane pomiędzy stronami doszło do takiego, wadliwego sformułowania sentencji zaskarżonej decyzji poprzez odmienne określenie wartości kwoty jaka podlega zwrotowi na rzecz Powiatu S.. Kwota ta została odmiennie określona w sposób liczbowy i słownie. Wartość liczbowa nie pokrywa się z wartością opisaną słownie. Tak samo błędnie , jak podaje organ w sentencji decyzji określono wartość jaka podlega zwrotowi za rok 2010 opisując ją cyframi i słownie jako 63324,36 złotych w sytuacji, gdy w ocenie samego organu miała być to kwota 63524,36 złotych. Ta druga kwota określona w pkt 1 lit a tiret drugie zaskarżonej decyzji stanowi kwotę składowa ogólnej dotacji przynależnej do zwrotu za rok 2010 i błędne jej określenie powoduje błąd rachunkowy przy obliczaniu tej kwoty należnej za rok 2010. Oba zaistniałe w sentencji decyzji błędy maja istotne znaczenie i wpływ na sytuację prawną strony. Decyzja zawierająca takie błędy nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Należy przy tym podkreślić, że treści decyzji nie można domniemywać z treściuzasadnienia, zaś uzasadnienie i rozstrzygnięcie musza być spójne. Powyżej opisane wadliwości przy sformułowaniu treści sentencji decyzji zostały dostrzeżone przez organ I instancji ( Starostę S. ) , który w trybie przewidzianym przez przepis art.113 par.1 kpa dokonał sprostowania oczywistych omyłek pisarskich poprzez wpisanie w określonych częściach sentencji decyzji odpowiednich wartości - zgodnych według tego organu z rzeczywistym stanem rzeczy. Postąpienie to zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy. Tryb rektyfikacji sentencji decyzji został jednak zakwestionowany przez WSA w Rzeszowie , który wyrokiem z dnia 08.08.2017 r. uchylił postanowienie zarówno organu II , jak i I instancji. Skarga kasacyjna wniesiona od tego wyroku została wyrokiem NSA z dnia 03.07.2018 r. oddalona. Sądy wskazały, że jedynym trybem eliminacji tych błędów zawartych w decyzji I instancji jest tryb weryfikacji decyzji poprzez odpowiednią kontrolę instancyjną . Próba eliminacji przez organy powyższych uchybień w trybie dokonania sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej została zakwestionowana przez sądy. Jej eliminacja musi się zatem odbyć w trakcie dokonywania kontroli decyzji na skutek skargi wniesionej od niej do sądu administracyjnego. Sąd aktualnie rozpatrując skargę uznał, że błędy zawarte w jej sentencji są wystarczającą przyczyną do wydania decyzji kasacyjnej i uchylenia orzeczenia wydanego przez organ II instancji. Rozbieżności zawarte w sentencji decyzji dotyczą bowiem samej istoty wydanego rozstrzygnięcia i dotyczą wprost obowiązku strony w zakresie kwoty przypadającej do zwrotu na rzecz organu. Rozbieżność pomiędzy obiema kwotami opisanymi liczbowo i słownie jest bardzo duża i musi zostać usunięta przez organ. Sąd nie ma w tym zakresie uprawnień z tego względu, że to organ musi uregulować w sposób nie budzący wątpliwości sytuację strony, a sąd dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem takiego właśnie uregulowania. Nie może również sąd podjąć decyzji, która z tych dwóch kwot jest właściwa ( a często w piśmiennictwie podaje się ,że w takim przypadku o treści rozstrzygnięcia przesądza kwota wpisana słownie ). To organ musi podjąć w tym zakresie decyzję, przy czym musi ona objąć oba zauważone uchybienia. W ocenie sądu decyzja może zostać podjęta przez organ II instancji, nie ma konieczności uchylania decyzji organu I instancji . Wydając zatem decyzję w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze będzie musiało przeanalizować, która z kwot podanych w sentencji decyzji organu I instancji jest właściwa ( słownie czy liczbowo) i w zależności od ustaleń odpowiednio reformatoryjnie orzec. Podobnie musi postąpić odnośnie drugiej wątpliwości, przy czym w tym zakresie należy rozważyć czy ewentualne zwiększenie tej kwoty nie będzie orzeczeniem na niekorzyść strony i nie będzie naruszać treści przepisu art.139 kpa. W ocenie sądu zaistniały podstawy do tego aby rozstrzygnięcie oprzeć tylko na tym , wskazanym uchybieniu w procedowaniu przez organ II instancji, który nie zwrócił uwagi na zaistniałe błędy w sentencji decyzji organu I instancji. Dlatego też sąd nie odniesie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Ich rozpatrzenie będzie możliwe dopiero po dokonaniu przez organ II instancji rozstrzygnięcia w kwestii właściwej wysokości kwoty podlegającej zwrotowi. Od należytego rozstrzygnięcia tej kwestii zależy bowiem dalsza kontrola sądowa decyzji. Nie odniesienie się więc do dalszych elementów skargi nie oznacza więc ani akceptacji, ani odrzucenia tychże argumentów. Ich ocena zostanie dokonana dopiero po ewentualnym ponownym wniesieniu skargi na decyzje wydaną przez organ odwoławczy ( o ile oczywiście dojdzie do wniesienia skargi opartej o te same zarzuty). Kwestia tych zarzutów nie zostaje więc w jakikolwiek sposób rozstrzygnięta. Sąd odniesie się jedynie do sformułowanego na rozprawie zarzutu przedawnienia zwrotu kwoty dotacji na rzecz Starosty S.. Jak się wydaje, na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw do przyjęcia, że doszło do przedawnienia prawa do określenia zwrotu w sytuacji, gdy w aktach sprawy ( k. 193) znajduje się pismo oparte o przepis art. 70c ordynacji podatkowej informujące, że nie doszło do przedawnienia tych należności z uwagi na fakt wszczęcia postępowania karnego związanego z nienależytym wykorzystaniem dotacji ( art. 297 kk i 82 kks). Stanowisko to , powzięte w realiach niniejszego postępowania sądowego nie pozwoliło na uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych i umorzenie postępowania. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 ppsa. Koszty pełnomocnika strony zostały jednak miarkowane w myśl art.206 ppsa albowiem skarga została uwzględniona z uwagi na jeden z argumentów. Sąd nie rozpatrywał argumentów merytorycznych zawartych w skardze. Uchylenie decyzji z przyczyn de facto formalnych skłoniło sąd do uznania, że kwota 1200 złotych będzie adekwatna do treści rozstrzygnięcia. Pozostałe elementy wchodzące w skład zasądzonych kosztów to 2000 złotych tytułem wpisu sądowego i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa.