I SA/Rz 476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w [.] na uchwałę Rady Miejskiej w [.] z dnia [.] czerwca 2017 r. nr [.] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza [.] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 25 lipca 2017 r. wpłynęła do Sądu skarga, wniesiona przez A. sp. z o.o. z/s w [.] drogą elektroniczną z wykorzystaniem elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP Gminy [.] , za pośrednictwem Rady Miejskiej w [.]. Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu z Krajowego Rejestru Sądowego wskazującego umocowanie do reprezentowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono adresatowi w dniu 31 lipca 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie w dniu 1 sierpnia 2017 r. z wykorzystaniem elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP tut. Sądu A.N., określający się jako prezes zarządu jednoosobowego, jednoosobowej spółki z o.o., oświadczył, że nie otrzymał wypisu z KRS z KRS [.], ponieważ firma nie została wpisana z urzędu do KRS po likwidacji Rejestru RHB w Sądzie Rejonowym w [.], a sprawy o przepisanie firmy z Rejestru RHB do KRS są w toku. Z tych przyczyn nie może wypełnić treści wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie można nadać jej prawidłowego biegu i to nie tylko z tego powodu, że wnoszący skargę nie wywiązał się z wezwania z dnia 25 lipca 2017 r. Przedmiot skargi nie mieści się bowiem w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Osoby prawne, a taki status prawny skarżącego określono w skardze, dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, stosownie do art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.". Z mocy art. 29 p.p.s.a. podmioty, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wymóg ten służy nie tylko ustaleniu osób uprawnionych do reprezentowania jednostek organizacyjnych, ale też i ich bytu prawnego. Nieuzupełnienie tego braku skutkuje niedopuszczalnością skargi i rodzi konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 29 p.p.s.a. Ze stanowiska zaprezentowanego przez AN w dokumencie przesłanym na elektroniczną skrzynkę podawczą tut. Sądu w dniu 1 sierpnia 2017 r. wynika, że nie dysponuje on ww. dokumentem, ponieważ A. sp. z o.o. nie została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Miała natomiast funkcjonować w Rejestrze Handlowym. Niemniej zauważyć należy, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770) dalej zwanej jako "ustawa wprowadzająca", podmiot podlegający obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, wpisany do rejestru sądowego na podstawie przepisów Kodeksu handlowego, został z mocy art. 7 ustawy wprowadzającej zobowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców KRS. Dotychczasowe wpisy w rejestrach sądowych zachowały moc do czasu rejestracji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. W art. 8 ust. 1 ustawy wprowadzającej określono termin do wystąpienia z takim wnioskiem do dnia 31 grudnia 2003 r., a konsekwencją jego przekroczenia była konieczność pokrycia kosztów postępowania rejestrowego. Później dokonywano nowelizacji art. 9 ustawy wprowadzającej. M.in. w 2010 r. na mocy ustawy z dnia 29 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 106, poz. 671) określono, że rejestracji należy dokonać do dnia 31 grudnia 2013 r. (w 2013 r. termin ten przesunięto na 31 grudnia 2015 r.). Z obecnego brzemienia art. 9 ust. 2a ustawy wprowadzającej wynika natomiast, że podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy wprowadzającej i które do dnia 31 grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, uznaje się za wykreślone z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. To zaś by oznaczało, że skargę wniósł podmiot niemający zdolności sądowej, którego to braku nie można by uzupełnić w trybie art. 31 § 1 i 3 oraz art. 58 § 2 p.p.s.a., co z kolei rodziłoby konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga także to, choć strona skarżąca była już o tej okoliczności wielokrotnie pouczana w innych inicjowanych przez siebie sprawach sądowych, także z udziałem AN, że przepisy p.p.s.a. zawierają autonomiczne wymagania w zakresie wnoszenia pism procesowych i nie dopuszczają jeszcze korzystania z kanałów elektronicznych. Wejście w życie stosownych regulacji dopuszczających w postępowaniu sądowoadministracyjnym taką możliwość zostało przesunięte do dnia 15 maja 2018 r., a to na mocy art. 112 pkt 2 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1579) zmieniającej m.in. art. 11 pkt 3 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 183). Z uwagi jednak na stwierdzenie podstaw obligujących Sąd do odrzucenia skargi nie wzywano skarżącego do podpisania dokumentu z dnia 1 sierpnia 2017 r. przesłanego przez elektroniczną skrzynkę podawczą tut. Sądu, ponieważ sprawie i tak nie można nadać prawidłowego biegu. Sąd zwraca także uwagę i na to, że przedmiot skargi nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, akty podejmowane w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego – Skargi i wnioski (co dotyczy opisanej w sentencji uchwały), w tym zawiadomienie określone w art. 237 § 1 tej ustawy, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (tak m.in. w postanowieniu tut. Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. II SA/Rz 23/13 oraz postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. II OSK 1578/10). Tak więc, nawet uzupełnienie braków formalnych skargi wymagałoby od Sądu jej odrzucenia, tyle że na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z podanych względów orzeczono jak w sentencji.