I SA/Rz 478/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie NSA Bożena Wieczorska NSA Jacek Surmacz Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi spółki z o.o. "A" z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. - oddala skargę - I SA/Rz 478/04 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] września 2004r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] określającą spółce z o.o. A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 11 112,10 zł a jako podstawę swojej decyzji powołało przepisy art. 233§ 1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 z późn. zm./, art. 2 ust.1 pkt.1 i pkt.3, art. 4 ust.1 pkt. 1 i pkt.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 84 z 2002r. z późn. zm./. Według ustaleń poczynionych przez organy podatkowe oraz zgromadzonych w aktach dokumentów, spółka A. w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2004 rok wykazała podatek w kwocie 10.456,20 zł i na żądanie organu I instancji odnośnie wyjaśnienia różnicy co do podstawy opodatkowania w stosunku do 2003 roku podała, że różnica ta wynika z przyjęcia do użytkowania w 2003r. nowych budynków i budowli oraz ze zmniejszenia się podstawy opodatkowania z tytułu dokonanych w 2003r. odpisów amortyzacyjnych w wysokości 32.797,74 zł. Organy obu instancji powołały się na treść art. 4 ust.1 pkt.3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , iż podstawą opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust.4 i 5, jest wartość o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne i wskazały, że ta właśnie wartość, to wartość początkowa budowli będąca podstawą naliczania amortyzacji. Treści powyższego przepisu nie daje podstaw do podstaw do przyjęcia, że chodzi o aktualna wartość budowli jako podstawę opodatkowania, bo skoro w przepisie tym odwołano się do wartości będącej podstawą naliczania amortyzacji, to chodzi tu wartość początkową / a nie wartość bilansowa/. Jeżeli podatnik nie dokonuje ulepszenia lub modernizacji środków trwałych, to na dzień 1 stycznia każdego roku podatkowego wartość ta jest taka sama, nie jest pomniejszana o odpisy amortyzacyjne i dlatego w każdym roku podatkowym podstawa naliczania amortyzacji jest taka sama. Spółka z o.o. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższą decyzję organu II instancji z wnioskiem o jej uchylenie "w części określającej kwotę różnicy w ustaleniu zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres do 01.01.2004r. do 31.12. 2004r." jako wydanej z naruszeniem art. 4 ust.1 pkt. 1 i 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca spółka stwierdziła, że skoro przepis art. 4 ust. 1 pkt.3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mówi o o wartości ustalonej na dzień 1 stycznia danego roku niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne, to przyjąć należy, że nie chodzi tu o wartość początkową danego środka trwałego /budowli/, lecz o wartość pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne dokonane w latach poprzednich tj. w niniejszym przypadku przed 1 stycznia 2004 r. i taka też wartość podana została w deklaracji podatkowej. Wskazując na dalszą część przepisu art. 4 cyt. wyżej ustawy odnoszącego się do budowli całkowicie zamortyzowanej a także na ust.5 tegoż artykułu, skarżąca stwierdziła, że niewątpliwie podstawą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jest aktualna wartość budowli i podkreśliła, że przecież z biegiem czasu każda budowla traci swoja wartość użytkową i w mniejszym stopniu służy podatnikowi do osiągania korzyści ekonomicznych a w związku z tym podstawa opodatkowania powinna ulegać stopniowemu zmniejszaniu. W piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2005r. określonym jako uzupełnienie skargi, skarżąca spółka powołał się stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., które w decyzji z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] - odnośnie nieruchomości spółki położonych na terenie właściwości tegoż Kolegium - iż podstawą opodatkowania budowli w danym roku jest jej wartość ustalona na dzień 1 stycznia tego właśnie roku; niepomnieszenie o odpisy amortyzacyjne dotyczy odpisów w tym bieżącym roku, inaczej bowiem zbędny byłby przepis odnośnie podstawy opodatkowania przy budowli całkowicie zamortyzowanej tj. podstawy będącej wartością z ostatniego roku w którym dokonano odpisów amortyzacyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm./ i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm./ - powoływanej dalej jako p.s.a.- kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze. Jak wskazano wyżej, przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą spółką a organami podatkowymi jest podstawa opodatkowania budowli /środka trwałego/: czy tą podstawą jest wartość początkowa budowli, czy też wartość "zaktualizowana" rozumiana jako pomniejszona o odpisy amortyzacyjne dokonane przed rokiem, którego dotyczy "wymiar" podatku od nieruchomości. Spór ten zasadza się na różnej interpretacji przepisu art. 4 ust.1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2001r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 84 z 2002r. z późn. zm./ zgodnie z którym podstawę opodatkowania dla budowli – z zastrzeżeniem ust.4 i ust. 5 – stanowi wartość o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Powołany ust. 4 dotyczy budowli będącej przedmiotem umowy leasingu i z w związku z tym pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie, natomiast ust. 5 odnosi się do budowli od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych i stanowi, że wówczas podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa tychże budowli. Odwołanie do ustaw o podatkach dochodowym dotyczy w niniejszym przypadku ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 54 poz. 654 z 2000 r. z późn. zm./ w której jako podstawę odpisów amortyzacyjnych wskazano wartość początkową środków trwałych /art. 16 "h" ust.1 pkt. 1, zaś w art. 16 "g"/. Określono też tę wartość początkową, która w przypadku odpłatnego nabycia stanowi cenę nabycia a w przypadku wytworzenia we własnym zakresie – koszt wytworzenia / ust.1 pkt. 1 i 2/; w art. 16 "g" ust. 13 dopuszczono zwiększenie takiej wartości początkowej o sumę wydatków na ulepszenie środków trwałych w wyniku przebudowy, rozbudowy itd. Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych dopuszczono - według wyboru podatnika – w okresach miesięcznych, kwartalnych albo jednorazowo na koniec roku podatkowego aż do końca tego miesiąca w którym następuje zrównanie sumy tych odpisów z ich wartością początkową lub w którym nastąpiło ich zbycie, likwidacja itd. W nawiązaniu do powyższych regulacji, w ocenie Sądu za zasadne uznać należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem w zakresie podstawy opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości ustawodawca odwołał się do wartości definiowanej w ustawach podatkowych, stanowiącej podstawę opodatkowania "w tym roku" czyli w roku podatkowym za który obliczany jest podatek od nieruchomości, to zasadnym jest przyjęcie, iż chodzi tu o wartość początkową, bo ta właśnie wartość jest podstawą naliczania odpisów amortyzacyjnych. Od takiej właśnie wartości odpisy są dokonywane – zgodnie z art. 16 "h" ust.1 pkt.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – aż do końca tego miesiąca, w którym nastąpi zrównanie sumy tychże odpisów z wartością początkową / albo też do likwidacji, zbycia budowli/ i po tym "zrównaniu" odpisy już nie będą dokonywane mimo posiadania przez budowlę określonej realnej wartości. Wartość ta – co do zasady- jest coprawda wartością stabilną, niemniej jednak jak wynika z regulacji przytoczonych wyżej, może ona ulec zmianie na skutek dokonanego ulepszenia; nadto nie można też wykluczyć wprowadzenia przez ustawodawcę wymogu aktualizacji wyceny środków trwałych / a więc i budowli/ jak to miało miejsce w latach ubiegłych i dlatego też ustawodawca odnosi się do wartości na określoną datę. Ponadto skoro ustawodawca zaznaczył, że wartość ta nie może być pomniejszana o odpisy amortyzacyjne, to zasadne jest przyjęcie, że chodzi tu w istocie o jakiekolwiek odpisy tj. już dokonane i przyszłe. Jeśli bowiem chodzi o wartość budowli na dzień 1 stycznia konkretnego roku podatkowego, to na ten dzień ustalana jest podstawa dokonywania odpisów, których realizacja następuje w ciągu tego roku podatkowego w okresach wybranych przez podatnika, przy czym wybór tych okresów tj. miesięcznie, kwartalnie czy rocznie nie może mieć – w ocenie Sądu – wpływu na podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowiska odnośnie braku podstaw do odliczania od wartości budowli odpisów amortyzacyjnych nie zmienia unormowanie dotyczące opodatkowania budowli całkowicie zamortyzowanych, bo także i w tym przypadku podstawę opodatkowani stanowić będzie wartość z ostatniego roku dokonania odpisów amortyzacyjnych czyli w istocie także wartość początkowa. Jeśli natomiast chodzi o budowlę "nieamortyzowaną", to przyjęcie za podstawę jej wartości rynkowej czyli aktualnej, nie może stanowić argumentu za taką interpretacją przepisów odnośnie budowli "amortyzowanej", która prowadziłaby do zrównania tych podstaw opodatkowania przez ciągłą swoistą aktualizację tj. odliczanie dokonanych odpisów amortyzacyjnych w przypadku budowli podlegającej amortyzacji. Przyjęcie bowiem przez ustawodawcę określonego rozwiązania dla danej sytuacji prawnopodatkowej, nie może powodować stosowania tejże regulacji dla sytuacji przez ustawodawcę uregulowanych wyraźnie inaczej. W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd w oparciu o art. 151 p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną, skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.