I SA/Rz 483/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi "A." na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych oddala skargę. Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. (dalej: Spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], którą zmieniono z urzędu w zgłoszeniach celnych kod metody płatności podatku od towarów i usług z "G" (metoda odroczonej płatności) na "H" (zapłata podatku bezpośrednio przed zwolnieniem). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy agencja celna P. S.A. (dalej: zgłaszający/uczestnik postępowania), działająca na rzecz Spółki, w styczniu 2020 r. złożyła trzydzieści zgłoszeń celnych poprzez wpis do rejestru w procedurze uproszczonej. W zgłoszeniach celnych zgłaszający zadeklarował rozliczenie należnego w imporcie podatku od towarów i usług w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy, zamiast bezpośredniej zapłaty podatku przed zwolnieniem towarów do procedury dopuszczenia do obrotu. Zgłoszenia zostały przyjęte bez weryfikacji. W dniu 13 marca 2020 r. zgłaszający nadesłał do organu celnego wykaz zgłoszeń celnych dokonanych na rzecz Spółki i zarejestrowanych w styczniu 2020 r. oraz kopię deklaracji spółki dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za styczeń 2020 r. Zgłaszający wyjaśnił, że w załączonej deklaracji VAT-7 rozliczono tylko trzy zgłoszenia celne zamiast trzydziestu, gdyż Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT i mogła rozliczyć w deklaracji tylko te odprawy, które były dokonane przed dniem wykreślenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. organ I instancji zmienił w pozostałych dwudziestu siedmiu zgłoszeniach celnych kod metody płatności podatku od towarów i usług z metody "G" na "H". Organ stwierdził, że Spółka w przewidzianym przepisami terminie nie przedstawiła dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku od towarów i usług wynikającej z dwudziestu siedmiu zgłoszeń celnych dokonanych od 13 do 22 stycznia 2020 r. Organ podkreślił, że art. 33a ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT) przewiduje dla dokonania przedłożenia powyższych dokumentów termin czterech miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. W wyniku odwołań, złożonych zarówno przez Spółkę jak i zgłaszającego, organ II instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że zgłaszający w kolumnie piątej pola 47 w/w zgłoszeń celnych, zamieścił kod płatności "G" dla podatku od towarów i usług. Kod ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy ze zgłoszenia celnego nie wynika obowiązek uiszczenia i zabezpieczenia należności importowych. Nadto w polu 44 zgłoszeń celnych zamieścił kod "4PL05" oznaczający procedurę uproszczoną oraz informujący o rozliczeniu podatku od towarów i usług z tytułu importu na podstawie art. 33a ustawy o VAT. Organ ponownie przywołał art. 33a ust. 6 ustawy o VAT i podkreślił, że podatnik jest zobowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że regułą jest rozliczenie podatku VAT z tytułu importu towarów w zgłoszeniu celnym i jego zapłata przed zwolnieniem towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Natomiast w procedurze uproszczonej podatnik może rozliczyć należny podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów bez konieczności wcześniejszego opłacenia tego podatku. Taka możliwość rozliczenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów bez konieczności wcześniejszego opłacenia tego podatku jest wyjątkiem od zasady i stanowi uprzywilejowanie dla importera. Jeżeli importer nie spełni warunków skorzystania z tej preferencji, naraża się utratę prawa do rozliczenia podatku na preferencyjnych zasadach. Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie dla wykazania przesłanek procedury uproszczonej nadesłano Naczelnikowi Urzędu Celno-Skarbowego kopię deklaracji podatkowej VAT-7 za styczeń 2020 r., w której wykazano kwotę należnego podatku od towarów i usług od importu towarów w wysokości 49 455 zł, która stanowi sumę kwot podatku wykazanych w trzech zgłoszeniach celnych z dnia 7 stycznia 2020 r. Jednocześnie faktem jest, że zgłaszający złożył wiele innych zgłoszeń na rzecz spółki w styczniu 2020 r. z zastosowaniem uproszczeń wynikających z art. 33a ustawy o VAT. Dla tych zgłoszeń nie przedłożono w wymaganym terminie dowodów, że należny podatek został rozliczony. W ocenie organu, wykazana w nadesłanej deklaracji VAT-7 kwota podatku należnego w deklaracji podatkowej VAT-7 za styczeń 2020 r. jest mniejsza niż kwota podatku należnego z tytułu importu towarów, to znaczy, że podatnik nie spełnił warunku, o którym mowa w 33a ust. 6 ustawy o VAT. Dlatego wykazana w pozostałych zgłoszeniach metoda płatności jest błędna i należało ją zmienić. Podatnik obowiązany jest do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego kwoty podatku wraz z odsetkami. Jednak – jak podkreślił organ – wydana decyzja nie rozstrzygała o tym obowiązku, gdyż wynika on wprost z treści przepisu. W ocenie organu, nie ma znaczenia, jakie były przyczyny niedostarczenia w terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów a więc czy było to spowodowane świadomym działaniem, czy zaniedbaniem, czy wynikało to z działania innych organów, w tym podatkowych. Podobnie spór spółki z organem podatkowym, co do rejestracji podatnika VAT nie może wpływać na realizację obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu. Przyjęcie odmiennego stanowiska doprowadziłoby do nieuprawnionego odroczenia wymaganej płatności w podatku od towarów i usług w imporcie. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka, działając przez fachowego pełnomocnika, zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. : – art. 33a ust. 7 w zw. z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na odmówieniu spółce prawa do skorzystania z możliwości rozliczenia transakcji wymienionych w skarżonej decyzji w oparciu o procedurę uproszczoną, pomimo że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego za styczeń 2020 r. zostały złożone zgodnie ze stanem faktycznym na dzień ich składania, a brak uwzględnienia w deklaracji VAT-7 za styczeń 2020 r. kwestionowanych zgłoszeń celnych wynikał z przyczyn od spółki niezależnych, – art. 33a ust. 6 i 7 ustawy o VAT w brzmieniu aktualnym do dnia 1 października 2020 r. podczas gdy decyzja I instancji została wydana [...] listopada 2020 r. tj. po dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy o VAT i zmiany zasad objęcia towarów procedurą uproszczoną, poprzez zwolnienie podatnika z obowiązku przedkładania dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów, – art. 33a ust. 7 w zw. z art. 33a ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT poprzez zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i nieuzasadnione nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę. 2. naruszenie prawa procesowego, tj.: – art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz.1325 ze zm., dalej O.p.) w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. z 2020 r. poz. 1382 ze zm., dalej: Prawo celne) poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, co przejawia się w wydaniu decyzji przed uzyskaniem prawomocnej decyzji o wykreśleniu spółki z rejestru VAT, – art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego poprzez brak podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym okoliczności faktycznych, w szczególności brak zebrania i rozpoznania dowodowego, – art. 180 § 1 oraz art. 188 O.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu na okoliczność faktycznej daty wykreślenia spółki z rejestru VAT, o który wnioskowały strony i który dotyczył okoliczności mających znaczący wpływ na wynik sprawy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Spółka podkreśliła, że wszystkie zgłoszenia celne za styczeń 2020 r. zostały wystawione przez uczestnika postępowania przed powzięciem informacji o wykreśleniu skarżącej z rejestru VAT. Wyjaśniła, że dnia 21 stycznia 2020 r. otrzymała informację, że dnia 13 stycznia 2020 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT, zaś uczestnik postępowania został o tym poinformowany na początku lutego. Skarżąca zaznaczyła, że deklarację VAT-7 za styczeń 2020 r., uwzględniającą tylko trzy zgłoszenia celne, złożyła zgodnie ze stanem faktycznym na dzień jej złożenia. W ocenie skarżącej, bezprawne działanie organu podatkowego nie może wpływać na ocenę prawidłowo złożonej deklaracji, w sytuacji kiedy wykreślenie podatnika z rejestru VAT jednocześnie wpływało na przesłanki prawa do skorzystania z procedury uproszczonej określone w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT. Argumentując bezzasadność wykreślenia spółki z rejestru podatników VAT ze skutkiem wstecznym skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 293/20. WSA w Krakowie, w którym sąd ten stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności wykreślenia skarżącej z dniem 13 stycznia 2020 r. z rejestru podatników VAT czynnych oraz rejestru podatników VAT UE. W uzasadnieniu wyroku sąd ten wskazał, że wykreślenie podatnika z rejestru VAT powinno przybrać formę nie czynności materialno-technicznej, lecz decyzji. Wobec powyższego skarżąca wskazała, że jej zdaniem dla realizacji przesłanki z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT w niniejszym przypadku wystarczające jest przedłożenie organowi prawidłowo sporządzonej na dzień jej wystawienia deklaracji VAT-7 za styczeń 2020 r. Skarżąca zaakcentowała również, że wydanie decyzji w niniejszej sprawie, bez uwzględnienia toczącego się postępowania ze skargi na czynność wykreślenia z rejestru podatników VAT, narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. W ocenie skarżącej, organ ograniczył się do ustaleń czy i w zakresie jakich zgłoszeń celnych spółka złożyła deklarację VAT-7 za styczeń 2020 r. oraz czy doszło do doręczenia tej dokumentacji do organu. Pominął tym samym argumentację stron, która mogła mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Odmawiając przeprowadzenia dowodu na okoliczność ustalenia daty wykreślenia skarżącej z rejestru VAT organ nie zebrał i nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest wykazana w zgłoszeniach celnych kwota podatku od towarów i usług, lecz nieprawidłowe dane zawarte w tych zgłoszeniach odnośnie do deklarowanej metody uregulowania należności podatkowej w imporcie. Organ wyjaśnił również, że podnoszone w skardze naruszenie art. 33a ust. 6 i 7 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 2020 r. jest bezpodstawne, w obliczu tego, że ustawa nowelizująca zastrzegła, że zmiany nie mają zastosowania do importu towarów dokonanego przed dniem 1 października 2020 r. Organ zaznaczył również, że nieprzedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów nie wymaga badania jakie były tego przyczyny. Zdaniem organu, przyczyny te są bez znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy organy celne powinny dokonywać oceny przyczyn niewypełnienia przez podatnika przesłanek skorzystania z preferencji w sposobie zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu z art. 33a ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 2020 r., a w szczególności przesłanki o której mowa w ustępie 6 tego artykułu. In concreto należy odpowiedzieć na pytanie czy następcze stwierdzenie przez sąd bezskuteczności czynności wykreślenia skarżącej z rejestru podatników VAT, która to czynność uniemożliwiła podatnikowi wypełnienie w/w przesłanki, ma wpływ na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organu w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych. Na wstępie niniejszych rozważań Sąd podkreśla, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej przez sądy administracyjne dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019, poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z powyższej perspektywy Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa, które musiałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przesłanki objęcia towarów procedurą uproszczoną, według której podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów, uregulowane są w art. 33a ustawy o VAT. Zgodnie z ust. 6 tego artykułu (w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2020 r.), podatnik jest obowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jak z kolei stanowi art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, w przypadku, gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 6, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego kwoty podatku wraz z odsetkami. Rozliczenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w powyższy sposób ma charakter preferencyjny i jest wyjątkiem od zasady ujętej w art. 33 ustawy o VAT. Jak słusznie zauważył organ, regułą bowiem jest rozliczenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w zgłoszeniu celnym i jego zapłata przed zwolnieniem towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Mając na względzie preferencyjny charakter instytucji z art. 33a ustawy o VAT, oceny spełnienia przesłanek uprawniających do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu w odnośnej deklaracji podatkowej należy dokonywać ściśle. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że w przedłożonej organowi deklaracji VAT-7 za styczeń 2020 r., złożonej 25 lutego 2020 r., Spółka ujęła podatek należny z tytułu importu towarów podlegający rozliczeniu w trybie art. 33a ustawy o VAT w kwocie 49 455 zł, odpowiadającej jedynie trzem z trzydziestu zgłoszeń celnych dokonanych w styczniu 2020 r. Dla pozostałych dwudziestu siedmiu zgłoszeń celnych do dnia 1 czerwca 2020 r., kiedy upływał czteromiesięczny termin określony w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, nie zostały przedstawione organowi dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w odnośnej deklaracji podatkowej. Skoro zatem dla dwudziestu siedmiu zgłoszeń celnych, dokonanych od 13 stycznia do 22 stycznia 2020 r., nie zaistniała przesłanka zastosowania uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku, organ prawidłowo stwierdził, że zawarty w tych zgłoszeniach celnych kod metody płatności podatku, odnoszący się do preferencyjnej formy rozliczenia, nie odpowiada stanowi faktycznemu. Słusznie przy tym podnosi organ odwoławczy, że charakter powołanych przepisów nie pozwala na czynienie rozważań na temat przyczyn nieprzedstawienia odpowiedniej dokumentacji naczelnikowi urzędu celno-skarbowego i ewentualnego różnicowania sytuacji podatników w zależności od powodów nieprzedstawienia deklaracji rozliczeniowych. Sugerowane przez skarżącą uznanie, że sporządzona według danych na dzień jej wystawiania deklaracja VAT-7 spełnia warunki skorzystania z procedury uproszczonej, mimo, że nie potwierdza ona rozliczenia kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w przedmiotowej deklaracji, stałoby w sprzeczności z treścią art. 33a ust. 6 cytowanej ustawy. Dalszą konsekwencją akceptacji takiego stanowiska skarżącej prowadziłoby do nieuzasadnionego odroczenia płatności podatku. Nietrafne są zatem podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 33a ust. 6 i 7 ustawy o VAT. Z kolei nie zasługują również na uznanie zarzuty naruszenia art. 33a ust. 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ powodem zmiany kodu metody płatności w zgłoszeniach celnych było niespełnienie przesłanki przewidzianej w ust. 6 powołanego artykułu. W odniesieniu natomiast do zawartych w skardze wywodów na temat zastosowania niewłaściwego brzmienia przepisów godzi się zauważyć, że na mocy art. 1 pkt 7 lit. ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1520 ze zm., dalej: ustawa nowelizująca) m.in. uchylony został art. 33a ust. 6 ustawy o VAT. Jednak art. 12 nowelizacji stanowi, że przepisów art. 33a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do importu towarów dokonanego przed dniem 1 października 2020 r. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że import towarów dokonany został w styczniu 2020 r., a więc przed cezurą wyznaczoną ustawą nowelizującą. Zatem prawidłowym było przyjęcie przez organy w niniejszej sprawie przepisów w brzemieniu obowiązujących przed nowelizacją. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, należy zauważyć, że powołane przez skarżącego art. 121 ust. 1 i art. 122 O.p., na mocy art. 73 Prawa celnego, nie mają zastosowania do postępowań w sprawach celnych. Niezależnie od tego należy wskazać, że w świetle powyższych rozważań Sądu, niezasadnym byłoby czynienie organowi zarzutu nieoczekiwania na prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie wykreślenia spółki z rejestru VAT i nieprzeprowadzenia dowodu na okoliczność daty wykreślenia skarżącej z rejestru VAT, bowiem okoliczności te nie miały wpływu na stwierdzenie przez organ braku przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w odnośnej deklaracji podatkowej w ustawowym terminie. Zgodzić się przychodzi z organem odwoławczym, że nie ma znaczenia, jakie były przyczyny nie wykazania przez podatnika lub podmiotu działającego na jego rzecz przesłanki z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, to jest niedostarczenia w terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów. Organy celne obowiązane do weryfikacji prawidłowości udzielenia preferencji w zapłacie podatku od towarów i usług z tytułu importu nie maja obowiązku sprawdzania czy było to zawinione czy też nie przez podatnika, czy też wynikało to z działania innych osób lub organów. W realiach niniejszej sprawy Spółka nie mogła dokonać rozliczenia podatku należnego z tytułu importu na zasadach ogólnych w deklaracji VAT-7 za styczeń 2020 r., w którym dokonano importu z powodu wykreślenie jej z rejestru podatników VAT czynnych. Było to przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed organem podatkowym. Faktem jest, co akcentuje silnie skarżąca, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 293/20 stwierdził bezskuteczność czynności organu podatkowego w przedmiocie wykreślenia z rejestru, ale, co wymaga podkreślenia, przez wzgląd na niedopełnienie przez organ wymaganej formy rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Z treści uzasadnienia tego wyroku, wynika natomiast, że organ podatkowy podjął przewidziane ustawą o VAT działania wskutek informacji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o dokonanej blokadzie rachunków bankowych Spółki na okres 72 godzin w związku z sygnalizacją systemu STIR. Wskazano tam także, że WSA w Warszawie wyrokiem z 30 kwietnia 2020r. sygn. akt III SA/Wa 758/20 oddalił skargę Spółki na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych. Już z powyższego wynika, że Spółka znalazła się w określonej sytuacji faktycznej, w związku z którą podejmowano wobec niej prawem przewidziane środki zaradcze, czego przejawem jest także to, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 763/20 oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] w przedmiocie określenia Spółce przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1.05.2019 r. do 30.09.2019 r. i zabezpieczenia zapłaty tej kwoty na majątku Spółki. Podsumowując, podkreślenia wymaga, że do zastosowania konsekwencji z art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, nie mają znaczenia przyczyny nie przedstawienia organowi celnemu dokumentów, o których mowa w przepisie art. 33a ust. 6 ustawy o VAT i nie podlegają one badaniu przez organ w następczym postępowaniu mającym za przedmiot zmianę danych w zgłoszeniu celnym w zakresie wskazanych w nim metod płatności podatku od towarów i usług z tytułu importu. Odmienne zapatrywanie na te kwestię oznaczałoby, że podatnicy, korzystający z preferencji przerzucaliby na organy ryzyka związane z prowadzeniem przez nich działalności gospodarczej. Z komentowanego przepisu wynika, że jedyną przesłanką zastosowania sankcji w postaci utraty prawa do rozliczenia podatku VAT w procedurze uroszczonej i obowiązek jego zapłaty wraz z odsetkami jest nieprzedstawienie dokumentów w terminie. Przepis ten jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych zarówno od strony językowej, jak i systemowej. Nie ma znaczenia, ani należyta staranność podatnika w działaniu, ani nawet to, czy podatnik w ostateczności rozliczył podatek należny. Bezpodstawnie więc zarzuca skarżąca organom w niniejszej sprawie nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w powyższym zakresie. Co do zarzutu bezpodstawnego nałożenia na Spółkę obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, godzi się zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym w zakresie metody rozliczenia podatku VAT z tytułu importu. Nie określała ona kwoty zobowiązania podatkowego, której wysokość nie była kwestionowana i wynikała ze zgłoszenia celnego. Organy celne jedynie wskazały informacyjnie o obowiązku podatnika do uiszczenia tego podatku wraz z odsetkami w odpowiednim terminie, a obowiązek samodzielnego obliczenia wysokości odsetek spoczywa na podatniku. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.