I SA/Rz 490/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Kazimierz Włoch / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Burmistrza Z. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Burmistrza Z. na rzecz skarżącej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskodawca "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [.] wystąpiła w piśmie z dnia 15 lutego 2018 r., doręczonym 22 lutego 2018 r., do Burmistrza [...] o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wnioskodawczyni zadała następujące pytania: 1) Czy zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnieniu z podatku od nieruchomości polegają grunty – rozumiane jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy udostępnionej infrastruktury kolejowej OIU? W przypadku wnioskodawcy działka posiada numer [...]. 2) Czy zwolnieniu podlegają też budowle, bocznice kolejowe będące OIU? 3) Czy zwolnieniu podlegają obiekty infrastruktury usługowej, także w przypadku, gdy istnieje obowiązek ich udostępniania, ale w okresie np. roku żaden przewoźnik z nich nie skorzystał? W uzasadnieniu Spółka podniosła, że jest w posiadaniu gruntów jako wieczysty użytkownik i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Spółka podniosła, że jest zarządcą infrastruktury i ustanowiła statut sieci. Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotowa bocznica kolejowa widnieje w ewidencji środków trwałych jako budowla, a działka nr [...] na której jest położona ma założoną księga wieczysta. W skład bocznicy wchodzą: tory, rozjazdy, szyny tj. elementy, które są wymienione w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym. Zajmując stanowisko odnośnie poszczególnych pytań Spółka uznała, że należy odpowiedzieć na nie twierdząco. Według niej od 1 stycznia 2018 r. zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a podlegać będą grunty uznane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budynki i budowle infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Spółka podniosła, że biorąc pod uwagę różnicę w definicjach, jak i w trudności w ustaleniu na nowo wartości stanowiących poszczególne elementy bocznicy z uwzględnieniem załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym, to należy przyjąć, że gdy infrastruktura jest udostępniana tylko w części, to w drodze analogii do gruntu należy przyjąć, że cała objęta jest zwolnieniem. Odnośnie udostępniania infrastruktury Spółka zajęła stanowisko, że właściwa jest taka wykładnia przepisów, iż nie chodzi jedynie o faktyczne udostępnianie infrastruktury kolejowej, ale o pozostawaniu w gotowości do jej udostępniania. Organ wydający interpretację odpowiedział negatywnie na wszystkie 3 pytania. Organ naprowadził na treść art. 4 znowelizowanej ustawy o transporcie kolejowym i przedstawił zawarte tam definicje, w szczególności: infrastruktury kolejowej, infrastruktury prywatnej, bocznicy kolejowej. Jednocześnie wymienił co wchodzi w skład infrastruktury kolejowej zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.k. odsyłającym do treści załącznika nr 1 do ustawy. Podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym: Przepisów z rozdziałów 2-2b, 4a, 4b, 5b – 6b, 10 oraz 17a - 17b, art. 18a-18f, art. 23 – 23j z wyjątkiem art. 5 ust. 1 – 2b oraz 25g nie stosuje się do infrastruktury prywatnej, która nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Natomiast udostępnianie infrastruktury kolejowej należy rozumieć w zakresie treści art. 29 ustawy o transporcie kolejowym. Oprócz tego działka nr 1249/30 tj. jej grunt i budynki oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków jako tereny przemysłowe "Ba" a nie "Tk" co również nie pozwala zastosować wobec bocznicy kolejowej zwolnienia z art. 7 ust 1 pkt. 1 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zważywszy, że art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowi iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków. Na powyższą interpretację prawa podatkowego skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzuciła naruszenie prawa procesowego w postaci: - przepisu art. 121 w zw. z art. 14h Ordynacji Podatkowej (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", tj. nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych poprzez zaniechanie wnikliwego zbadania całokształtu sprawy, które pozwoliłoby na ustalenie, że istnieją podstawy do zwolnienia od podatku od nieruchomości całej działki ewidencyjnej o numerze ewidencyjnym 1249/30, z uwagi na spełnienie wszystkich przesłanek, o którym mowa w przepisie art. 7 ust 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - przepisu art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji Podatkowej poprzez oparcie interpretacji wyłącznie na treści ewidencji gruntów i budynków i nieuwzględnienie przy wydaniu rozstrzygnięcia, że stanowi ona dokument urzędowy, który może zostać podważony za pomocą innych dokumentów, a w konsekwencji nieuwzględnienie, że grunty rozumiane jako działka ewidencyjna stanowią teren kolejowy zgodnie z treścią świadectwa bezpieczeństwa użytkownika bocznicy kolejowej wydanego przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego i w konsekwencji zaniechanie wydania interpretacji w sposób zgodny z zasadą praworządności oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - przepisu art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieocenienie przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji stanu faktycznego pod kątem spełnienia przez Skarżącą warunków, o których mowa w art. 7 ust 1 pkt 1 lit. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz nie wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z oceną prawną, choć te elementy są obligatoryjne przy wydawaniu interpretacji negatywnej; - przepisu art. 14c § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wskazanie, że możliwe jest wniesienie takiej skargi po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa, podczas gdy od 1 czerwca 2017 r. skargę na indywidualną interpretację składa się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu który wydał interpretację. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci: - przepisu art. 7 ust 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2102 z pózn. zm.), zwanej dalej "prawo geodezyjne", w zw. z art. 68 ust. 3 pkt 7 oraz pkt 19 załącznika nr 6 Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków", poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że zwolnieniu od podatków od nieruchomości podlegają tylko ta działka ewidencyjna, które oprócz spełnienia przesłanek o których mowa w powołanym przepisie stanowią również teren kolejowy, w myśl rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków; - przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków ma charakter przepisów bezwzględnie wiążących dla organu podatkowego i w konsekwencji uznanie, że jedynie grunty określone w ewidencji gruntów jako tereny kolejowe podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości o którym mowa w art. 7 ust 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podczas gdy ewidencja gruntów i budynków ma w postępowaniu podatkowych walor dokumentu urzędowego, a w konsekwencji możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciw treści dokumentu urzędowego; - naruszenie przepisu art. 3 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 4 pkt lc ustawy o transporcie poprzez błędną wykładnie i uznanie, że infrastruktura kolejowa Skarżącej stanowi transport wewnątrzzakładowy (transportu szynowego wykonywanego w ramach wewnątrzzakładowego procesu produkcji, przetwórstwa lub dystrybucji, jednego lub kilku sąsiadujących przedsiębiorstw, w tym na obszarze górniczym - kopalń odkrywkowych, zwałowisk odpadów, zakładów hutniczych i koksowni, w trakcie którego pojazdy w nim uczestniczące nie wyjeżdżają poza obszar przedsiębiorstw lub wyjeżdżają wyłącznie na infrastrukturę prywatną) podczas gdy infrastruktura Skarżącej nie stanowi transportu wewnątrzzakładowego a jedynie częściowo infrastrukturę prywatną, a pojęcia te nie są tożsame. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. Zasadniczy przedmiot sporu stanowi kwestia zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. O treści nadanej ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw oraz o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2016 r. poz. 1923). Obecnie przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. W brzmieniu przed nowelizacją art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a powyższej ustawy stanowił, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Organ nie dokonał dogłębnej analizy czy jest to zmiana prawotwórcza, czy też jedynie doprecyzująca, a tylko uznał że należy bezpośrednio zastosować definicje udostępniania określoną w art. 29 ustawy o transporcie kolejowym. Tymczasem w tym tkwi kwintesencja do rozstrzygnięcia tego problemu. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w związku z treścią załącznika nr 1 przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć m.in.: tory kolejowe w tym rozjazdy i skrzyżowania torów wchodzące w skład ich szyn... Elementy w postaci torów, rozjazdów i szyn wymieniła skarżąca we wniosku a więc niewątpliwie stanowią one infrastrukturę kolejową. Natomiast przez bocznice kolejową należy rozumieć wyznaczoną przez zarządcę infrastruktury drogę kolejową, połączoną bezpośrednio lub pośrednio z linią kolejową, służącą do wykonywania czynności ładunkowych, utrzymaniowych lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej (art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym). Natomiast w świetle przeważającego orzecznictwa sądów administracyjnych np. wyrok WSA we Wrocławiu 25 kwietnia 2018 sygn. akt I SA/Wr 124/18 prywatny charakter bocznicy kolejowej nie pozbawia właściciela zwolnienia z art. 7 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tut. Sąd podziela takie stanowisko, choćby ze względu na fakt, że powyższe zwolnienie ma charakter przedmiotowy a nie podmiotowy. Konieczne jest też zajęcie przez organ jednoznacznego stanowiska czy dane zawarte w ewidencji gruntów jak w niniejszej sprawie czynią niemożliwym zastosowanie zwolnienia podatkowego określonego w artykule 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Takie stanowisko organu zdaje się wynikać z interpretacji. Natomiast w odpowiedzi na skargę zajmuje jakby inne stanowisko. Organ bowiem podnosi, że treść skargi uprawnia do wniosku, że dane z ewidencji gruntów i budynków uniemożliwiły zastosowanie wobec tej nieruchomości zwolnienia podatkowego. Jednakże dalej organ podnosi, że treść zaskarżonej interpretacji nie pozwala wysnuć takiego twierdzenia. Z uwagi na powyższe zaskarżona interpretacja podlegała uchyleniu w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a. Koszty postępowania sądowego zasądzono od organu na rzecz skarżącej w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a, na które składają się uiszczony wpis w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.