I SA/Rz 499/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. spraw ze skarg Z. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej 1) z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2005r., 2) z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2005r., 3) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005r., 4) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006r., 5) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2006r., 6) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2006r., 7) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006r., 8) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2006r., 9) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2006r., 10) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2006r., 11) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2006r., 12) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2006r. , 13) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006r., 14) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006r., 15) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006r., 16) z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. - oddala skargi- Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2011r. o kolejnych numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] określające Z. S. podatek od towarów i usług odpowiednio za miesiąc: wrzesień 2005r., listopad 2005 r., październik 2006r., grudzień 2005r., oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad, grudzień 2006 r. i styczeń 2007 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Z. S., na podstawie dokonanego przez Burmistrza Miasta pod nr [...] wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, prowadzi od dnia 2 stycznia 2002 r. działalność w zakresie handlu hurtowego i detalicznego tkaninami i materiałami tapicerskim pod nazwą "A-B". W deklaracjach VAT-7 za kolejne, objęte przedmiotem postępowania miesiące Z. S. wykazał znaczną sprzedaż eksportową na rzecz kontrahentów ukraińskich: firmy "O." i firmy "F.". Przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że wskazane firmy w objętym kontrolą okresie nie istniały. Powyższych ustaleń organ I instancji dokonał na podstawie pism Służby Celnej otrzymanych z Ministerstwa Finansów w odpowiedzi na skierowane zapytania z których wynikało, że wyżej wymienione firmy nie są zarejestrowane w organach celnych Ukrainy jako podmioty handlu zagranicznego, podmioty działalności gospodarczej, nie figurują w rejestrze podatników Inspekcji Podatkowej rejonu Sokalskiego a także, że w Sokalu gdzie miała mieścić się siedziba firmy "O." nie ma ulicy o nazwie C. Równocześnie organ I instancji wskazał na to, że podatnik przecząc tym informacjom nie potrafił wskazać formy organizacyjnej firm, dokumentów zgłoszeniowych pozwalających potwierdzić zawarte w dokumencie SAD informacje, określić sposobu zawarcia transakcji, rachunków bankowych czy też osób z którymi ustalane były terminy i warunki odbioru towaru. Dla wykazania istnienia firm nie wystarczało również powoływanie się na okoliczność utrzymywania kontaktów telefonicznych z R. P. i S. T. rzekomymi właścicielami czy też fakt, że "widział firmy na własne oczy" ale nie znając języka ukraińskiego nie mógł potwierdzić co było napisane na szyldach. Na podstawie powyższych informacji organ wywiódł inny aniżeli chciał tego podatnik wniosek, a mianowicie że pomimo możliwości zwrócenie się o informacje pozwalające na ewentualne potwierdzenie istnienia firm, podatnik tego nie uczynił. Organ I instancji przyznał, że o ile zgadza się z tym, że przepisy prawa nie nakazują podatnikowi gromadzenia dokumentów potwierdzających istnienie kontrahenta o tyle jednak zasady należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny skłonić go do uzyskania minimum informacji dotyczących firm, z którymi prowadzi wspólne interesy. Wobec nieudanej próby ustalenia kontrahenta, organ I instancji wskazał, że nie można mówić o eksporcie. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – powoływanej dalej jako ustawa o VAT, aby dana transakcja mogła zostać uznana za eksport koniecznym jest łączne spełnienie następujących warunków: - dokonanie wywozu towarów musi nastąpić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innego kraju nienależącego do Wspólnoty Europejskiej, - wywóz towaru musi zostać potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych, - wywóz towarów następuje w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, czyli np. w związku z dostawą towarów (np. umowa sprzedaży) polegająca na przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. O ile w ocenie organu I instancji dwie pierwsze przesłanki można byłoby uznać za potwierdzone, na podstawie dokumentu SAD, o tyle wobec braku na Ukrainie podmiotu będącego odbiorcą towarów nie doszło do spełnienia trzeciej konicznej przesłanki tj. realizacji dostawy. Konsekwencją powyższego było zakwestionowanie przyjętej przez podatnika stawki 0 % zarezerwowanej dla eksportu i przyjęcie stawki 22 % jak dla sprzedaży krajowej, co z kolei wpłynęło na wysokość należnego podatku, za każdy objęty przedmiotem kontroli miesiąc. W jednobrzmiących odwołaniach od powyższych decyzji, w pierwszej kolejności podniesiono zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Zarzucono również dokonanie ustaleń w oparciu o dokumenty otrzymane od strony ukraińskiej z pominięciem dokumentów celnych i naruszenie w ten sposób art. 180 §1, 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z podnoszonymi w odwołaniach zarzutami, organ odwoławczy wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, wskazał, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W dalszej kolejności przytoczył treść art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Z ustaleń organu wynikało natomiast, że poprzednio wydanym w sprawie decyzjom z dnia 30 stycznia 2009 r., nadano rygor natychmiastowej wykonalności i wszczęto postępowanie egzekucyjne, w toku którego doszło do skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego tj. zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w Ł. o czym zawiadomiono podatnika. Ponadto w grudniu 2011r. po raz kolejny zastosowano środek egzekucyjny w postaci ustanowienia hipoteki. W ocenie organu I instancji bez znaczenia pozostaje późniejsze uchylenie decyzji z dnia 30 stycznia 2009r. i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzja taka wywołuje bowiem skutki ex nunc nie niweczy zatem skutków przerwania terminu przedawnienia. Organ podparł się tu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005r., sygn. akt FSK 2390/04, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 888/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt ISA/Wr 1248/10. Nie zgodził się również z pozostałymi podnoszonymi w sprawie zarzutami. Niezadowolony z takiego stanowiska organów, Z. S. złożył do tutejszego Sądu jednobrzmiące skargi, w których powołał zarzuty tożsame z tymi, które stanowiły podstawę odwołania. Również organ w odpowiedzi na skargę nie zmienił prezentowanego dotychczas stanowiska, w całości je podtrzymując. Z uwagi na to, że poddane kontroli sądu sprawy pozostają ze sobą w związku, dotyczą bowiem kolejnych okresów rozliczenia w podatku od towarów i usług, w których zakwestionowano transakcje zawierane z tymi samymi podmiotami, Sąd, działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ) – dalej P.p.s.a. zarządził połączenie tych spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanych sprawach organy odmówiły spółce prawa do opodatkowania dokonanej sprzedaży tkanin kontrahentom z Ukrainy stawką 0% podatku od towarów i usług, przewidzianą dla sprzedaży eksportowej, z tej przyczyny, że wskazane na fakturach VAT oraz dokumentach SAD podmioty nie zostały zidentyfikowane jako istniejące i figurujące w ukraińskich rejestrach. W związku z powyższym sprzedaż przedmiotowych tkanin została potraktowana jako sprzedaż krajowa podlegająca opodatkowaniu stawką 22% podatku od towarów i usług. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do najdalej idącego zarzutu tj. zarzutu przedawnienia zobowiązania, którego ewentualne uwzględnienie czyniłoby pozostałe uwagi zbędnymi. Wbrew postawionemu zarzutowi do przedawnienia nie doszło. Sąd podziela w całości zarówno wnioski organu odwoławczego jak i przedstawioną w tym zakresie argumentację. Zgodzić należy się z organem, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, co zresztą wynika wprost z treści przepisu art. 70 §4 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo organ wskazuje, że bez wpływu na przerwanie biegu terminu przedawnienia pozostaje fakt uchylenia decyzji na podstawie, której wszczęto postępowanie egzekucyjne. W orzecznictwie sądowym, które zasadnie przywołał organ odwoławczy, ugruntowany jest pogląd, że uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nie ma wpływu na moc prawną czynności egzekucyjnych przeprowadzonych na jego podstawie. Decyzja podatkowa również nieostateczna, funkcjonuje w obrocie prawnym, rodząc określone skutki prawne. Uchylenie takiej decyzji powoduje wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem na przyszłość (ex nunc), chyba że, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, dochodzi do stwierdzenia jej nieważności. Wywołuje ona bowiem jedynie skutki procesowe, nie zaś materialno prawne jak w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na datę zastosowania środka egzekucyjnego decyzja z dnia 30 stycznia 2009 r. będąca podstawą wystawienia wobec podatnika tytułu wykonawczego miała moc wiążącą, była legalna, a zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Najwcześniej powstałe zobowiązanie dotyczyło września 2005 r. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o podatku VAT podatnicy, (...) są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu. W myśl z kolei art. 21 §1 zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty (§ 2 ). Zatem w stosunku do miesiąca września 2005r. termin zapłaty podatku to 25 października 2005 r. a pięcioletni termin przedawnienia zakończyłby bieg w dniu 31 grudnia 2010 r. ( art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). Skoro skarżący otrzymał zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w trybie postępowania egzekucyjnego w dniu 16 marca 2009 r. to prawidłowo organ przyjął, że zobowiązania nie uległy przedawnieniu. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań Sądu będzie treść art. 2 pkt 8 ustawy o VAT zawierającego legalną definicję eksportu towarów. Zgodnie z jego treścią w brzmieniu obowiązującym w analizowanym okresie, przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez urząd celny wyjścia wywóz towarów z terytorium Wspólnoty w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o VAT, jeżeli wywóz dokonany jest przez: a) dostawcę lub w jego imieniu, lub b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub w jego imieniu. Z kolei art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również w wyniku dokonania czynności określonych w pkt 1-4 tego przepisu, pod warunkiem, że czynności te doprowadzą do skutku w postaci przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W związku z przedstawioną konstrukcją, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu podatkowego, wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż do uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest wystąpienie wszystkich przesłanek wynikających z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, jakie stanowią nie tylko wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty i potwierdzenie tego wywozu przez urząd celny w sposób określony w przepisach celnych, ale także dokonanie tego wywozu w wykonaniu dostawy towarów (ich sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c.) przez dostawcę lub na jego rzecz lub przez nabywcę, mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz. W takim przypadku, warunkiem niezbędnym i koniecznym dla przyjęcia, że nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel jest ustalenie istnienia drugiej strony takiej czynności. Wynika to również z faktu, że strony umowy (sprzedawca i kupujący) oraz przedmioty ich wzajemnych świadczeń (ze strony sprzedawcy zobowiązanie do przeniesienia na kupującego własności rzeczy i wydania tej rzeczy, ze strony kupującego, zobowiązanie do odebrania rzeczy i zapłaty ceny) stanowią elementy konstrukcyjne niezbędne do zakwalifikowania konkretnej umowy jako umowy sprzedaży (essentialia negotii), w świetle art. 535 k.c. Dlatego też, aby w konkretnym przypadku można było mówić o sprzedaży w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu, a w konsekwencji o dostawie towarów, w znaczeniu jakie temu pojęciu nadaje art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, obie strony stosunku prawnego, w wykonaniu którego następuje dostawa towarów, muszą istnieć i muszą zostać prawidłowo wskazane. Tymczasem z prawidłowo przeprowadzonych przez organy ustaleń wynikało, że widniejące na fakturach eksportowych firmy "O. " i "F." nie istniały. W ukraińskich dokumentach rejestrowych nie było informacji dotyczących funkcjonowania tych firm w obrocie gospodarczym czy też podatkowym. Istnienia tych firm nie umiał również potwierdzić skarżący. Nie można zgodzić się ze skarżącym, który próbując wykazać się należytą dbałością o prowadzenie własnych interesów wskazał, że widział miejsce prowadzenia firm oraz stale kontaktował się z osobami uchodzącymi w jego mniemaniu za właścicieli. Kłóciłoby się to bowiem z faktem, iż wzywany przez organ nie umiał przedstawić dokumentów dotyczących formy prowadzonej działalności, zgłoszenia działalności właściwym organom rejestrowym, czy też rachunków bankowych prowadzonych przez te firmy. O ile można przyznać, czego również nie kwestionuje organ, że prawo nie przewiduje obowiązku gromadzenia danych dotyczących kontrahenta, o tyle w sytuacji, gdy postępowanie kontrole podważy fakt jego istnienia, brak przeciwnych dowodów spowoduje uzasadnione wnioski, o barku drugiej strony stosunku prawnego podważając fakt jego istnienia i na podatniku spoczywać będzie ciężar wykazania przeciwieństwa. Dokonanym przez organ ustaleniom nie sposób postawić jakiegokolwiek zarzutu. Celem sprawdzenia prawdziwości informacji podatkowych organ prawidłowo zwrócił się do organów ukraińskich a w braku przeciwnych dowodów dokonał ustaleń w oparciu o te dokumenty. Z dokumentów tych jasno wynikało, że widniejące jako strony umowy firmy O. i F. nie istniały. W świetle powyższego wykluczona jest możliwość stwierdzenia dokonania eksportu towarów, a w konsekwencji zastosowanie preferencyjnej 0% stawki podatku, w sytuacji, gdy oznaczony na fakturze czy w dokumentach celnych kupujący okaże się podmiotem nieistniejącym (fikcyjnym). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT zarówno w przypadku tzw. eksportu pośredniego, jak i bezpośredniego, o którym mowa w lit. a i b tego przepisu, potwierdzony przez urząd celny wywóz towaru w wykonaniu jego dostawy musi być dokonany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz. W sytuacji natomiast gdy nabywcy w ogóle nie dało się ustalić, wykluczana jest możliwość ustalenia jego siedziby, istotna z punktu widzenia eksportu. Ponadto w myśl art. 41 ust. 4, 6-9 i 11 ustawy o VAT podstawowym warunkiem dla zastosowania 0% stawki podatku jest wystąpienie eksportu towarów. Dopiero stwierdzenie, że do takiego eksportu doszło uprawnia do badania istnienia kolejnych przewidzianych w art. 41 ust. 6 i n. ustawy o VAT przesłanek zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Stwierdzenie braku istnienia kontrahenta, na którego rzecz skarżąca dokonała w wykonaniu umowy sprzedaży dostawy tkanin, skutkować musi przyjęciem, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do eksportu uprawniającego do zastosowania preferencyjnej stawki podatku wynikającej z art. 41 ust. 1 pkt 4 i 11 ustawy VAT (por. orzeczenie NSA z dnia 31 sierpnia 2008 r. sygn. akt I FSK 877/07). Powyższe ustalenia co do obowiązującego prawa determinowały zakres prowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia ogólnych zasad postępowania wyrażonych w Ordynacji podatkowej, wskazać należy, iż nie znajdują one uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Organy wnikliwie przeanalizowały kompletnie zgromadzony materiał dowodowy, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia faktycznego, dokonując następnie jego prawidłowej subsumcji, czemu dały wyraz w uzasadnieniu prawnym. Brak jest podstaw do uznania zarzutów skarżącego, iż naruszono przepisy postępowania, w tym zwłaszcza art. 120, art. 121 §1, art. 122, 123 §1, art.180 § 1, art.187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 194 § 1, Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nieuzasadnione jest twierdzenie, że organy podatkowe bezpodstawnie odmówiły mocy dowodowej dokumentom celnym w tym informacjom zawartym w dokumencie SAD. Wskazać tu należy, że dokument SAD stanowi dowód na dokonanie zgłoszenia celnego, natomiast informacje dotyczące nabywcy mogą podlegać weryfikacji. Dowody dostarczone od ukraińskiej administracji podatkowej w sposób oczywisty zaprzeczyły autentyczności wskazanego w dokumencie nabywcy. Wobec powyższego bezzasadne jest twierdzenie, że organ wartościował dowody, przyznając według własnego uznania moc dowodową jednym a innym jej odbierając. Za bezzasadny uznać należy podniesiony w skardze zarzut, iż organy nie poddały analizie wyjaśnień podatnika i nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a wszelkie wątpliwości i niejasności rozstrzygnęły na niekorzyść skarżącego. Przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło do pełnego zrekonstruowania stanu faktycznego, który umożliwił przeprowadzenie oceny na tle obowiązujących przepisów podatkowych. Z ustaleń organów wynikało, że niewątpliwie towar wyszedł poza terytorium Polski (Wspólnoty), co wynika z dokumentów wywozu jednakże dokumenty strony a następnie materiał zebrany w toku postępowania podatkowego nie pozwalają stwierdzić, kto był rzeczywistym nabywcą towarów. Wyniki tego postępowania zaprzeczyły temu by nabywcami były podmioty wykazane na spornych fakturach VAT i dokumentach SAD. Jednocześnie brak możliwości stwierdzenia rzeczywistych nabywców towarów powoduje, że zasadnie organy podatkowe opodatkowały sporne transakcje jako sprzedaż krajową albowiem transakcje te nie spełniły definicji eksportu towarów przewidzianej w art. 2 pkt 8 ustawy VAT. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.