I SA/Rz 500/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia NSA Bożena Wieczorska Asesor WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 3 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2006 rok I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata W. S. kwotę 90 /słownie: dziewięćdziesiąt/ złotych z tytułu zastępstwa prawnego z urzędu. Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił wymiar podatku rolnego za 2006r. należnego od K. i E. P. – właścicieli gruntów rolnych o powierzchni 0,50 ha Wójt Gminy [...] wskazał, iż wysokość podatku rolnego w kwocie 43,21 zł. ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, oraz informacji o gruntach. Od decyzji tej odwołanie złożył E. P. zarzucając, iż roszczenia podatkowe gminy są bezpodstawne, gdyż na skutek niewłaściwych zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego został on, jako właściciel nieruchomości, pozbawiony możliwości realizacji planów inwestycyjnych na tymże gruncie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 czerwca 2006r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania podatnika utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ uzasadnił, iż obowiązek ponoszenia obciążeń podatkowych w postaci podatku rolnego wynika z samego faktu posiadania nieruchomości sklasyfikowanej jako użytek rolny i jest niezależny od kwestii możliwości gospodarczego wykorzystania posiadanych nieruchomości. Dlatego też zarzut podatnika odnoszący się do braku możliwości modernizacji i rozbudowy istniejących na opodatkowanej nieruchomości budynków nie ma znaczenia w postępowaniu o ustalenie wymiaru podatku rolnego. Odnosząc się do złożonego przez podatnika E. P. oświadczenia, iż przedmiotowa nieruchomość położona w S., od 1997r. pozostaje jego wyłączną własnością, organ odwoławczy stwierdził, iż dla celów podatkowych wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów, a podatnik chcąc je zakwestionować winien wystąpić do właściwego miejscowo starosty z odpowiednim wnioskiem i stosownymi dokumentami potwierdzającymi zmianę stanu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożył w dniu 26 czerwca 2006r. E. P., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu i nie zgadzając się z treścią uzasadnienia. W dodatkowych pismach skierowanych do tutejszego sądu skarżący poinformował o dopuszczeniu się wobec niego przestępstw polegających na zerwaniu blachy z pokrycia dachowego Dworu, wyrębu drzewostanu parkowego, podpaleniu domu i dołączył kserokopie dokumentacji fotograficznej oraz korespondencje z [...] Zakładem Energetycznym S.A. Na rozprawie przed WSA w Rzeszowie E. P. przedłożył oświadczenie z 7 marca 2007r. wraz z kserokopią skierowanego do Sądu Wojewódzkiego w R. oświadczenia K. P. dotyczącego zrzeczenia się współwłasności gospodarstwa w S. Ponadto skarżący podniósł, że działania gminy spowodowały utratę wartości nieruchomości i pozbawiły go możliwości faktycznego wykonywania prawa własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Stosownie natomiast do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 roku, FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993r. nr 94 poz 431 ze zm.), zwanej dalej u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast przepis art. 3 ust 1 powołanej ustawy wymienia podatników podatku rolnego, w tym m. in. osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Z powołanych przepisów wynika majątkowy charakter podatku rolnego, którego wymiar związany jest jedynie z własnością bądź posiadaniem użytków rolnych. Jak wynika z zalegającego w aktach wypisu z ewidencji gruntów E. i K. P. byli w 2006r. współwłaścicielami gruntów, oznaczonych jako działka nr 1741/2 położona w S. o powierzchni 0,50 ha, sklasyfikowanych jako użytki rolne. Z ustaleń organu podatkowego nie wynika, aby grunty te znajdowały się w użytkowaniu bądź w posiadaniu samoistnym lub zależnym innych osób. Wobec powyższego na podstawie art. 3 ust 5 u.p.r. obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach gruntów. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przy wymiarze podatków organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, nie mogą dokonywać w tym zakresie żadnych zmian, ani ustaleń. ( art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2005r. nr 240 poz. 2027 ). Zmian takich może dokonywać wyłącznie właściwy starosta w przewidzianym trybie. Prawidłowo zatem, organ podatkowy skierował decyzje wymiarową do obojga małżonków, jako współwłaścicieli odpowiadających solidarnie za podatek rolny obciążający wspólny grunt. Podnoszone przez E. P. zarzuty, dotyczące ograniczenia w korzystaniu z gruntu przez władze Gminy [...] z uwagi na zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiające modernizację i rozbudowę, nie mogą być uwzględnione. Okoliczności te niewątpliwie ważne dla podatnika i dotkliwe, nie mają żadnego znaczenia dla ustalenia wysokości podatku rolnego, którego wymiar jest niezależny od tego czy grunt przynosi jakiekolwiek korzyści i w jaki sposób można go zagospodarować (por. wyrok. NSA z 14.09.2001r. sygn. I SA/Gd 193/99 publ Lex nr 76072). Z uwagi na to, że decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.