I SA/Rz 511/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie NSA Jacek Surmacz /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 6 września 2007r. sprawy ze skarg spółki z o.o. "A" z siedzibą w T. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2007r. nr nr: [...] w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług od importu towarów - oddala skargi - Naczelnik Urzędu Celnego, pięcioma decyzjami z dnia (..) grudnia 2006 r. nr (..)- skierowanymi do spółki z o.o. "A" z siedzibą w T. : - określił prawidłowe wysokości podatku od towarów i usług dla towarów importowanych objętych zgłoszeniami celnymi z dnia (..) stycznia 2005 r. nr (..), z dnia (..) lutego 2005 r. nr (..), z dnia (..) października 2004 r. nr (..), z dnia (..) września 2004 r. nr (..), z dnia (..) sierpnia 2004 r. nr (..), odpowiednio w kwotach: 11.315,00 zł., 22.602,00 zł., 19.597,00 zł., 21.349,00 zł., 30.539,00 zł., - określił niedobór podatku od towarów i usług odpowiednio w kwotach: 1.105,00 zł., 2.355,00 zł., 2.041,00 zł., 2.167,00 zł., 3.202,00 zł., stanowiący różnicę pomiędzy kwotami tego podatku wykazanymi i uiszczonymi według wymienionych wyżej zgłoszeń celnych, a kwotami określonymi w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Celnej - po rozpatrzeniu odwołań spółki "A" od powyższych decyzji - pięcioma decyzjami z dnia (..) marca 2007 r. nr (..) utrzymał w mocy zaskarżone decyzje, wskazując jako podstawę prawną przepisy art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i 15, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniach: 31 stycznia 2005 r., 2 lutego 2005 r., 5 października 2004 r., 3 września 2004 r. i 27 sierpnia 2004 r. spółka "A" -w imieniu której, jako przedstawiciel bezpośredni, działała B s.c. - dokonała zgłoszeń celnych, wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru (odzież damska, męska i niemowlęca). Określiła przy tym należności celne stosując stawkę zerową oraz obliczyła podatek od towarów i usług od przedstawionych wartości celnych. Do zgłoszeń tych dołączone zostały między innymi faktury handlowe oraz świadectwa EUR.1 И nr nr: 1147818 z dnia 28 stycznia 2005 r., 1161302 z dnia 31 stycznia 2005 r., 1098892 z dnia 1 października 2004 r., 1064517 z dnia 31 sierpnia 2004 r., 1054769 z dnia 24 sierpnia 2004r. wystawione przez bułgarskiego kontrahenta, tj. firmę S LTD. Organ I instancji zwrócił się o weryfikację tych świadectw EUR.1 do bułgarskich władz celnych, od których otrzymał odpowiedź (pismo nr 99/182/05 z 19 maja 2005 r.), iż świadectwa te wystawione zostały zgodnie z zasadami określonymi w Protokole 4 Układu Europejskiego UE-Bułgaria. Równocześnie, władze bułgarskie poinformowały, że zainicjują postępowanie weryfikacyjne co do tureckich świadectw pochodzenia, na podstawie których wystawiono świadectwa przedłożone wraz ze zgłoszeniami celnymi. W kolejnym piśmie z dnia 3 sierpnia 2006r. /nr 99/182/05/ bułgarskie władze celne poinformowały, że bułgarskie dowody pochodzenia wystawione zostały na podstawie tureckich świadectw przewozowych, które okazały się fałszywe, albowiem wystawca turecki nie istnieje. W związku z tym organ I instancji, postanowieniami z dnia 18 października 2006 r., wszczął z urzędu postępowania w przedmiocie prawidłowego określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, natomiast we wcześniej wszczętych postępowaniach w przedmiocie długu celnego organ I instancji wydał w dniu 7 grudnia 2006 r. decyzje określające prawidłowe kwoty tego podatku. Biorąc pod uwagę zmianę podstawy opodatkowania na skutek decyzji w przedmiocie długu celnego, organ I instancji, wymienionymi na wstępie decyzjami, określił w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług. Organ odwoławczy, uznając stanowisko organu I instancji za prawidłowe wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, określających przedmiot opodatkowania (import towarów), podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy oraz moment powstania tego obowiązku z mocy prawa (chwila powstania długu celnego). Organ odwoławczy stwierdził także, iż według art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło i wobec tego koniecznym było w rozpatrywanych sprawach uwzględnienie w tejże podstawie cła określonego decyzjami z dnia 7 grudnia 2006 r. Przy określaniu tego podatku zastosowano stawkę 7% w odniesieniu do odzieży niemowlęcej oraz stawkę 22% co do pozostałych towarów, tj. odzieży damskiej i męskiej, w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz. U. Nr 87, poz. 826 ze zm.). Ponadto organ podkreślił, że decyzje organu celnego I instancji w przedmiocie długu celnego zostały utrzymane w mocy decyzjami organu odwoławczego z dnia 21 marca 2007 r. Wskazał także, że skoro zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ I instancji może w jednej decyzji określić zarówno kwotę długu celnego, jak i podatku od towarów i usług, to może także wydać w tym zakresie dwie odrębne decyzje w tym samym czasie. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że warunkiem wydania decyzji w przedmiocie podatku jest wcześniejsze doręczenie stronie decyzji w przedmiocie długu celnego. W niniejszych sprawach postępowania celne i podatkowe prowadzone było przez ten sam organ, w oparciu o te same dokumenty. Postępowania te dotyczyły tego samego towaru, objętego tymi samymi zgłoszeniami celnymi. Decyzje organu I instancji w przedmiocie cła i w przedmiocie podatku od towarów i usług doręczone zostały stronie skarżącej w tym samym dniu i równocześnie weszły do obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty te dotyczą kwestii będących przedmiotem postępowań celnych i ustosunkował się do nich w decyzjach w przedmiocie długu celnego. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej, wnosząc o ich uchylenie w całości. Skarżąca spółka zarzuciła, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.- Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 120, art. 123 § 1 w związku z art. 165 § 1, art. 122 w związku z art. 187, art. 180 § 1, art. 194 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 229 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarg skarżąca spółka podniosła, że w istocie w niniejszych sprawach toczyły się dwa rodzaje postępowań: postępowania zainicjowane przez spółkę złożeniem zgłoszeń celnych i postępowania wszczęte przez organ I instancji z urzędu w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług. Faktycznie jednak organ celny jeszcze w dniu 11 lutego 2005 r. zwrócił się do bułgarskiej administracji celnej w sprawie weryfikacji świadectw przewozowych EUR.1. Podjął więc czynności na długo przed formalnym wszczęciem postępowania. O prowadzeniu tej weryfikacji przez bułgarskie i tureckie władze celne oraz o jej wynikach, organ celny nie poinformował skarżącej spółki. Bez przeprowadzenia jakichkolwiek innych dowodów wydano następnie decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżąca spółka podniosła też, że żadne przepisy, a w szczególności przepisy ustawy - Prawo celne i Ordynacji podatkowej, nie wyłączają procedury weryfikacji dokumentów celnych spod działania regulacji działu IV tej Ordynacji. Organy celne zobowiązane więc były do ich stosowania w swoim "całym" postępowaniu. Organ celny inicjujący weryfikację świadectw przewozowych, z mocy art. 165 Ordynacji, obowiązany był do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu i doręczenia go stronie. Tylko wówczas strona miałaby zapewnioną ochronę proceduralną, a w szczególności możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu (art. 123 § 1). Postanowienie takie oddziela postępowanie podatkowe od innych czynności, tj. czynności kontrolnych i sprawdzających. Nawet jednak i te postępowania muszą być poprzedzone doręczeniem stronie stosownego upoważnienia do ich przeprowadzenia. Inaczej, wszystkie podjęte wcześniej działania organu nie wywołują żadnych skutków prawnych. Wydając decyzję organ musi odnieść się do tych dowodów, które zebrał w toku prawidłowo wszczętego postępowania; dowodem może być wszystko, co przyczyni się do wyjaśnienia sprawcy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji). Zasady postępowania' podatkowego określone w art. 120, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obligują organy celne do zebrania zupełnego materiału dowodowego i jego oceny; organy nie mogą korzystać z dowodów zebranych w innym postępowaniu albo poza postępowaniem prawidłowo wszczętym. Nie mogą także przerzucać na stronę obowiązku wskazywania i zbierania dowodów. Mają obowiązek rozważyć wszelkie dowody, zarówno korzystne, jaki niekorzystne dla strony. Wątpliwości powinny być natomiast rozstrzygane na korzyść podatnika. W ocenie skarżącej spółki, w postępowaniach: weryfikacyjnym, celnym i podatkowym, spółka została pominięta i nie mogła bronić swoich praw oraz interesów. W szczególności nie mogła doprowadzić do rewizji kontraktów handlowych między firmą bułgarską, a eksporterem tureckim i nie mogła przeprowadzić dowodów przeciwko treści dokumentów bułgarskich władz celnych, co do istnienia eksportera tureckiego. Organy celne nie przedstawiły żadnego dowodu od kompetentnych, właściwych rzeczowo i miejscowo władz celnych, zaprzeczającego lub potwierdzającego istnienie eksportera tureckiego. Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że stwierdzenie władz celnych bułgarskich, iż eksporter turecki nie istnieje, nie oznacza, że nie istniał w dacie wystawienia tureckiego świadectwa przewozowego. Bułgarskie władze celne mogą weryfikować tylko te dowody pochodzenia towaru, które są wystawione przez te władze albo przez eksportera mającego siedzibę na terytorium Bułgarii; nie mają natomiast żadnych uprawnień do wypowiadania się na temat eksportera tureckiego i dokumentów tureckich. W rozpatrywanych sprawach nie została też ujawniona procedura kontrolna dotycząca weryfikacji dowodów pochodzenia między Bułgarią i Turcją, zaś polskie organy celne nie podjęły żadnych działań w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy w tym względzie. W zakresie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, skarżąca spółka podniosła, że kwota długu celnego włączona do podstawy opodatkowania musi być kwotą należną, czyli taką, o której importer został powiadomiony przez doręczenie stosownej decyzji. Jeśli więc decyzje w przedmiocie długu celnego oraz w przedmiocie podatku od towarów i usług zostały wydane i doręczone spółce w tym samym dniu, to oczywistym jest, że w chwili wydania decyzji podatkowych nie było podstaw do zwiększania podstawy opodatkowania o kwotę długu celnego. O kwocie tego długu strona nie została bowiem wcześniej powiadomiona. W rozpatrywanych sprawach podatkowych wszelkie istotne ustalenia dowodowe dokonane zostały w odrębnych postępowaniach celnych i przeniesione, bez formalnego włączenia dowodów, do postępowań podatkowych, przez co strona pozbawiona została ochrony proceduralnej. Ponadto, organ celny dokonał błędnej oceny posiadanej dokumentacji i w konsekwencji błędnej oceny stanu faktycznego oraz prawnego. Skarżąca spółka zarzuciła także, iż organ odwoławczy nie jest związany treścią odwołania i rozstrzyga sprawę ponownie. W rozpoznawanych sprawach organ ten ograniczył się jednak tylko do zaaprobowania działań organu I instancji. W odpowiedziach na skargi, Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi, po połączeniu spraw do łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak wynika z ustaleń organów celnych oraz zgromadzonych w aktach dokumentów, wydanie w niniejszej sprawie decyzji określających skarżącej spółce prawidłowe kwoty podatku od towarów i usług od importu towaru dokonanego według wymienionych wyżej zgłoszeń celnych, jest następstwem ustaleń dokonanych przez te organy w zakresie prawidłowych wysokości kwot wynikających z długu celnego i wydania decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego na skutek obliczenia tego długu w określonych kwotach, podczas gdy w zgłoszeniach celnych wykazane były w tym zakresie kwoty zerowe. Decyzje organu celnego I instancji w niniejszej sprawie tj. w przedmiocie podatku od towarów i usług wydane zostały w tych samych dniach, co decyzje tego organu w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego /../, natomiast decyzje organu II instancji w przedmiocie podatku wydane zostały po upływie dwóch dni / 23 marca 2007r./ po wydaniu decyzji "celnych" /21 marca 2007r./. Podnoszone w skargach zarzuty odnośnie przebiegu postępowania celnego / tj. w przedmiocie długu celnego/ były przedmiotem oceny Sądu w sprawach sygn. I SA/Rz 526 - 530/07 w których skargi skarżącej spółki zostały oddalone i wobec tego nie zachodzi potrzeba uzasadnienia zajętego tam stanowiska. Natomiast w niniejszych sprawach ocenie podlega zasadność wydania przez organy celne decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług, przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych w skargach, tj. że o kwotach długu celnego wliczonych do podstawy opodatkowania, skarżąca spółka jako dłużnik nie była wcześniej powiadomiona, ponieważ uprzednio nie doręczono jej decyzji w przedmiocie tego długu. Import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług /art. 5 ust.1 pkt. 3 w związku z art. 2 pkt.5 i pkt. 7 ustawy. o podatku od towarów i usług, a podatnikami tego podatku są między innymi osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek zapłaty cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną /art. 17 ust.1 pkt. 1 cyt. ustawy/. Według regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady /EWG/ nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz.U. L 302 z 19 października 1992 r./, dług celny w przywozie powstaje w sytuacjach określonych w art. art. 201-205, 212, dłużnikami są podmioty wskazane w powyższych przepisach odnośnie poszczególnych przypadków powstania długu celnego, dotyczy to także długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie /art. 220 ust.1/. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego /z wyjątkami niemającymi znaczenia w niniejszej sprawie/, a podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło /art. 19 ust.7, art. 29 ust. 13 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług/. Podatnicy podatku od towarów i usług mają obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku według obowiązujących stawek /art. 33 ust. 1 cyt. wyżej ustawy/ i tak uczyniła spółka składając przedmiotowe zgłoszenia celne. Jeśli jednak organ celny stwierdzi, że kwota podatku obliczona w zgłoszeniu celnym jest nieprawidłowa, to organ ten /naczelnik urzędu celnego/ wydaje decyzję określającą ten podatek w prawidłowej wysokości, przy czym określenie podatku może nastąpić w decyzji dotyczącej należności celnych /art. 33 ust.2/, również sam podatnik może - po przyjęciu zgłoszenia celnego - wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości /art. 33 ust.3/. Konstrukcja przepisów powołanych bezpośrednio wyżej wskazuje na to, że określenie przez organy celne prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług w decyzji dotyczącej należności celnych może nastąpić tylko w przypadku, gdy organ ten z urzędu dokonuje weryfikacji zgłoszenia celnego /czyli tak, jak w niniejszym przypadku/, natomiast w sytuacji, gdy działa na wniosek podatnika, powinien orzec w tej kwestii w oddzielnej decyzji. Jednakże cyt. przepis art. 33 ust.2 daje organowi celnemu możliwość orzekania w jednej decyzji o należnościach celnych i podatkowych, co ,a contrario, oznacza, że organ ten ma także inną możliwość tj. orzekania w tych przedmiotach w odrębnych decyzjach. W przepisach powołanej ustawy o podatku od towarów i usług /a w szczególności w przepisach wyżej powołanych/ nie występuje pojęcie "prawnie należnej " kwoty podatku - jak przyjmuje w skargach spółka skarżąca- lecz prawidłowa lub nieprawidłowa wysokość kwoty podatku. Natomiast - jak wskazano wyżej - w art. 29 ust. 13 cyt. wyżej ustawy mowa jest o włączeniu do podstawy opodatkowania "należnego" cła. Według art. 4 WKC cło mieści się w pojęciu należności celnych /pkt pkt 10, 11/ oraz w pojęciu długu celnego /pkt 9/, który to dług powstaje z mocy prawa w momentach określonych w przepisach powołanych wyżej, a jeśli w przedmiocie tego długu wydane zostaną decyzje organu celnego, to mają one charakter jedynie określający wysokość tego długu już powstałego. Taka sama konstrukcja dotyczy zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu tj. - jak wynika z przepisów powołanych wcześniej - zobowiązanie to powstaje z mocy prawa z chwilą powstania długu celnego i również w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających obliczenie wysokości tego podatku w innej kwocie, organ celny wydaje decyzję jedynie określającą wysokość kwoty podatku, co do którego zobowiązanie powstało już wcześniej. Kwota należna wynikająca z długu celnego podlega zaksięgowaniu /art. 217 ust.1 , art. 218 ust.1, ust.3 WKC/ i według art. 221 ust.1 WKC dłużnik powinien być o jej wysokości zawiadomiony niezwłocznie, czas dokonania tej czynności jest o tyle istotny, że powiadomienie to nie może nastąpić po upływie trzech lat od powstania długu celnego /przedawnienie/. Z powyższej regulacji wynika, że powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego jest czynnością następczą w stosunku do powstania długu celnego, tj. dług w sytuacjach określonych przepisami powstaje z mocy prawa i dopiero potem następuje jego zaksięgowanie, a następnie powiadomienie dłużnika - a więc ani zaksięgowanie, ani powiadomienie nie są czynnościami kreującymi dług celny. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazane w art. 29 ust. 13 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie "należne" cło dotyczy cła wymagalnego /tj. według strony skarżącej określonego w prawidłowo doręczonej decyzji/, bo skoro obydwa zobowiązania tj. w zakresie długu celnego i podatku powstają z mocy prawa w jednakowym czasie, a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana, to organ celny będący równocześnie organem podatkowym może albo w jednakowym albo w różnym czasie te zobowiązania określać. W niniejszej sprawie organy powołały się nie tylko na decyzje wydane w przedmiocie długu celnego, które istotnie nie były jeszcze wówczas doręczone skarżącej spółce, a więc ze względu na uregulowanie zawarte w art. 212 Ordynacji podatkowej nie były jeszcze wiążące, ale organy powołały się także na wyniki weryfikacji świadectw pochodzenia, uzasadniające pozbawienie spółki skarżącej prawa do stosowania stawek celnych preferencyjnych /zerowych/. Postępowania w sprawach dotyczących długu celnego i w sprawach dotyczących zobowiązania podatkowego prowadzone były oddzielnie, postępowania podatkowe wszczęte zostały odrębnymi postanowieniami z dnia 18 października 2006 r. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Te względy przesądziły m.in. o uprawnieniu naczelnika urzędu celnego do prowadzenia jednego postępowania kończącego się decyzją wymierzającą należność celną w prawidłowej wysokości i - równocześnie - określającą kwotę podatku od towarów i usług w imporcie (art. 33 ust. 2 zd. drugie ustawy o podatku od towarów i usług). W rozpatrywanych sprawach podstawą wydania pięciu zaskarżonych decyzji określających prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oraz określenia stosownych kwot niedoboru tego podatku, było wydanie przez Dyrektora Izby Celnej pięciu decyzji z dnia (..) marca 2007 r., nr (..) stwierdzających, iż kwoty wynikające z długu celnego, zaksięgowane według zgłoszeń celnych, są niższe od kwot prawnie należnych, które wynoszą odpowiednio: 7.013,00 zł., 11.261,00 zł., 10.253,00 zł., 10.407,00 zł. i 15.721,00 zł. Poprawnie w badanych sprawach podatkowych przyjęto za podstawę opodatkowania wartość celną towaru, zadeklarowaną w wymienionych na wstępnie zgłoszeniach celnych, powiększoną o należne cło, określone w ostatecznych decyzjach wydanych w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Właściwie zastosowano także stawki podatku od towarów i usług: 1) 7% - w stosunku do odzieży niemowlęcej wykazanej w: poz. 2 zgłoszenia nr (..), poz. 2 i 33 zgłoszenia nr (..), poz. 2 i 30 zgłoszenia (..), poz. 2 i 33 zgłoszenia nr (..) i poz. 2 i 26 zgłoszenia nr (..) oraz 2) 22% - w stosunku do odzieży damskiej i męskiej w: poz. 1 i 3-35 nr (..), poz. 1 i 3-32 oraz 34-42 zgłoszenia na (..), poz. 1 i 3-29 oraz 31-42 zgłoszenia nr (..), poz. 1 i 3-32 i 34 zgłoszenia na (..), a także poz. 1 i 3-22 i 27-33 zgłoszenia nr (..), w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenie w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie. Nie mogą w granicach rozpoznawanej sprawy podlegać badaniu przez Sąd sformułowane w skardze zarzuty wymierzone w legalność decyzji, jakie Dyrektor Izby Celnej wydał w sprawach długu celnego. Te bowiem argumenty podlegać mogą badaniu wyłącznie w postępowaniach sądowych objętych sygn. akt I SA/Rz 526-530/07. Skarżąca spółka pominęła okoliczność, iż w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego, ukształtowanych ostatecznymi decyzjami celnymi. Z tych też względów w postępowaniu w sprawie podatku od towarów i usług, prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ podatkowy nie może ponownie dokonywać oceny elementów ukształtowanego już stosunku z zakresu prawa celnego, w tym także badać poprawności zastosowanej stawki celnej, poprawności postępowania dowodowego w sprawie celnej oraz dopuszczalności oparcia się przez orzekający organ na informacjach uzyskanych od władz celnych obcych państw w zakresie wyników weryfikacji świadectw przewozowych EUR. 1 (dowodów korzystania przez towar z preferencyjnej, zerowej, stawki celnej). Przy odmiennym założeniu mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w odrębnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług, w znaczeniu art. 34 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej spółki przy wydawaniu zaskarżonych decyzji doszło do naruszenia prawa, gdyż decyzję w sprawie podatku można było oprzeć tylko na wydanej uprzednio decyzji kończącej postępowanie celne. Tymczasem odrębne decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w sprawach podatku oraz w sprawach długu celnego wydano z tą samą datą (...) i doręczono tą samą przesyłką pocztową, z wyjątkiem decyzji (..) z dnia (..) grudnia 2007 r., która podobnie jak decyzja w przedmiocie długu celnego, również z (..)grudnia 2006 r., nr (..), została doręczona 19 grudnia 2006 r. Spółka, jako importer musiała natomiast w wyprzedzeniem znać wysokość cła, tak aby spodziewać się kolejnych decyzji określających podatek od towarów i usług. Podkreślenia jednak wymaga, że wzajemne relacje pomiędzy decyzjami w sprawach długu celnego i w sprawach podatku od towarów i usług w imporcie oceniać należy z punktu widzenia decyzji ostatecznych rozstrzygających obydwie te kategorie spraw. Zgodnie z art. 34 ust. 4 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, do postępowań w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 212 tej Ordynacji organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia, a od chwili wydania decyzji - wyłącznie w przypadku rozstrzygnięć w sprawach ulg w spłacie zobowiązań. Zaskarżone decyzje, opierające się na ustaleniach prawnych i faktycznych przyjętych w sprawach celnych, wydane zostały w dniu 23 marca 2007 r., a więc wprawdzie po wydaniu ostatecznych decyzji w sprawach długu celnego (21 marca 2007 r.), jednakże w dacie, w której decyzje ostatecznie załatwiające sprawy wymiaru cła były już decyzjami doręczonymi stronie. Doręczono je bowiem również 23 marca 2007 r. W dacie orzekania w sprawach podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Celnej był związany własnymi ustaleniami prawnymi i faktycznymi zawartymi w doręczonych skarżącej spółce, decyzjach w sprawach długu celnego. Zasadnie więc powołał się na zwiększony wymiar podstawy opodatkowania wynikający z tych rozstrzygnięć. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, organ rozstrzygający sprawy podatku od towarów i usług nie był zobowiązany do formalnego "włączania" materiału dowodowego spraw celnych, aby móc powoływać się na skutki wymierzenia należności celnych w wysokości wyższej niż pierwotnie zadeklarowana w zgłoszeniach. Poprawnie zatem przytoczono w zaskarżonych decyzjach rezultaty postępowań w sprawach celnych, nie dopuszczając się naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny , działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm./ orzekł jak w sentencji.