I SA/Rz 516/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 6 września 2007r. sprawy ze skarg spółki z o.o. "A" z siedzibą w T. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2007r. nr nr: [...] w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług od importu towarów - oddala skargi - I SA/Rz 516/07 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Celnego czterema decyzjami z dnia (..) grudnia 2006 r. nr (..)i decyzją z dnia (..) grudnia 2006 r. nr (..)-skierowanymi do spółki z o.o. "A" z siedzibą w T.: – określił prawidłowe wysokości podatku od towarów i usług dla towarów importowanych objętych zgłoszeniami celnymi z dnia (..) lipca 2004 r. nr (..), z dnia (..) czerwca 2004 r. nr (..), z dnia (..) lutego 2005 r. nr (..), z dnia (..) lutego 2005 r. nr (..), z dnia (..) lutego 2005 r. nr (..)odpowiednio w kwotach: 22 232 zł, 30 606 zł, 18 553 zł, 14 859 zł, 16 598 zł, – określił niedobór podatku od towarów i usług odpowiednio w kwotach: 2 889 zł, 3 250 zł, 1 981 zł, 1 529 zł, 1 685 zł stanowiących różnicę pomiędzy kwotami podatku wykazanymi i uiszczonymi według wymienionych wyżej zgłoszeń celnych a kwotami określonymi w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Celnej pięcioma decyzjami z dnia (..) marca 2007 r. nr (..) utrzymał w mocy powyższe decyzje organu I instancji a jako podstawę prawną powołał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust.15, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniach decyzji organ II instancji podał, że w dniach 7 lipca 2004 r., 7 czerwca 2004 r., 7 lutego 2005 r., 9 lutego 2005 r. i 10 lutego 2005 r. "A" spółka z o.o. w T. – w imieniu której jako przedstawiciel bezpośredni działała B. s. c.– dokonała zgłoszeń celnych o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru tj. odzieży damskiej, męskiej i niemowlęcej, określiła należności celne przy zastosowaniu stawki zerowej oraz obliczyła podatek od towarów i usług od podanych wartości celnych. Do zgłoszeń tych dołączone zostały między innymi faktury handlowe oraz świadectwa EUR.1 nr: (..) z (..) lipca 2004 r., (..) z (..) czerwca 2004 r., (..) z (..) lutego 2005 r., (..)z (..) lutego 2005 r., (..)z (..) lutego 2005 r. wystawione przez bułgarskiego kontrahenta – firmę S. LTD. Organ I instancji zwrócił się o weryfikację powyższych świadectw EUR.1 do bułgarskich władz celnych od których otrzymał odpowiedź (pisma z 19 maja 2006 r. nr 99/182 i nr 99/254), iż powyższe świadectwa wystawione zostały zgodnie z zasadami określonymi w Protokole 4 Układu Europejskiego UE–Bułgaria. Równocześnie władze bułgarskie poinformowały, że przeprowadzą postępowanie weryfikacyjne co do tureckich świadectw pochodzenia, na podstawie których eksporter bułgarski wystawił świadectwa przedłożone przy niniejszych zgłoszeniach celnych. W kolejnych pismach z dnia 3 sierpnia 2006 r. nr 99/182/05 i nr 99/254/05 bułgarskie władze celne poinformowały, że bułgarskie świadectwa pochodzenia wystawione zostały na podstawie tureckich świadectw przewozowych, które okazały się fałszywe albowiem określone firmy tureckie nie istnieją. W związku z tym organ I instancji postanowieniami z dnia 18 października 2006 r. wszczął z urzędu postępowania w przedmiocie prawidłowego określenia podatku od towarów i usług dotyczącego sprowadzonego towaru, natomiast we wcześniej wszczętych postępowaniach w przedmiocie długu celnego organ I instancji wydał w dniach 8 i 11 grudnia 2006 r. decyzje określające prawidłowe kwoty tego długu. Biorąc pod uwagę zmianę podstawy opodatkowania na skutek powyższych decyzji w przedmiocie długu celnego, organ I Instancji wymienionymi na wstępie decyzjami określił w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług. Organ II instancji uznając stanowisko organu I instancji za prawidłowe wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług określających przedmiot opodatkowania (import towarów) oraz podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy i moment powstania tego obowiązku z mocy prawa (z chwilą powstania długu celnego). Organ II instancji podniósł także, iż według art. 29 ust. 13 powyższej ustawy podstawą opodatkowania w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło i wobec tego koniecznym było w niniejszych sprawach uwzględnienie w tej podstawie cła określonego decyzjami z dnia (...) i (...) grudnia 2006 r. Przy określaniu tego podatku zastosowano stawkę 7% w odniesieniu do odzieży niemowlęcej (poz. 2 i 26 dokumentu zgłoszenia) oraz stawkę 22% co do pozostałych towarów tj. odzieży damskiej i męskiej – w oparciu o art. 41 ust. 1 cyt. ustawy i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz. U. nr 86, poz. 826 z późn. zm.). Ponadto organ podkreślił, że wymienione wyżej decyzje organu celnego I instancji w przedmiocie długu celnego zostały utrzymane w mocy decyzjami organu II instancji z dnia 21 marca 2007 r. Wskazał także, że skoro zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ I instancji może w jednej decyzji określić zarówno kwotę długu celnego, jak i podatku od towarów i usług, to może także wydać w tym zakresie dwie odrębne decyzje w tym samym czasie i brak jest podstaw do przyjęcia, że warunkiem wydania decyzji w przedmiocie podatku jest wcześniejsze doręczenie stronie decyzji w przedmiocie długu celnego. W niniejszych sprawach postępowanie celne i podatkowe prowadzone było przez ten sam organ, w oparciu o te same dokumenty, postępowania te dotyczyły tego samego towaru objętego tymi samymi zgłoszeniami celnymi. Decyzje organu I instancji w przedmiocie cła i w przedmiocie podatku doręczone zostały stronie skarżącej w tym samym dniu i weszły do obrotu prawnego a więc nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, organ II instancji stwierdził, że zarzuty te dotyczą kwestii będących przedmiotem postępowania celnego i do tych zarzutów odniósł się w decyzjach dotyczących długu celnego. Spółka "A" z o.o. w T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na wymienione wyżej decyzje Dyrektora Izby Celnej wnosząc o ich uchylenie w całości. Skarżąca zarzuciła, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 73 ustawy – Prawo celne, art. 120, art. 123 § 1 w związku z art. 165 § 1, art. 122 w związku z art. 187, art. 180 § 1, art. 194 § 1, art. 210 § 1 pkt. 6 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarg skarżąca spółka podniosła, że w istocie w niniejszych sprawach toczyły się dwa postępowania a mianowicie postępowanie zainicjowane przez spółkę złożeniem zgłoszeń celnych i postępowanie wszczęte przez organ I instancji z urzędu w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług. Faktycznie jednak organ celny jeszcze w dniu 11 lutego 2005r. zwrócił się do bułgarskiej administracji celnej w sprawie weryfikacji świadectw przewozowych EUR.1, czyli podjął czynności na dwadzieścia miesięcy wcześniej przed formalnym wszczęciem postępowania. O prowadzeniu tej weryfikacji przez władze celne bułgarskie a także tureckie oraz o jej wynikach, organ celny nie poinformował spółki skarżącej, natomiast bez przeprowadzenia jakichkolwiek innych dowodów, wydał decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżąca spółka podniosła też, że żadne przepisy – a w szczególności prawa celnego i Ordynacji podatkowej – nie wyłączają procedury weryfikacji dokumentów celnych spod działania przepisów działu IV Ordynacji podatkowej a więc organy celne zobowiązane były do ich stosowania w "całym" postępowaniu. W związku z powyższym organ celny zobowiązany był, z mocy art. 165 Ordynacji podatkowej, do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu i doręczenia go stronie, bo data doręczenia jest datą wszczęcia i wówczas strona ma zapewnioną ochronę proceduralną, a w szczególności możliwość udziału w tym postępowaniu / art. 123 § 1 cyt. Ordynacji/. Postanowienie takie oddziela postępowanie podatkowe od innych czynności tj. kontrolnych i sprawdzających ale i te postępowania muszą być poprzedzone doręczeniem stronie właściwego upoważnienia do ich przeprowadzenia, bo inaczej wszystkie podjęte wcześniej działania organu nie wywołują żadnych skutków prawnych. Przy wydawaniu decyzji organ musi odnieść się do tych dowodów, które zebrał w toku prawidłowo wszczętego postępowania, zaś dowodem może być wszystko, co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem / art. 180 § 1 Ordynacji/. Zasady postępowania określone w art. 120, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obligują organy celne do prawidłowego zebrania materiału dowodowego i jego oceny, organy nie mogą korzystać z dowodów zebranych w innym postępowaniu tj. poza postępowaniem prawidłowo wszczętym, nie mogą także przerzucać na stronę obowiązku wskazywania i zbierania dowodów, muszą rozważyć wszelkie dowody zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony a wszelkie wątpliwości rozstrzygać na korzyść podatnika. W ocenie skarżącej spółki, w niniejszych postępowaniach została ona wykluczona z prowadzonych postępowań i nie mogła bronić swoich praw i interesów a w szczególności nie mogła doprowadzić do szczegółowej rewizji kontraktów handlowych między firmą bułgarską a eksporterem tureckim, nie mogła przeprowadzić dowodów przeciwko treści dokumentów bułgarskich władz celnych co do istnienia eksportera tureckiego. Organy celne w niniejszych sprawach nie przedstawiły żadnego dowodu od kompetentnych – właściwych rzeczowo i miejscowo władz celnych – zaprzeczającego lub potwierdzającego istnienie eksportera tureckiego. Skarżąca spółka zwraca uwagę, że stwierdzenie władz celnych bułgarskich, iż ten eksporter turecki nie istnieje, nie oznacza, że nie istniał w dacie wystawienia tureckiego świadectwa przewozowego. Bułgarskie władze celne mogą weryfikować tylko te dowody pochodzenia, które są wystawione przez te władze albo przez eksportera mającego siedzibę na terenie Bułgarii, a nie mają żadnych uprawnień do wypowiadania się na temat eksportera tureckiego i dokumentów tureckich. W niniejszej sprawie nie została ujawniona procedura kontrolna odnośnie weryfikacji dowodów pochodzenia między Bułgarią a Turcją, zaś polskie organy celne nie podjęły żadnych działań w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy w tym zakresie. Odnośnie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług skarżąca spółka podniosła, że kwota długu celnego włączona do podstawy opodatkowania musi być kwotą należną, czyli – w okolicznościach niniejszej sprawy – taką, o której importer został powiadomiony przez doręczenie stosownej decyzji. Jeśli więc decyzje w przedmiocie długu celnego oraz w przedmiocie podatku od towarów i usług zostały spółce skarżącej doręczone w tym samym dniu, to oczywistym jest, że w chwili wydania decyzji podatkowych nie było podstaw do zwiększania podstawy opodatkowania o kwotę długu celnego, bo o kwocie tego długu strona nie została wcześniej powiadomiona. W niniejszych sprawach podatkowych wszelkie istotne ustalenia dokonane zostały w odrębnych postępowaniach celnych i przeniesione – bez formalnego ich włączenia - do postępowań podatkowych, przez co strona pozbawiona została ochrony proceduralnej. Ponadto organ celny dokonał błędnej oceny posiadanej dokumentacji i w konsekwencji błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego. Skarżąca spółka zarzuciła także, iż organ odwoławczy nie jest związany treścią odwołania strony i rozstrzyga sprawę ponownie a w niniejszych sprawach organ ten ograniczył się tylko do zaaprobowania działań organu I instancji, nie poddał analizie zastosowanej przez ten organ procedury z zakresu postępowania podatkowego, a w związku z tym zaskarżone decyzje powinny być usunięte z obrotu prawnego jako podjęte w postępowaniach, których nie cechowała bezstronność i rzetelność. W o odpowiedziach na skargi, Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi – po połączeniu spraw do łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia - Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak wynika z ustaleń organów celnych oraz zgromadzonych w aktach dokumentów, wydanie w niniejszej sprawie decyzji określających skarżącej spółce prawidłowe kwoty podatku od towarów i usług od importu towaru dokonanego według wymienionych wyżej zgłoszeń celnych, jest następstwem ustaleń dokonanych przez te organy w zakresie prawidłowych wysokości kwot wynikających z długu celnego i wydania decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego na skutek obliczenia tego długu w określonych kwotach, podczas gdy w zgłoszeniach celnych wykazane były w tym zakresie kwoty zerowe. Decyzje organu celnego I instancji w niniejszej sprawie tj. w przedmiocie podatku od towarów i usług wydane zostały w tych samych dniach, co decyzje tego organu w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego / 8 i11 grudnia 2006r./, natomiast decyzje organu II instancji w przedmiocie podatku wydane zostały po upływie dwóch dni /23 marca 2007r./ po wydaniu decyzji "celnych" /21 marca 2007r./. Podnoszone w skargach zarzuty odnośnie przebiegu postępowania celnego / tj. w przedmiocie długu celnego/ były przedmiotem oceny Sądu w sprawach sygn. I SA/Rz 531 -535/07 w których skargi skarżącej spółki zostały wyrokiem z dnia 6 września 2007r. oddalone i wobec tego nie zachodzi potrzeba uzasadnienia zajętego tam stanowiska. Natomiast w niniejszych sprawach ocenie podlega zasadność wydania przez organy celne decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług, przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych w skargach tj. że o kwotach długu celnego wliczonych do podstawy opodatkowania, skarżąca spółka jako dłużnik nie była wcześniej powiadomiona, ponieważ uprzednio nie doręczono jej decyzji w przedmiocie tego długu. Import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług / art. 5 ust.1 pkt. 3 w związku z art. 2 pkt.5 i pkt. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług – Dz.U. nr 54 poz. 535 z późn. zm./ a podatnikami tego podatku są między innymi osoby fizyczne na których ciąży obowiązek zapłaty cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną / art. 17 ust.1 pkt. 1 cyt. ustawy/. Według regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady /EWG/ nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz.U. L 302 z 19 października 1992r./, dług celny w przywozie powstaje w sytuacjach określonych w art. 201-205, 212, dłużnikami są podmioty wskazane w powyższych przepisach odnośnie poszczególnych przypadków powstania długu celnego , dotyczy to także długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie /art. 220 ust.1/. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego /z wyjątkami niemającymi znaczenia w niniejszej sprawie/ a podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło /art. 19 ust.7, art. 29 ust.13 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług/. Podatnicy podatku od towarów i usług mają obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku według obowiązujących stawek /art. 33 ust. 1 cyt. wyżej ustawy/ i tak uczyniła spółka składając przedmiotowe zgłoszenia celne. Jeśli jednak organ celny stwierdzi, że kwota podatku obliczona w zgłoszeniu celnym jest nieprawidłowa, to organ ten /naczelnik urzędu celnego/ wydaje decyzję określającą ten podatek w prawidłowej wysokości, przy czym określenie podatku może nastąpić w decyzji dotyczącej należności celnych /art. 33 ust.2/, również sam podatnik może – po przyjęciu zgłoszenia celnego – wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości /art. 33 ust.3/ . Konstrukcja przepisów powołanych bezpośrednio wyżej wskazuje na to, że określenie przez organy celne prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług w decyzji dotyczącej należności celnych może nastąpić tylko w przypadku, gdy organ ten z urzędu dokonuje weryfikacji zgłoszenia celnego, natomiast w sytuacji, gdy działa na wniosek podatnika, powinien orzec w tej kwestii w oddzielnej decyzji. Jednakże cyt. przepis art. 33 ust.2 daje organowi celnemu możliwość orzekania w jednej decyzji o należnościach celnych i podatkowych, co a contrario oznacza, że organ ten ma także inną możliwość tj. orzekania w tych przedmiotach w odrębnych decyzjach. W przepisach powołanej ustawy o podatku od towarów i usług /a w szczególności w przepisach wyżej powołanych/ nie występuje pojęcie "prawnie należnej " kwoty podatku – jak przyjmuje w skargach spółka skarżąca- lecz prawidłowa lub nieprawidłowa wysokość kwoty podatku. Natomiast – jak wskazano wyżej – w art. 29 ust.13 cyt. wyżej ustawy mowa jest włączeniu do podstawy opodatkowania "należnego" cła. Według art. 4 WKC cło mieści się w pojęciu należności celnych /pkt.10, 11/ oraz w pojęciu długu celnego /pkt.9/, który to dług powstaje z mocy prawa w momentach określonych w przepisach prawa celnego, a jeśli w przedmiocie tego długu wydane zostaną decyzje organu celnego, to mają one charakter określający wysokość tego długu już powstałego. Taka sama konstrukcja dotyczy zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu tj. – jak wynika z przepisów powołanych wcześniej – zobowiązanie to powstaje z mocy prawa z chwilą powstania długu celnego i również w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających obliczenie wysokości tego podatku w innej kwocie, organ celny wydaje decyzję jedynie określającą wysokość kwoty podatku co do którego zobowiązanie powstało już wcześniej. Kwota należna wynikająca z długu celnego podlega zaksięgowaniu /art. 217 ust.1 , art. 218 ust.1, ust.3 WKC/ i według art. 221 ust.1 WKC dłużnik powinien być o jej wysokości zawiadomiony niezwłocznie a czas dokonania tej czynności jest o tyle istotny, że – niezależnie od wiążących się z tym terminów płatności - powiadomienie to nie może nastąpić po upływie trzech lat od powstania długu celnego /przedawnienie/. Z powyższej regulacji wynika, że powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego jest czynnością następczą w stosunku do powstania długu celnego tj. dług w sytuacjach określonych przepisami powstaje z mocy prawa i dopiero potem następuje jego zaksięgowanie a następnie powiadomienie dłużnika - a więc ani zaksięgowanie, ani powiadomienie nie są czynnościami kreującymi dług celny. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazane w art. 29 ust.13 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie "należne" cło dotyczy cła wymagalnego / tj. według strony skarżącej określonego w prawidłowo doręczonej decyzji/, bo skoro obydwa zobowiązania tj. w zakresie długu celnego i podatku powstają z mocy prawa w jednakowym czasie a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana, to organ celny będący równocześnie organem podatkowym może albo w jednakowym albo w różnym czasie może te zobowiązania określać. W niniejszej sprawie organy powołały się na decyzje wydane w przedmiocie długu celnego, które istotnie nie były jeszcze wówczas doręczone skarżącej spółce a więc ze względu na uregulowanie zawarte w art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 8 poz. 60 z 2005r. z późn. zm./ nie były jeszcze wiążące, jednakże , w ocenie Sądu, konieczność zaistnienia tego związania nie występowała. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje - jak wskazano wyżej - w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Te względy przesądziły m.in. o uprawnieniu naczelnika urzędu celnego do prowadzenia jednego postępowania kończącego się decyzją wymierzającą należność celną w prawidłowej wysokości i – równocześnie – określającą kwotę podatku od towarów i usług w imporcie albo postępowań równoległych kończących się odrębnymi decyzjami w zakresie każdego z tych zobowiązań. Poprawnie w badanych sprawach podatkowych przyjęto za podstawę opodatkowania wartość celną towaru zadeklarowaną w wymienionych na wstępnie zgłoszeniach celnych powiększoną o należne cło określone w ostatecznych decyzjach wydanych w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Właściwie zastosowano także stawki podatku od towarów i usług tj. 7% w stosunku do odzieży niemowlęcej wykazanej w pozycjach nr 2 przedmiotowych zgłoszeń celnych oraz 22% odnośnie pozostałych pozycji tychże zgłoszeń co do odzieży damskiej i męskiej - w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie /Dz.U. nr 87 poz. 826 z późn. zm./. Nie mogą w granicach rozpoznawanej sprawy podlegać badaniu przez Sąd sformułowane w skardze zarzuty wymierzone w legalność decyzji, jakie Dyrektor Izby Celnej wydał w sprawach długu celnego. Te bowiem argumenty podlegać mogą badaniu wyłącznie w postępowaniach sądowych objętych sygn. akt I SA/Rz 531-535/07. Skarżąca spółka pominęła okoliczność, iż w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego ukształtowanych ostatecznymi decyzjami celnymi. Z tych też względów w postępowaniu w sprawie podatku od towarów i usług prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług organ podatkowy nie może ponownie dokonywać oceny elementów ukształtowanego już stosunku z zakresu prawa celnego, w tym także badać poprawności zastosowanej stawki celnej, poprawności postępowania dowodowego w sprawie celnej oraz dopuszczalności oparcia się przez orzekający organ na informacjach uzyskanych od władz celnych obcych państw w zakresie wyników weryfikacji świadectw przewozowych EUR. 1 (dowodów korzystania przez towar z preferencyjnej, zerowej, stawki celnej). Przy odmiennym założeniu mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w odrębnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu, organ rozstrzygający sprawy podatku od towarów i usług nie był zobowiązany do formalnego "włączania" materiału dowodowego spraw celnych, aby móc powoływać się na skutki wymierzenia należności celnych w wysokości wyższej niż pierwotnie zadeklarowana w zgłoszeniach. Poprawnie zatem przytoczono w zaskarżonych decyzjach rezultaty postępowań w sprawach celnych, nie dopuszczając się naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z naprowadzonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ oddalił skargi jako nieuzasadnione..