I SA/Rz 541/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz (spr.) Sędziowie WSA Barbara Stukan -Pytlowany WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skarg A.G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2008 r. nr nr : [...] [...] [...] [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalających podatek od nieruchomości - oddala skargi - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 21 § 5 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60. ze zm.; powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa/ oraz art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej jako: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych/, decyzjami z dnia [...] marca 2008 r., nr nr: [...], [...], [...] i [...], po rozpoznaniu odwołań A. G., od decyzji własnych z dnia [...] stycznia 2008 r., nr nr: [...], [...], [...], [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M., ustalających wysokość podatku od nieruchomości dla A. G., za lata 2004 - 2007, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Wójt Gminy M., decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], ustalił A. G. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 10 156,50 zł; decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2005 r., w wysokości 10 304,50 zł; decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], zobowiązanie podatkowe za 2006 r., w wysokości 10 533 zł i decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007 r., w wysokości 10 566 zł. Ustalając wysokość podatku od nieruchomości za poszczególne lata organ podatkowy oparł się na danych zamieszczonych przez podatnika w deklaracji IPN-1, zawierających informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W przedmiotowej deklaracji, złożonej w Urzędzie Gminy M., w dniu 2 września 2003 r., podatnik wykazał: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1 646,70 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 646,70 m2 (położone w B.) oraz budynki pozostałe o pow. 198,90 m2. W dniu 27 listopada 2007 r. A. G. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy M., ustalających wysokość podatku od nieruchomości, za lata 2004-2007, podnosząc iż zostały one wydane z naruszeniem prawa. Podatnik podkreślił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. orzekł, iż brak jest podstaw prawnych do zmiany sposobu użytkowania obiektu położonego w B., na terenie Gminy M., na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej i nakazał przywrócenie stanu poprzedniego. W związku z tym, od tego momentu niemożliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. Wójt Gminy M. wiedząc o tej decyzji, ustalał jednak podatek od tej nieruchomości tak, jakby prowadzona tam była działalność gospodarcza. Na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to w rozumieniu ustawy grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy (...) z wyjątkiem budynków mieszkalnych lub gruntów związanych z tymi budynkami , a także gruntów , o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podatnik podkreślił, iż w jego przypadku nie było możliwe wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z tym podatek od nieruchomości był naliczany nieprawidłowo, poczynając od 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzjami z [...] stycznia 2008 r. odmówiło stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych Wójta Gminy M., wobec niestwierdzenia rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a stanowiącego jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć organ stwierdził, iż ocena stanu faktycznego i prawnego, dokonana przez A. G., jest niepełna i wybiórcza, a także nie znajduje potwierdzenia w orzecznictwie sądów administracyjnych. Do określenia bowiem, która nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej nie wystarczy jedynie analiza art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ sama działalność gospodarcza zdefiniowana jest dopiero w kolejnym punkcie tej ustawy, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 4, który to przepis odsyła do regulacji ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178), w myśl której działalność gospodarcza to wszelka możliwa działalność, a nie jedynie taka, która wynika z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Na tej podstawie, za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać wszelkie nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, na których możliwe jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt prowadzenia na nieruchomości, położonej w B., działalności gospodarczej przez podatnika. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazuje zaś jedynie przywrócenie obiektu do pierwotnej formy prowadzenia w nim działalności gospodarczej, albowiem zmiana sposobu użytkowania budynku nastąpiła samowolnie. Wyżej wymieniona decyzja nie stwierdza natomiast, iż wskazany w niej obiekt budowlany nie nadaje się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej ze względów technicznych. Odwołania od tych decyzji wniósł A. G. Zakwestionował on ustalenia zawarte w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, podnosząc iż budynek położony w B., przy ul. [...] nie spełniał norm technicznych od 2003 r., ponieważ nie posiadał odbiorów Państwowej Inspekcji Pracy i Nadzoru Budowlanego, które stwierdzałyby, iż budynek spełnia wszystkie wymogi techniczne, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej. Odwołujący się nie zgodził się z twierdzeniem, że budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż nie jest on umieszczony we wpisie do działalności gospodarczej i w ewidencji środków trwałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzjami z dnia [...] marca 2008 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia własne. W uzasadnieniach stwierdzono, iż zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne są zobowiązane do złożenia organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. A. G. wypełniając ten obowiązek w dniu 2 września 2003 r. złożył organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 646,70 m2 i pozostałe o pow. 198,90 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 1646,70 m2. Organ podatkowy ustalając zobowiązanie podatkowe przyjął dane zawarte w tej deklaracji, kierując się dyspozycją art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż jeżeli przepisy prawa podatkowego, w tym przypadku art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego (...) ustala się zgodnie z danymi, zawartymi w deklaracji. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie sposób mówić o rażącym naruszeniu prawa, na które powołuje się odwołujący, żądając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. Skargi na powyższe decyzje wniósł A. G., domagając się ich uchylenia i przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zaprzeczył, iż zabudowaną nieruchomość o numerze ewidencyjnej nr [...], położoną w B., nabył w związku z prowadzona przez siebie działalnością. Nie widnieje ona bowiem w ewidencji środków trwałych, a więc nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego. Stwierdził także, iż przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez niego do prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko z tego powodu, że nie była przeznaczona do prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług transportowych, którą skarżący się zajmuje, ale także dlatego, że jest ona w bardzo złym stanie technicznym. Z ekspertyzy technicznej, wykonanej w marcu 2007 r. przez biegłego mgr inż. Z. F. wynika, że budynek usytuowany na przedmiotowej nieruchomości, ze względu na stan techniczny stropodachu, nie pozwala na prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Skarżący przytoczył także stanowisko Ministra Finansów z dnia 4 maja 2006r., nr ik-833-32/MS/06/117, w którym stwierdzono, iż uznanie nieruchomości za element składowy przedsiębiorstwa następuje po stwierdzeniu przez organ podatkowy, że grunty, budynki i budowle służą do realizacji zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo. W jego ocenie nieruchomość, która została nabyta przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, lecz nie służy ona prowadzeniu tej działalności przez tę osobę, powinna być opodatkowana według stawek określonych dla gruntów i budynków pozostałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę stwierdziło, iż skarżący umową sprzedaży z dnia 16 maja 2003 r., nabył działki nr nr: 344/8, 344/9 i 344/10, położone w B., stanowiące nieruchomości zabudowane, a usytuowane na ich powierzchni budynki (biurowy i magazynowy) były w bardzo złym stanie technicznym. Z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] kwietnia 2004 r. wynika, iż skarżący bez wymaganych pozwoleń, w okresie od marca do czerwca 2003 r., wykonał w budynku roboty remontowe polegające na: remoncie instalacji elektrycznej, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, uzupełnieniu tynków zewnętrznych i wewnętrznych, uzupełnieniu wylewek, wykonaniu sanitariatów, wraz z doprowadzeniem wody. W ten sposób budynek został w pełni wyremontowany i przeznaczony do organizowania imprez rozrywkowych i małej gastronomii, do czego był z resztą wykorzystywany. Co prawda skarżący bezpośrednio nie wykorzystywał budynku, ale wydzierżawił go osobom trzecim, które prowadziły tam działalność gospodarczą, w wyżej opisanym zakresie. Organ zaznaczył, iż jak to wynika z zalegającego w aktach spraw zaświadczeń z ewidencji działalności gospodarczej A. G. jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność między innymi w zakresie skupu, sprzedaży i dzierżawy nieruchomości. W tej sytuacji bez znaczenia jest to, że w budynkach w B. nie prowadził osobiście działalności gospodarczej. Przedmiotowe budynki, po remoncie w 2003 r., zostały przeznaczone na prowadzenie tejże działalności, w związku z czym nie można uznać, iż były one w złym stanie technicznym. Załączona zaś do skargi ekspertyza techniczna nie może zaś stanowić dowodu na etapie postępowania skargowego, albowiem stanowi ona dokument prywatny, który w dodatku został ujawniony dopiero po wydaniu decyzji drugoinstancyjnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są nieuzasadnione. Stosownie do art.1 § § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr.153 poz.1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ustalających zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za lata: 2004, 2005, 2006, 2007 Wójta Gminy M., powołując się na rażące naruszenie prawa, którego miał dopuścić się organ podatkowy przy ich wydaniu. Rażące naruszenie prawa, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, stanowi jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Pod pojęciem naruszenie prawa, o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć zarówno dokonanie wadliwej interpretacji przepisu prawa, jak też uchybienie normie prawnej, wyinterpretowanej z konkretnego przepisu, poprzez dokonanie niewłaściwej subsumpcji, niezależnie od tego czy chodzi o przepis prawa materialnego czy procesowego. Dodatkowo ustawodawca w powołanym wyżej art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wprowadza wymóg zaistnienia rażącego naruszenia prawa, czyli kwalifikowanego uchybienia dyspozycji konkretnej regulacji. Sąd niniejszym składzie podziela w całości ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, wyrażone między innymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 października 2005 r., sygn. I SA/Bk 257/05, Lex Polonica nr 386489), iż warunkiem uznania że doszło do rażącego naruszenia prawa jest wystąpienie oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią decyzji, a treścią powołanego w niej przepisu prawa. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2006 r., na gruncie stanu faktycznego sprawy II FSK 113/2006 (Lex Polonica 1822492), gdzie stwierdził, iż słowo "rażący" oznacza dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Takie znaczenie pojęcia rażące naruszenie prawa powoduje, że stwierdzenie nieważności może nastąpić w wypadku zastosowania normy prawnej, której znaczenie daje się ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny środek odwoławczy, służący wzruszaniu decyzji ostatecznych i dlatego, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2006 r., sygn. I FSK 687/05 (Lex Polonica nr 415620), nie może stanowić swego rodzaju środka zastępczego albo dodatkowego dla strony, która nie skorzystała z możliwości poddania danej decyzji merytorycznej kontroli instancyjnej lub nie jest zadowolona z rezultatów tej kontroli. Dokonywana w ramach tego postępowania ocena decyzji ostatecznej przeprowadzana jest jedynie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej (por. wyr. NSA z 2 października 2003 r., III SA 3370/01, publ. Biuletyn Skarbowy z 2004 r., nr 3, poz. 23). W niniejszych sprawach skarżący, zarzucając ostatecznym decyzjom Wójta Gminy M. rażące naruszenie prawa, podnosi uchybienie dyspozycji art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, definiującego pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Swoje zarzuty odnosi więc do konkretnego przepisu prawnego rangi ustawowej, stanowiącego podstawę wydania decyzji wymiarowych wskazując, iż organ podatkowy, co prawda w sposób prawidłowy dokonał jego interpretacji, czyli odkodowania zawartej w nim normy prawnej, jednakże nie dokonał właściwej subsumcji stanu faktycznego do wyinterpretowanej normy prawnej. Według niego organ, wiedząc iż nie jest możliwe wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, naliczył od niej podatek tak, jakby służyła ona prowadzeniu tej działalności. W skardze powołał się dodatkowo na prywatną ekspertyzę biegłego rzeczoznawcy, stwierdzającą zły stan techniczny budynku. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że o ile wadliwość subsumpcji stanowi naruszenie przepisu prawa materialnego, a więc mieści się w zakresie pojęciowym naruszenia prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, o tyle aby możliwe było na tej podstawie stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest stwierdzenie kwalifikowanego naruszenia, określanego przez ustawodawcę jako rażące. Na gruncie okoliczności niniejszych spraw nie sposób jednak stwierdzić naruszenia prawa przez Wójta Gminy M., a tym bardziej takiego, które można byłoby określić mianem rażącego i które mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W trakcie postępowań administracyjnych skarżący nie wykazał jakichkolwiek przesłanek, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych. W tym miejscu należy podkreślić, podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. I FSK 390/05 (niepubl.), iż jeżeli strona zgłasza wniosek o stwierdzenie nieważności, powołując się na przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organów podatkowych jest dokonanie analizy ostatecznej decyzji pod kątem rażącego naruszenia wszystkich przepisów prawnych, zarówno powołanych przez stronę, jak tych przepisów, których podatnik nie dostrzegł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując wniosek podatnika, dokonało całościowej analizy okoliczności przedmiotowych spraw, pod kątem wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności, wychodząc poza podstawy wskazane we wniosku skarżącego. Organ nie skoncentrował się jedynie na analizie powołanego przez skarżącego przepisu art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ale rozpatrzył sprawy w kontekście pozostałych regulacji powołanej wyżej ustawy, dotyczących ustalania zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. Mimo to nie stwierdzono podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec braku naruszenia prawa, które można by było zakwalifikować jako rażące. Ocenę taka należy uznać za prawidłową i zasadną, na gruncie stanu prawnego i faktycznego rozpatrywanych spraw. Zarzuty skargi w tym względzie nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do nich należy stwierdzić, iż organ prawidłowo uznał, iż Wójt Gminy M., wydając decyzje wymiarową, nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 1 a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zasadnie oprał się na danych, wynikających ze złożonej przez skarżącego deklaracji podatkowej, do czego obligował go przepis art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej. Podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji nie może być również prywatna opinia biegłego, odnośnie stanu technicznego budynku, albowiem opinia taka ze swej istoty nie może stanowić dowodu z postępowaniu sądowym, w tym również sądowoadministracyjnym, gdyż, jak to słusznie zauważył organ odwoławczy, stanowi dokument prywatny (wyrok Sądu Najwyższego z dni 8 czerwca 2001 r. , sygn. I PKN 468/2000, publ. OSNP 2003, nr 8, poz. 197). Art. 245 kodeksu postępowania cywilnego, stosowany z mocy art. 106 § 5 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi, iż dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Nie sposób więc przypisać mu cech dokumentu urzędowego, wraz ze wszystkimi tego skutkami procesowymi. Jest on bowiem jedynie wyrazem stanowiska procesowego strony, poparciem jej argumentacji, której słuszność podlega ocenie Sądu. Na marginesie należy dodać, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, przedłożona przez niego ekspertyza nie może przemawiać za tym, iż organ podatkowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji wymiarowych także dlatego, że została sporządzona po wydaniu tych decyzji. Pochodzi ona bowiem z marca 2007 r., podczas gdy decyzje wymiarowe Wójta Gminy M. pochodzą z lat 2004-2007, przy czym ostania jest datowana na dzień [...] lutego 2007 r. Organ podatkowy, nie miał więc możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w postępowaniu podatkowym, tym samym nieuwzględnienie tego faktu nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, którego zaistnienie pociąga za sobą konieczność stwierdzenia nieważności decyzji. Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które jest prawidłowe i w pełni uzasadnione. Odnosząc się do wykładni art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. I SA/Wr 1404/2006, (Lex Polonica nr 1394738), iż zasadniczym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, jest ich posiadanie przez przedsiębiorcę. Jest to zatem związek o charakterze formalnym, albowiem co do zasady nie jest istotne czy przedsiębiorca grunty, budynki i budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej. W definicji ustawowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie ma warunku faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W niniejszej sprawie skarżący bezpośrednio nie wykorzystywał budynku w B., przy ul. [...], ale wydzierżawił go osobom trzecim, które prowadziły tam działalność gospodarczą. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zgodnie z wypisem z ewidencji gospodarczej z dnia 13 czerwca 2001 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą między innymi w zakresie skupu, sprzedaży i dzierżawy nieruchomości. Można więc stwierdzić, iż prowadził na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą. Niezależnie od powyższego należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wyrażone w wyroku z dnia 17 września 2008 r., sygn. I SA/Lu 198/08, (publ. https://www.nsa.gov.pl), iż ciężar dowodu, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych spoczywa na podatniku, albowiem z faktu tego wywodzi on określone skutki prawne w postaci niższego opodatkowania posiadanej nieruchomości. A. G. nie wykazał tego w postępowaniu podatkowym, a wręcz przeciwnie złożył deklaracje podatkową w podatku od nieruchomości, w dniu 2 września 2003 r., w której nie wskazał nawet na to, że nieruchomość położona w B. nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Kolejną deklarację IPN-1 złożył dopiero w dniu 17 lipca 2007 r. i w niej skorygował informacje zawarte w poprzedniej deklaracji. Podnoszenie więc tej kwestii w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, jest spóźnione i nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. należy stwierdzić, iż decyzja ta również nie potwierdza argumentacji skarżącego co do tego, iż nieruchomość budynkowa w B. nie może być w omawianym okresie, ze względów technicznych, wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Treść tej decyzji nie rozstrzyga bowiem czy w tym okresie budynki na przedmiotowej działce służyły do prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.