I SA/Rz 560/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 września 2024 r. nr 350000/70-73/145074/2024 w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi A.C. (dalej: zobowiązana/skarżąca) jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Zakład) z 16 września 2024 r. nr 350000/70-73/145074/2024, utrzymująca w mocy decyzję z 19 lutego 2021 r. nr 350000/71/46132/2021/RDZ-B7, odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres: od dnia 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. W stanie faktycznym sprawy 4 lutego 2021 r. zobowiązana wystąpiła do Zakładu z wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Oświadczyła w nim, że prowadzi przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 55.10.Z, uprawniającą do zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Decyzją z 19 lutego 2021 r. nr 350000/71/46132/2021/RDZ-B7, Zakład odmówił zobowiązanej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu ww. składek. Organ I instancji stwierdził, że podjęte działania weryfikacyjne wykazały, że na dzień 30 listopada 2020 r. zobowiązana prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD nr 77.11.Z, który został zmieniony na kod PKD nr 55.10.Z. dopiero 28 grudnia 2020 r. Zakład stwierdził, że zobowiązanej nie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych ww. składek, ponieważ kod PKD 77.11.Z. nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek - nie został wymieniony w ustawie z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa o COVID-19). Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Zakładu z 24 marca 2021r. nr 350000/71/46132/2021/RDZ-B7/UT. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji z 24 marca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wyrokiem z 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 397/21, uchylono ww. decyzję, wskazując, że oceny spełnienia warunku, o którym mowa w § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 152 - dalej: rozporządzenie w sprawie wsparcia), nie można dokonywać jedynie w oparciu o rejestr REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020r. Istotne bowiem jest ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu, a nie jaki rodzaj działalności był wpisany w CEIDG. W przypadku wystąpienia rozbieżności pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności. Wskazano również, że nie odniesiono się do dowodów (faktur i deklaracji) przedstawionych przez zobowiązaną wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazujących na prowadzenie przez nią deklarowanej działalności gospodarczej, uprawniającej do uzyskania zwolnienia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 czerwca 2022 r. sygn. akt I GSK 1576/21, oddalił skargę kasacyjną Zakładu od ww. wyroku stwierdzając, że WSA w Rzeszowie prawidłowo wywiódł, że w rozpoznawanej sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, związane z ustaleniem jaką działalność rzeczywiście prowadzi skarżąca, mimo że twierdziła, że prowadzona przez nią faktycznie działalność odpowiada innemu kodowi PKD niż wynikałoby to z rejestru REGON na dzień 30 listopada 2020 r. W ponownym postępowaniu, Zakład decyzją z 9 listopada 2022 r. nr 350000/70-73/265223/2022, utrzymał w mocy własną decyzję z 19 lutego 2021r. nr 350000/71/46132/2021/RDZ-B7, odmawiającą zobowiązanej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne od 1 grudnia 2020r. do dnia 31 stycznia 2021r. Organ wskazał, że zobowiązanej umożliwiono przedłożenie dokumentów popierających twierdzenia podnoszone we wniosku, jednak nie stawiła się do organu w celu złożenia ustnych wyjaśnień, nie przedłożyła żadnych dokumentów, ani nie skorzystała z prawa wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Dlatego wniosek rozpatrzono w oparciu o dane dostępne w rejestrach publicznych (CEIDG i REGON), na podstawie których ustalono, że na dzień 30 listopada 2020r. zobowiązana prowadziła działalność oznaczoną przeważającym kodem PKD 77.11.Z, a zmiany na kod 55.10.Z dokonano 28 grudnia 2020r. Kod PKD 77.11.Z nie został wymieniony w § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia i nie uprawniał do zwolnienia z opłacania składek. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji z 9 listopada 2022r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 36/23, uchylił ww. decyzję, wskazując, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera ustaleń faktycznych odnoszących się do rzeczywistego przedmiotu działalności zobowiązanej w kontekście przedłożonych przez nią dokumentów. Wynika z niego, że poddano analizie przedstawione przez skarżącą faktury, ale nie wiadomo jakie, ponieważ nie opisano tego w uzasadnieniu decyzji i dokumentów takich nie stwierdzono w przedłożonych sądowi aktach administracyjnych, wobec czego pełna kontrola stanowiska organu nie była możliwa do przeprowadzenia. WSA zobowiązał organ do zgromadzenia niezbędnych dokumentów w aktach sprawy oraz skompletowania wszystkich istotnych dla sprawy materiałów zgromadzonych na wszystkich dotychczasowych etapach postępowania administracyjnego oraz odniesienia się w uzasadnieniu decyzji w sposób konkretny do wszystkich dowodów, w tym do dokumentów przedłożonych przez zobowiązaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie Zakład poinformował zobowiązaną o możliwości skorzystania z prawa do czynnego udziału w nim przez wgląd do akt sprawy, zgłaszania dowodów, przedstawiania wyjaśnień oraz - przed wydaniem decyzji - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na powyższe, zobowiązana wystąpiła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, które jej zdaniem, potwierdzają, że faktycznie wykonywana przez nią działalność gospodarcza mieściła się w klasyfikacji PKD pod numerem 55.10.Z, w związku z czym przysługiwało jej prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Zobowiązana przedłożyła dokumenty: oświadczenie z 12 grudnia 2022 r., umowę dzierżawy lokalu [...] z 1 grudnia 2020 r., umowę dzierżawy lokalu [...] z 1 grudnia 2020 r., umowę dzierżawy lokalu [...] z 1 grudnia 2020 r. oraz przykładowe rozliczenie dla [...]. Następnie decyzją z 16 września 2024 r. Zakład utrzymał w mocy decyzję z 19 lutego 2021 r. nr 350000/71/46132/2021/RDZ-B7, odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. W ocenie Zakładu, zobowiązana nie udowodniła, że prowadziła w listopadzie 2020 r. przeważającą działalność z kodem PKD 55.10.Z. Organ wskazał, że kod 55.10.Z dotyczy zapewnienia krótkotrwałego zakwaterowania - w cyklu dziennym lub tygodniowym - w hotelach, motelach, pensjonatach, innych obiektach hotelowych. Kod ten nie obejmuje natomiast zapewnienia zakwaterowania w domach, mieszkaniach lub apartamentach w celu dłuższego pobytu, w cyklach miesięcznym lub rocznym. Zakład ustalił, że dokonana przed zobowiązaną zmiana we wpisie w kodach PKD na kod 55.10.Z, czyli uprawniający do zwolnienia, nastąpiła dopiero 28 grudnia 2020 r. W wyniku oceny przedłożonych przez skarżącą dowodów organ stwierdził, że w grudniu 2019 r. nie wykonywała ona działalności gospodarczej oznaczonej kodem PKD 55.10.Z, w konsekwencji nie jest możliwy do określenia spadek przychodu z tej działalności w grudniu 2020 r. Z przedłożonych przez zobowiązaną faktur, w tym faktur nr [...] i [...], nie wynika, że prowadzona działalność obejmowała zapewnienie zakwaterowania w cyklu dziennym lub tygodniowym. Świadczone usługi nie dotyczyły bowiem zakwaterowań krótkotrwałych, lecz opłat za miesięczny wynajem kilku apartamentów dla jednego kontrahenta. Dodatkowo przedstawione przez zobowiązaną umowy dzierżawy zawarte 1 grudnia 2020r. i oświadczenie z 12 grudnia 2022r. potwierdzają, że skarżąca oddała lokale w dzierżawę na okres roku od podpisania umowy. W konsekwencji zasadnie uznano, że zobowiązanej nie przysługuje prawo zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. W skardze na ww. decyzję Zakładu z 16 września 2024 r. zobowiązana wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie podnoszonych przez skarżącą argumentów dotyczących faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej oznaczonej PKD 55.10.Z, a w konsekwencji wydania decyzji w sposób błędny, bez dokonania wszechstronnej analizy dowodów z dokumentów przedstawionych przez stronę, a to: - oświadczenia A. Sp. z o.o. z dnia 12 grudnia 2022 r., z którego wynika, iż ww. spółka zajmowała się w imieniu skarżącej podnajmem krótkoterminowym nieruchomości, - umów dzierżawy, a w szczególności § 6 ust. 1 umowy, z którego wynika, iż przedmiotem umowy było oddawanie lokalów skarżącej w najem krótkoterminowy, - przykładowego rozliczenia dla [...], z którego wynika, iż spółka A. Sp. z o.o. zajmowała się w imieniu skarżącej podnajmem krótkoterminowym nieruchomości, 2) art. 7 k.p.a. przez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności, a także niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, celem ustalenia przedmiotu faktycznie wykonywanej działalności gospodarczej oraz pominięcie dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącą, 3) art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie w sposób jasny i zrozumiały wszystkich przesłanek, jakimi kierował się organ II instancji przy wydawaniu decyzji z dnia 16 września 2024 r., przez pominięcie niektórych istotnych aspektów sprawy, w tym w szczególności nie odniesienie się i niedokonanie oceny dowodów z dokumentów załączonych przez skarżącą do wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw, a w szczególności: - oświadczenia A. Sp. Z o.o. z 12 grudnia 2022r., z którego wynika, że spółka zajmowała się w imieniu skarżącej podnajmem krótkoterminowym nieruchomości, - umów dzierżawy, a w szczególności § 6 ust 1 umowy, z którego wynika, iż przedmiotem umowy było oddawanie lokalów w najem krótkoterminowy, - przykładowego rozliczenia dla [...], z którego wynika, iż spółka A. Sp. z o.o. zajmowała się w imieniu skarżącej podnajmem krótkoterminowym nieruchomości, 4) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, przez nierozstrzygnięcie na korzyść przedsiębiorcy wątpliwości co do treści normy prawnej w sytuacji gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania uprawnienia, 5) § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia, przez uznanie, iż skarżąca nie wykonywała działalności gospodarczej oznaczonej w PKD kodem 55.10.Z, podczas gdy niniejszy kod był kodem wiodącym prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, 6) błąd u ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca nie udowodniła, iż na dzień 30 listopada 2020 r. wykonywała w przeważającym zakresie działalność gospodarczą oznaczoną numerem PKD 55.10.Z, pomimo, iż z dokumentów zalegających w aktach sprawy wynika, że skarżąca pobierała zysk z najmu krótkoterminowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przełożone przez nią dokumenty potwierdzają, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza w głównej mierze polegała na krótkoterminowym wynajmie apartamentów. Jej zdaniem, z oświadczenia J.H - Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o. z 12 grudnia 2022r. wynika, że ww. spółka zajmowała się w imieniu skarżącej podnajmem krótkoterminowym nieruchomości skarżącej, a organ nie przeprowadził należytej oceny przedłożonych dokumentów. Skarżąca zaznaczyła, że przychód uzyskany przez nią w listopadzie 2020 r. był znacznie niższy, o czym świadczą deklaracje VAT-7 za listopad 2019 r. i za listopad 2020 r., z uwagi na skutki panującej pandemii, które "odcisnęły swoje piętno" na branży wynajmu krótkoterminowego. W odpowiedzi na skargę Zakład podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a sformułowane w niej zarzuty okazały się nietrafne. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był m.in. przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 2) 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z - którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. Sporne w niniejszej sprawie jest spełnienie przez skarżącą opisanych wyżej przesłanek zwolnienia, w tym w szczególności prowadzenie działalności oznaczonej odpowiednimi kodami PKD. Ponieważ w sprawie żądania skarżącej dotyczącego zwolnienia jej od obowiązku zapłaty składek na zasadach określonych w ustawie o Covid-19 i przepisach wykonawczych postępowanie toczyło się nie tylko przed organem rentowym, ale też przed sądami administracyjnymi, rozpoznanie obecnie wniesionej skargi musiało nastąpić przy uwzględnieniu art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Wynika z nich, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy i sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisów tych wynika zatem, że kontrola sądowa objętej skargą decyzji musi uwzględnić to, czy organ rentowy zastosował się do wskazań sądów odnoszących się do wykładni przepisów oraz oceny stanu faktycznego i czy wykonał wskazania co do dalszego przebiegu postępowania. Skarga rozpatrywana jest również w granicach zakreślonych normą art. 134 § 1 p.p.s.a. Aktualnie zaskarżona została decyzja Zakładu wydana w następstwie wykonania wyroku WSA w Rzeszowie z 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Rz 36/23, którym uchylona została decyzja Zakładu z 9 listopada 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję z 19 lutego 2021r. odmawiającą zobowiązanej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne od 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. W wyroku tym WSA zobowiązał organ do zgromadzenia niezbędnych dokumentów w aktach sprawy oraz skompletowania wszystkich istotnych dla sprawy materiałów zgromadzonych na wszystkich prowadzonych dotąd etapach postępowania administracyjnego i odniesienia się w uzasadnieniu decyzji w sposób konkretny do wszystkich dowodów, w tym do dokumentów przedłożonych przez zobowiązaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaznaczenia wymaga, że w kontrolowanej sprawie ZUS zobowiązany był do ustalenia jaką przeważającą działalność gospodarczą skarżąca faktycznie prowadziła w listopadzie 2020 r. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie został stwierdzony w prawomocnym wyroku WSA z 12 sierpnia 2021r., sygn. akt I SA/Rz 397/21. W przywołanym powyżej wyroku Sąd wyraźnie zaznaczył, że z punktu widzenia oceny zasadności wniosku skarżącej o przyznanie jej zwolnienia ze składek, tj. spełnienia przesłanek uzyskania tego rodzaju ulgi, o których mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia, istotny jest rzeczywisty przedmiot prowadzonej przez nią działalności, a nie ten ujawniony w rejestrze statystycznym. Sąd przesądził także to, że z punktu widzenia ww. przepisów nie jest wymagane, aby przedmiot działalności skarżącej w 2019 r. był w rejestrze opisany takim samym kodem jak w 2020 r. Zakład w ponownie przeprowadzonym postępowaniu stanął na stanowisku, że skarżąca nie wykazała, że w listopadzie 2020 r. prowadziła przeważającą działalność uprawniającą do zwolnienia od obowiązku zapłaty składek na zasadach określonych w ustawie o COVID-19 i rozporządzeniu w sprawie wsparcia, tj. działalność objętą kodem PKD 55.10.Z. Organ stwierdził w konsekwencji, że skarżąca w grudniu 2020 r. uzyskiwała przychód z innej działalności niż w grudniu 2019 r. tj. objętej kodem PKD 77.11.2, który nie uprawiał do zwolnienia, brak było więc możliwości porównania przychodu osiągniętego przez skarżącą w grudniu 2019r. i 2020r. Zdaniem skarżącej, Zakład nieprawidłowo ocenił przedłożone przez nią dowody. Jej zdaniem z dokumentów tych wynika, że faktycznie prowadziła działalność gospodarczą polegającą na wynajmie krótkoterminowym apartamentów, tj. działalność oznaczoną kodem 55.10.Z., który uprawniał do zwolnienia. Dowody te potwierdzają, że spółka A. Sp. z o.o. zajmowała się podnajmem krótkoterminowym nieruchomości skarżącej, działając w jej imieniu. W ocenie Sądu, organ wykonał wskazania zawarte w wydanych w sprawie wyrokach WSA w Rzeszowie, tj. z 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 397/21 oraz z 4 kwietnia 2023r., sygn. akt I SA/Rz 36/23. W celu ustalenia jaką faktycznie przeważającą działalność gospodarczą skarżąca prowadziła na dzień 30 listopada 2020r. przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w którym poddano ocenie zgromadzone w sprawie dowody, w tym dokumenty przedłożone przez skarżącą. Według Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżąca nie wykazała, aby na dzień 30 listopada 2020r. faktycznie wykonywała działalność oznaczoną w PKD kodem 55.10.Z. – Hotele i podobne obiekty zakwaterowania. Zgodnie z wyjaśnieniami w PKD dział 55 obejmuje zapewnienie krótkotrwałego pobytu turystom i pozostałym podróżnym oraz zakwaterowanie na dłuższy okres studentom, osobom pracującym i pozostałym osobom, z tym, że dział ten nie obejmuje zapewnienia długotrwałego zakwaterowania jako głównego miejsca pobytu w takich obiektach jak apartamenty, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym. Natomiast podklasa 55.10.Z obejmuje zapewnienie zakwaterowania w cyklu dziennym lub tygodniowym m.in. w hotelach czy innych obiektach hotelowych, lecz nie obejmuje zapewnienia zakwaterowania w domach, mieszkaniach, apartamentach, w celu dłuższego pobytu, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym. Przedstawione przez skarżącą dowody nie wskazują, aby jej działalność w omawianym okresie polegała na zapewnieniu krótkotrwałego zakwaterowania w rozumieniu wynikającym z klasyfikacji PKD. Należy wskazać, że umowa dzierżawy ze spółką A. Sp. z o.o., na którą powołuje się skarżąca, została zawarta 1 grudnia 2020 r., a więc później niż 30 listopada 2020 r. i dotyczy oddania w dzierżawę lokalu na okres jednego roku, z możliwością przedłużenia. Przedłożone oświadczenie z 12 grudnia 2022 r. potwierdza, że skarżąca oddała lokale w dzierżawę na okres roku od podpisania umowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej, z dowodów tych nie wynika, aby spółka A. Sp. z o.o. była jej pełnomocnikiem, lecz kontrahentem, którego rodzaj działalności nie podlega badaniu w niniejszej sprawie. Natomiast przedłożone w sprawie faktury VAT dotyczą okresu wcześniejszego tj. styczeń - wrzesień 2020 r., przy czym świadczone usługi dokumentowane tymi fakturami nie dotyczyły zakwaterowań krótkotrwałych, lecz opłat za miesięczny wynajem kilku apartamentów na rzecz jednego podmiotu (D. Sp. z o.o. we W.). Tu również nie ma znaczenia jakiego rodzaju działalność prowadził ten kontrahent skarżącej. Podsumowując, Sąd stwierdza, że Zakład należycie wywiązał się z obowiązku zbadania rodzaju faktycznie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej na dzień 30 listopada 2020 r. Wnioski z dokonanej oceny przedłożonych przez skarżącą dowodów uprawniały do stwierdzenia, że skarżąca nie wykazała, że w tym dniu prowadziła działalność uprawniającą do zwolnienia. W konsekwencji zasadnie uznano, że zobowiązanej nie przysługuje prawo zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. Z przedstawionych względów, niezasadne są zarzuty naruszenia § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. W niniejszej sprawie organ zobowiązany był do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto zobowiązany był do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), a następnie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, Zakład spełnił wymagania wynikające z tych przepisów. Organ zgromadził materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny, która stała się podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 77 k.p.a. Ocena dowodów dokonana przez organ, a prowadząca do rozstrzygnięcia negatywnego dla skarżącej, nie jest oceną dowolną, ale podjętą zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 80 k.p.a. Zajęte stanowisko organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Odmienna zaś ocena dowodów i zanegowanie przez skarżącą treści rozstrzygnięcia nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Skoro w sprawie doszło do zaistnienia przesłanki uzasadniającej odmowę przyznania skarżącej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 grudnia 2020 r do 31 stycznia 2021 r., o której mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia, to podjętej na tej podstawie decyzji Zakładu nie sposób także postawić zarzutu naruszenia w toku rozpoznawania wniosku zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, art.7 i art. 8 k.p.a. W ocenie Sadu, argumentacja skarżącej stanowi wyłącznie polemikę z poprawnymi, uzasadnionymi w okolicznościach niniejszej sprawy, ustaleniami organu, które uprawniały i zarazem zobowiązywały do zastosowania przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną skarżonej decyzji. Odnosząc się do naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, należy wskazać, iż przepis ten stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości, ani co do treści przepisów, ani też co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść przedsiębiorcy, w związku z czym zarzut dotyczący naruszenia analizowanego przepisu jest chybiony. Nie stwierdzono zarzucanych skargą nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Zakład, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.