I SA/Rz 574/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 13 września 2021 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RL na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] maja 2021 r. nr [.] w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 2 sierpnia 2021 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga RL na opisane w sentencji postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 sierpnia 2021 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, a zarządzeniem z 9 sierpnia 2021 r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwania doręczono adresatowi 26 sierpnia 2021 r. wraz z pouczeniami o konieczności wykonania ww. obowiązków w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi z 31 sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego) skarżący, wskazując numer PESEL, złożył oświadczenie o cofnięciu skargi z powodu: ich wadliwego oznaczenia z przyczyn leżących po stronie organu, niewydania przez organ II instancji orzeczenia na zażalenie z daty 11 sierpnia 2021 r., niezakończenia sprawy w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga podlega odrzuceniu, a założone oświadczenie o jej cofnięciu nie mogło być przez Sąd uwzględnione. W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej zwanej: "p.p.s.a."., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże Sąd. Jednakże cofniecie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd umarza postępowanie, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z analizy akt sprawy wynika, że oświadczenie o cofnięciu skargi zostało przez skarżącego złożone po tym, jak skierowano do niego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, które odnośnie do wpisu nie zostało wykonane. Skarga podlega zatem odrzuceniu, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., a złożone oświadczenie o jej cofnięciu nie mogło być ocenione jako skuteczne. W przepisanym terminie skarżący nie wywiązał się bowiem z obowiązku uiszczenia wpisu, co nakazywało uznać skargę za niedopuszczalną. Przesłanki niedopuszczalności skargi (art. 58 § 1 i art. 220 § 3 p.p.s.a.) mają bowiem pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (art. 161 § 1 p.p.s.a.). Cofnięcie niedopuszczalnej skargi nie mogło odnieść skutku (por. B.Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2011, s.191; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 3150/13 oraz z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1829/07). Z podanych względów, na podstawie art. 220 § 1 i 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.