II OSK 3150/13

II OSK 3150 / 13 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt IV SAB/Po 115/13 w zakresie odrzucenia skargi D. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie w przedmiocie niewydania orzeczenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną. II OSK 3150 / 13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, pismem z dnia 21 listopada 2013 r. na skutek wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżąca oświadczyła, że cofa skargę, a jednocześnie podała, iż przed wniesieniem skargi nie złożyła zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. Wskazując na treść art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd stwierdził, iż z oświadczenia skarżącej wynika, że przed wniesieniem skargi nie wyczerpała ona środków zaskarżenia. Jednocześnie Sąd podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie strona złożyła zarówno skargę na bezczynność organu jak również skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku. Sąd zaznaczył też, że pomimo cofnięcia skargi w sprawie zapadło orzeczenie o odrzuceniu skargi, gdyż cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Niewyczerpanie środków zaskarżenia skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła D. P., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a także o zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie na rzecz skarżącej niezbędnych, minimalnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 220 zł [wynagrodzenia pełnomocnika 120 zł, kosztów sądowych 100 zł]. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano art. 174 pkt 2, tj. naruszenie następujących przepisów postępowania: • art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. polegające na jego niezastosowanie w związku z: • art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. polegające na ich zastosowaniu, • art. 52 § 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, • art. 58 § 1 pkt 6 przez jego zastosowanie, • art. 60 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię. Skarżącej stwierdziła, iż przed wniesieniem skargi nie wyczerpała wprawdzie środków zaskarżenia, ale niewyczerpanie środków zaskarżenia nie jest brakiem formalnym umożliwiającym nadanie skardze jej dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną w granicach określonych normą art. 183 § 1 P.p.s.a., podkreślić na wstępie trzeba dwie okoliczności. Po pierwsze, trafnie Sąd przyjął, iż warunek zawarty w art. 52 § 1 P.p.s.a., tj. wyczerpania środków zaskarżenia dotyczy w przypadku skargi na bezczynność organu wymogu złożenia zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zaznaczyć jednak trzeba, iż jego złożenie nie jest warunkiem formalnym skargi na bezczynność, do którego uzupełnienia strona może zostać wezwana (art. 49 § 1 P.p.s.a.), ale jest warunkiem dopuszczalności tejże skargi. Oznacza to, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi zostać poprzedzone skutecznym złożeniem takiego zażalenia. Po drugie, nie jest kwestionowane w sprawie to, iż skarżąca nie wyczerpała ww. warunku, a co sama przyznała we wniosku o umorzenie postępowania. Z tych też przyczyn skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym słusznie postanowił Sąd pierwszej instancji na podstawia art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. Słusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż cofnięcie skargi w takiej sytuacji faktycznej jak niniejsza, było prawnie nieskutecznie. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1829/07; z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 oraz z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2453/10- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych też przyczyn za bezzasadne należało uznać przedstawione w kasacji zarzuty dotyczące naruszenia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z: art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 52 § 1 P.p.s.a., "art. 58 § 1 pkt 6" i art. 60 P.p.s.a. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie stwierdzenia wystąpienia przesłanek, o których mowa w § 2 art. 183 P.p.s.a., na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił skargę kasacyjną.