I SA/Rz 576/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Z.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi Z. C. (dalej: strona/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej w skrócie: Agencja) z dnia [...] czerwca 2021 r.. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2017 Kierownika Biura Powiatowego Agencji wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2016, w której odmówiono przyznania stronie płatności redystrybucyjnej za rok 2016 oraz przyznano płatność za zazielenienie w wysokości 1 141,17 zł i płatność jednolitą w wysokości 411,22 zł pomniejszoną o kwotę 1 289,12 zł i ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności wykryte podczas kontroli administracyjnej, uwzględniającej wyniki z kontroli na miejscu przeprowadzonej metodą FOTO w dniach od 13 do 19 sierpnia 2016r. oraz w dniu 20 kwietnia 2017 r.. Decyzja ta stała się ostateczna bowiem strona wniosła od niej odwołanie z uchybieniem terminu zawitego na jego wniesienie co zostało stwierdzone postanowieniem Dyrektora POR Agencji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., od którego strona nie wniosła skargi do WSA W Rzeszowie. W dniu 20 kwietnia 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2016, z powołaniem się na trzy okoliczności stanowiące w jej ocenie nowe dowody nieznane organowi. Strona podniosła mianowicie, że w dniu 21 marca 2018 r. została poinformowana, że łączna powierzchnia działek ewidencyjnych o nr [.] (działka rolna J) stanowi powierzchnię 0,99 ha, a nie jak jest podana we wniosku 0,97 ha, na co wskazują wyniki ponownego pomiaru z dniu 16 kwietnia 2018 r. . Podniosła też, że w kwietniu 2018 r. powzięła informację, że są świadkowie, mogący potwierdzić stan zagospodarowania działek rolnych będących w jej posiadaniu w 2016 roku tj. Z.C., W. C., (dotyczy to działek rolnych A, B, C i F) oraz W. K. - zastępca Wójta w G., który jest w posiadaniu wiedzy co do stanu zagospodarowania działek rolnych oznaczonych lit. B, C i F dzierżawionych z Urzędu Gminy w G. Strona podniosła, że w dniu 6 kwietnia 2018 r. została przeprowadzona kontrola wykorzystania działek rolnych A, B, C i F przez pracowników kontroli Agencji w R. na miejscu, w obecności jej pełnomocnika i jej zdaniem materiały i dokumenty pokontrolne mogą dać dowody stanu zagospodarowania inne niż przywołane w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Do przedmiotowego wniosku strona dołączyła pismo ze Starostwa Powiatowego nr [...] datowane na dzień 18 kwietnia 2018. Kierownik Biura Powiatowego Agencji postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r nr [...] wszczął postępowanie wznowieniowe. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w ramach, którego przesłuchał w/w świadków w dniu 25 czerwca 2018 r. Następnie, po przeanalizowaniu przedłożonych przez stronę pism procesowych, decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Dyrektor POR Agencji decyzją z dnia [...] lipca 20219 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Strona wniosła sprzeciw od tej decyzji, a WSA w Rzeszowie prawomocnym już postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 568/19 odrzucił sprzeciw. W ramach ponownego postępowania wznowieniowego Kierownik BP Agencji w M. zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu w POR Agencji w R. z prośbą o odniesienie się do zarzutów strony w zakresie poprawności raportu z kontroli na miejscu za rok 2016, w tym co do podniesionej w odwołaniu kwestii kwalifikacji zawodowych i uprawnień kontrolerów. Po [...] 17 lutego 2021 r. nr [...] ponownie odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] maja 2017r. nr [...]. Nie zgadzając się z tą decyzją we wniesionym odwołaniu do Dyrektora POR Agencji strona zarzuciła organowi I instancji naruszanie przepisów prawa procesowego oraz wniosła o nakazanie przeprowadzenia wszystkich zgłoszonych przez nią dowodów, prawidłowe przesłuchanie wszystkich świadków poprzez wyłączenie sformułowanych dotychczas pytań sugerujących odpowiedź i niezrozumiałych dla większości świadków oraz o wyłączenie ze sprawy pracownika organu (zastępcy kierownika) jako urzędnika błędnie kierującego sprawą. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskutek wniesionego odwołania Dyrektor POR Agencji w [.] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy przytoczył i omówił przepisy prawa dotyczące uruchomionego przez skarżącą trybu nadzwyczajnego. Stwierdził, że prawidłowo zostało wszczęte to postępowanie, bowiem strona wskazała ustawowe przesłanki wznowieniowe oraz podanie o wznowienie postępowania wniosła z zachowaniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odnosząc się do wskazanych przez stronę podstaw wznowienia, wskazał organ, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) nie dał podstaw do wznowienia z uwagi na fakt, że nie stwierdzono oczywistych przesłanek stanowiących o sfałszowaniu dowodów ani o popełnieniu przestępstwa oraz wynikającego z tego tytułu zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego ani poważnej szkody dla interesu społecznego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu możliwe jest wznowienie postępowania jeśli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, natomiast zgodnie z art. 145 § 2 k.p.k. tych przyczyn postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Te okoliczności zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zauważył, że fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty wówczas, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu, bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Dlatego samo twierdzenie strony, że ujawniony został fałszywy dokument - szkic działki nr [.]/4 opracowany przez "A" w R., nie może być uznane za wystarczające do uznania tego dokumentu za fałszywy bez stwierdzeniu jego fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Organ odwoławczy podzielił stanowisku organu I instancji co do braku podstaw przesłuchania świadków - pracowników firmy "A" w R. na okoliczność co do rzetelności opracowanych dokumentów. Podkreślił organ, że protokoły sporządzane przez kontrolerów zewnętrznych wykonujących kontrolę na miejscu są dokumentami urzędowymi sporządzanymi w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Przesłuchanie tych świadków uznał organ za zbędne w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku jednoznacznych przesłanek co do stwierdzenia ich nieprawidłowości. Zaznaczył organ, że wybór wykonawcy kontroli na miejscu dokonywany przez Agencję oparty jest na podstawie umowy przetargowej pomiędzy Agencją a wykonawcą, który spełni wszystkie wymogi określone w umowie (między innymi zabezpieczenie odpowiedniego sprzętu pomiarowego, odpowiedniej ilości pracowników, ukierunkowanych kwalifikacji i wykształcenia pracowników wyznaczonych do realizacji zadania oraz odpowiedniego ich przeszkolenia w tym zakresie). W przypadku kontroli realizowanych przez Wykonawcę czynności ustalania przebiegu granic i powierzchni działek rolnych, powinny zostać przeprowadzone przez osobę posiadającą odpowiednie wykształcenie, a zatwierdzanie raportów z kontroli związanych z ustalaniem przebiegu granic oraz powierzchni działek powinno zostać przeprowadzone przez osobę posiadającą ponadto uprawnienia zawodowe geodezyjne. Tak więc tylko osoby, które spełniają określone wymogi wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa mogą przeprowadzać kontrolę (mogą być im wydane upoważnienia do realizacji kontroli) i sporządzone przez takie osoby protokoły są dokumentami urzędowymi co świadczy o tym, że brak jest przesłanek do stwierdzenia, że dokument taki jest sfałszowany bez stwierdzenia jego fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Niezgadzanie się treścią dokumentu urzędowego w postaci raportu z kontroli nie oznacza zdaniem organu, że dokument jest sfałszowany lub sporządzony bez zastosowania odpowiednich przepisów i wymogów. Odnośnie kolejnej, wskazanej przez stronę przesłanki a art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., związanej z błędną powierzchnią działek, wyjaśnił wpierw organ odwoławczy, że analiza ustaleń w odniesieniu do działek ewidencyjnych o nr [.] położonych w obrębie WZ doprowadziła do wniosku, że faktyczna powierzchnia ewidencyjna, wynosząca odpowiednio 0,24 ha, 0,22 ha, 0,27 ha oraz 0,26 ha daje łączną powierzchnię ewidencyjną 0,99 ha, lecz zwrócił uwagę, że płatności nie przyznaje się do powierzchni ewidencyjnych, lecz do powierzchni uznanych jako użytkowane rolniczo tj. obszaru zatwierdzonego (PEG - MKO) położonych na konkretnych działkach ewidencyjnych, po wyłączeniu terenów uznanych za nieużytkowane rolniczo. Wyjaśnił organ odwoławczy, że toku postępowania organ I instancji wystąpił o ponowną analizę w/w działek według stanu na kampanię 2016. Taką analizę przeprowadziła odpowiednia komórka Agencji w oparciu o pomiary z kontroli FOTO 2016, kontroli na miejscu dla kampanii 2016 oraz pokrycia ortofotomap 2016 uwzględniając również dane ze zdjęć wykonanych na odpowiedni okres w aplikacji Google Earth. Wyniki tej weryfikacji potwierdziły zaś, że powierzchnia PEG w kampanii 2016 wynosiła: dla działki [.] /3 - 0,23 ha; dla działki [.] /4 - 0,22 ha, dla działki [.] /5 - 0,27 ha i dla działki [.] /6 - 0.25 ha, co daje łączną powierzchnię rolniczo użytkowaną równą 0,97 ha. Przeanalizował także organ słuszność zastosowania określonych kodów błędów w protokole z kontroli na miejscu nr [...], a co za tym idzie pomniejszeń powierzchni użytkowanych rolniczo na działkach rolnych A, B, C i F, także nie stwierdzając nieprawidłowości. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości dokumentacja fotograficzna oraz pomiary wykonane na w/w działkach rolnych w dniach 17 sierpnia 2016 oraz w terminie uzupełniającym 20 kwietnia 2017 (ponowna kontrola działki A/A1 – dz. ew. nr [.] /3) załączone do protokołu z kontroli na miejscu Zauważył organ, że strona składała zastrzeżenia, w których nie zgodziła się z zawartymi w nim ustaleniami, do których ustosunkowały się uprawnione osoby z Biura Kontroli na Miejscu POR Agencji w R., które nie stwierdziły sugerowanych nieprawidłowości. Odnosząc się do treści zeznań świadków przesłuchanych przez organ I instancji zgodnie z wnioskiem strony: C.Z, W. C. oraz W. K. wskazał organ odwoławczy, że pierwotnie nie byli się oni w stanie odnieść do ewentualnych nieprawidłowości kontroli w 2016 r.. Wobec braku prawidłowego zawiadomienia o tej czynności pełnomocnika skarżącej, w/w świadkowie zostali przesłuchani ponownie z udziałem pełnomocnika – C. C. Świadkowie C.Z .i W. C. w zasadzie potwierdzali, że okazywane im zdjęcia działek wykonanych podczas kontroli są wykonane w terenie, w miejscach oznaczonych na dołączonych szkicach, ale robione z miejsc, porośniętych drzewami i krzakami, lub nieużytkowanych rolniczo. Świadek W. C. potwierdził nadto, że brał udział w robieniu zdjęć w lipcu 2016 przez C. C. oraz, że przedstawiają one określone części działek skarżącej. Z kolei świadek W. K., który nie był na gruncie w 2016 r. zeznał, że nie miał sygnałów o zaprzestaniu przez stronę jako dzierżawcę prowadzenia użytkowania rolniczego wydzierżawianych działek należących do Gminy G. Odnosząc się do treści zeznań tych świadków organ odwoławczy jeszcze raz podkreślił, że w sprawie głównej została przeprowadzona kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO dotycząca kampanii 2016, której część terenowa odbyła się w dniach od 13 do 19 sierpnia 2016 r. (oraz ponowna kontrola działki rolnej A/A1 w dniu 20 kwietnia 2017 r.) a która wykazała na poszczególnych działkach ewidencyjnych opisane w protokole nieprawidłowości, w tym do działek nr [.] /2, (działka rolna B1, część B), nr [.] /2, (działka rolna C/C1) i nr [.] 2 (działka rolna F/F1) - zastosowano kod DR 18 - na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. W związku z powyższym z płatności zostały wykluczone działki o łącznej powierzchni 1,85 ha z działek A, B, C, F oraz 0,01 ha z działki J . Podczas kontroli na miejscu ustalono, iż na powierzchni 1,85 ha ww. działek ewidencyjnych znajdują się wieloletnie chwasty, nawłoć, trawy, samosiejki drzew i zakrzaczeń, które uniemożliwiają prowadzenie działalności rolniczej i nie mieszczą się w kategoriach wyjątków określonych w przepisach dotyczących minimalnych norm, co potwierdza dołączona do protokołu z kontroli dokumentacja fotograficzna ze zdjęciami działek ewidencyjnych. Organ odwoławczy zaznaczył także, w konfrontacji z zeznaniami świadków, że każda kontrola FOTO (wykonana przez kontrolerów poparta protokołem nr [...]) poza dokumentacją fotograficzną posiłkuje się również szkicami naniesionymi na lotnicze zdjęcia ortofotomap, na których widać cały obszar danej działki ewidencyjnej i rolnej. Widać zatem również rozmieszczenie drzew i zakrzaczeń (z lotu ptaka) na całej powierzchni działki. W niniejszej sprawie zdjęcia te wskazują, że zakrzaczenia występowały również na częściach zasłoniętych przez drzewa w ocenianych przez świadków fotografiach wykonanych przez kontrolerów. Dodał organ, że kontrolerzy poza wykonaniem szkiców i dokumentacji fotograficznej dokonali także opisu zastanego stanu faktycznego w protokole w zakresie wykonanych pomiarów danej działki. Z opisów tych jednoznacznie wynika zaś, że na pomierzonych powierzchniach stwierdzone zostały dla działki rolnej: B/B1 - zakrzaczenia zadrzewienia chwasty; ustalenie czasu nieużytkowania niemożliwe - co świadczy o długotrwałości braku użytkowania na danej działce, C/C1 – działka zdominowana przez chwasty wieloletnie (nawłoć), zadrzewienia (dereń świdwa, topola czarna) i zakrzaczenia; niemożliwe ustalenie czasu nieużytkowania dla tej działki, F/F1 - na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (zadrzewienie, zakrzaczenie, chwasty), nie wykonywano zabiegów agrotechnicznych, teren porośnięty chwastami (nawłoć), samosiejkami drzew (topola czarna), niemożliwe jest ustalenie czasu nieużytkowania. Zdaniem Dyrektora POR Agencji z treści złożonych zeznań nie można w jednoznaczny sposób zanegować prawidłowości wykonanej kontroli na miejscu, wyniki której zawarto w protokole z kontroli na miejscu nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie dowodzi błędnych pomiarów w sprawie przedłożona przez stronę do akt kopia mapy ewidencyjnej - mająca w opinii strony stanowić dowód pominięcia podczas kontroli na miejscu działki nr [.] /4. Wyjaśnił organ, że szkice załączone do raportu z kontroli na miejscu wykonano właśnie na siatce granic działek ewidencyjnych nałożonych na warstwę foto wykonaną podczas kontroli FOTO w roku 2016. Szkice i oznaczone miejsca wykonania zdjęć a także dokonanie pomiaru miało miejsce na działce 352/4, a zatem działka ta nie została pominięta podczas kontroli. Zwrócił uwagę organ, że dodatkowo zeznania świadków potwierdziły, iż wykonana dokumentacja fotograficzna przedstawiana im podczas przesłuchań dla działki rolnej A/A1 była prawidłowa. Ponadto zauważył organ odwoławczy, że zgodnie z odpisem umowy dzierżawy dołączonej do w/w pisma powierzchnia działki [.] /4 jaka przekazana została w dzierżawę C. C. wynosiła 0,50 ha, a do wniosku strona deklarowała 0,70 ha TUZ na w/w działce. Dodatkowo zgodnie z § 3 odpisu umowy przedmiot dzierżawy przeznaczony był pod trawozbiory - na cele rolnicze. Zgodnie z zapisami § 7 umowy bez zgody wydzierżawiającego Dzierżawca nie może zmienić przeznaczenia przedmiotu dzierżawy. Wyjaśnił organ, że opisanie działki jako "inny użytkownik" (w raporcie KNM) wynikało z faktu, iż pozostała część nie będąca trwałym użytkiem zielonym (TUZ), nie była zgłoszona przez stronę do swojego wniosku. Odnosząc się zaś do przedłożonego przez stronę egzemplarza fotokopii dokumentu wydanego przez Urząd Gminy w G. dotyczącego stanu zagospodarowania działek dzierżawionych z gminy i zgłoszonych do płatności w 2016 roku zauważył organ, że dla w/w działek nie były dokonywane pomiary użytków rolnych w poszczególnych działkach ewidencyjnych. Potwierdzeniem tego jest pismo z Urzędu Gminy w G., w którym poinformowano organ, że stan nieruchomości (wydzierżawionej poprzednio przez Powiat M.) w zawartej przez Gminę umowie dzierżawy z dnia 7 września 2015 r., określony został na podstawie zapisów w ewidencji gruntów. Skonstatował więc organ odwoławczy, że przedmiotowe pismo otrzymane z UG w G. nie odzwierciedla faktycznego i rzeczywistego użytkowania rolniczego gruntów strony w 2016 roku. Odnosząc się do twierdzeń strony że stan faktyczny spornych działek w 2016 r. , potwierdza przeprowadzona kontrola na miejscu w dniach 19 marca 2018 do 6 kwietnia 2018, wyjaśnił organ, że dotyczy ona kampanii 2017 r. i nie może służyć jako potwierdzenie użytkowania działek w kampanii 2016. Z takich samych powodów nie można uznać tych dodatkowych dowodów dostarczanych przez stronę. Co zaś się tyczy dołączonej przez stronę własnej dokumentacji fotograficznej w postaci 5 kolorowych zdjęć, stwierdził organ odwoławczy, że nie został wskazany dokładnie punkt z którego wykonywane były zdjęcia, a nadruk maszynowy daty na wydruku fotografii nie może stanowić podstawy do uznania, że daty są właściwe. Zauważył nadto, że zdjęcia te nie są zdjęciami geotagowanymi (automatyczne określenie położenia geograficznego dla wykonanego zdjęcia), zatem dokonana analiza zdjęć nie pozwala na uznanie, że na wskazanych przez stronę zdjęciach faktycznie przedstawione są sporne działki w określonym miejscu i czasie. Dodatkowo spostrzegł organ, że według nadruków, zdjęcia wykonane zostały w lipcu 2016 czyli przed rozpoczęciem wizytacji terenowej datowanej na 13 sierpnia 2016. Budzi jego wątpliwość wykonanie tego typu zdjęć w celu zanegowania wyników kontroli, która się jeszcze nie odbyła, a strona nie była powiadamiana o zamiarze przeprowadzenia kontroli w roku 2016. Dyrektor POR Agencji uznał za bezpodstawne podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów procesowych, wskazując, że wszystkie przedstawione w piśmie o wznowienie postępowania okoliczności, mające świadczyć o konieczności wznowienia postępowania tj. z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 145 § 2 k.p.k. zostały zbadane z uwzględnieniem wszystkich wnoszonych na całym etapie postępowania wniosków i żądań. Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem (dokumenty, zeznania świadków), odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań kolejnych świadków wskazanych przez stronę została oparta o przepisy art. 78 § 2 i 80 k.p.a.. W zakresie zarzutu dotyczącego udziału w sprawie zastępcy kierownika BP Agencji wskazał organ, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. W niniejszej sprawie w/w osoba jako pracownik organu administracji nie jest stroną postępowania, nie jest świadkiem ani przedstawicielem żadnej ze stron, wypełnia on obowiązki reprezentanta organu administracji publicznej. W odręcznie sporządzonej skardze od decyzji Dyrektora POR z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest wydana niezgodnie z obowiązującym prawem i bardzo ją krzywdzi, oparta jest o fałszywe dowody opracowane przez "A" w R., jak np. szkic działki [.] /4, na którym napisano że działka którą ona posiada przypisano innemu użytkownikowi. Jej zdaniem ten dowód skonfrontowany z mapą z wniosku złożonego o dopłaty od roku 2003 jednocześnie wskazuje na jego nieprawidłowość. Nie zgadza się również że brak jest podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego, że powierzchnia łączna działek [.] to 0,98 ha. Wywodząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej niezgodnie z prawem i krzywdzącą ją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Z kolei skarżąca, za pośrednictwem swojego pełnomocnika, złożyła pismo procesowe sygnowane datą 5 kwietnia 2022 r. w którym zarzuciła, że decyzja z dnia [...] maja 2017 r. Kierownika Biura Powiatowego bezprawnie obniża płatność bezpośrednią dla jej gospodarstwa za 2016 r. o kwotę 1380,61 zł, została podjęta o fałszywe dowody, a stała się ostateczną, gdyż nie dopuszczono do jej kontroli w trybie odwoławczym instancyjności i sądowym. Wskazała, że organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nadane w terminie ustawowym wpłynęło do agencji w M. z jednodniowym opóźnieniem, co jest bez racji, albowiem w aktach administracyjnych zalegających obecnie w Sądzie brak jest na to dowodu. Zdaniem skarżącej decyzja ta jest nieważna także i z tego powodu, że oparta jest o dokument nieistniejący. Ubocznie powzięła bowiem wiadomość, że raport z kontroli wizytacji terenowej z daty 11 sierpnia 2016 r. przeprowadzonej przez spółkę "A", na którym oparta jest decyzja ostateczna, został unieważniony dokumentem wytworzonym przez tę firmę z daty 28 kwietnia 2017 roku. Skarżąca zarzuciła także, że Biuro Powiatowe Agencji w M. posuwa się do różnych manipulacji, aby sprawy pozostawić na swoim miejscu, a ponadto w trakcie przeglądania akt administracyjnych tej sprawy ujawnione zostały inne dowody świadczące o nieprawidłowościach postępowania różnych osób biorących w nim udział, w tym zwłaszcza pracowników "A" w zakresie sporządzonej dokumentacji pokontrolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przedstawiona w niej argumentacja, mająca wykazać zaistnienie w badanych sprawach przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, statuowanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.. jest niezasadna. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym, które ma charakter szczególny, bo prowadzić może do efektów sprzecznych z ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, których uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zasada ta oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie właściwego trybu. Zmiany decyzji ostatecznej można dokonać tylko nową decyzją, która została wydana w trybie przepisanym prawem, m.in. w wyniku wznowienia postępowania uregulowanego w art. 145-152 k.p.a.. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie przed organem administracyjnym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.. Postępowanie to jednak, jak zdaje się mniemać skarżąca, nie służy do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie może być ono wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu głównym, nie jest ono bowiem kontynuacją tego postępowania. Zasady rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnym, a zatem również w postępowaniu wznowieniowym, są odmiennie od postępowań zwykłych. Organ prowadzący wznowione postępowanie nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia, natomiast uchybienia procesowe, które nie wyczerpują przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. nie oddziałują na treść decyzji kończącej to postępowanie. W związku z tym postępowanie w w/w trybie nadzwyczajnym nie może dotyczyć powtórnego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach, dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Z przedstawionych wyżej powodów poza sferą kontroli organów jak i Sądu jest choćby podnoszona przez pełnomocnika skarżącej kwestia prawidłowości stanowiska Dyrektora POR Agencji o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika BP z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Mianowicie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania, a skarżąca nie skorzystała z przysługującej jej możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Postanowienie to stało się zatem nie tylko ostateczne, ale i prawomocne, w związku z czym wiąże także w niniejszym postępowaniu. Co do przeprowadzonych dowodów w postępowaniu wznowieniowym, organ odwoławczy prawidłowo dokonał ich wszechstronnej analizy pod kątem ich istotności, to jest wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie głównej, w tym wypadku na jego zmianę. Analiza ta opierała się na zestawieniu z zebranym w sprawie głównej materiałem dowodowym i doprowadziła do słusznych wniosków, że owe dowody, nawet jeżeli uznać je za nowe lub dotyczące nowych okoliczności, co nie w każdym przypadku jest oczywiste, nie mają charakteru "istotności", a więc, że wpłynęłyby na odmienne rozstrzygnięcie w sytuacji gdyby były dostępne organowi w postępowaniu głównym. Sprawa w postępowaniu głównym dotyczyła przyznania płatności bezpośrednich na 2016 r., w ramach której wskutek stwierdzenia braku kwalifikowalności części zadeklarowanych do w/w płatności gruntów przyznano skarżącej płatność w pomniejszonej wysokości. Sporne w niej były ustalenia w zakresie stanu zakwestionowanych części deklarowanych działek rolnych czy też powierzchni całych działek rolnych. Ustalenia te organ Agencji poczynił przede wszystkim w oparciu o raport – wynik kontroli przeprowadzonej w dniach 13-19 sierpnia 2016 roku oraz w dniu 20 kwietnia 2017 r. w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO. Kontrola metodą teledetekcji (zwanej w skrócie FOTO) polega na zrealizowaniu czynności kontrolnych wobec wszystkich działek rolnych wchodzących w skład danego gospodarstwa beneficjenta. Wzmiankowane czynności kontrolne polegają na pomiarze powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę oraz na przeprowadzeniu obowiązkowego wywiadu terenowego każdej wymienionej we wniosku działki rolnej. W trakcie takiego wywiadu – kontroli na miejscu, sprawdza się rodzaje upraw, jakie występują na kontrolowanych działkach rolnych, a w razie konieczności, gdy nie można zmierzyć granic działek na ortofotomapie przeprowadzane są pomiary granic działek. Z tych czynności sporządzana jest obowiązkowo dokumentacja pokontrolna w tym fotograficzna, utrwalająca zastany stan działek. Patrząc z perspektywy granic postępowania wznowieniowego i jego przesłanek można wyrazić wątpliwość, czy zaoferowane przez skarżącą dowody w postaci zeznań świadków czy pisma Gminy G. są dowodami nowymi lub, że dotyczą okoliczności nowych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z w/w przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem, aby uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w oparciu o wyżej przedstawioną podstawę prawną muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. 4) powyższe okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Wymienieni świadkowie zostali wskazani przez stronę po raz pierwszy organowi dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania i zeznawali zasadniczo na okoliczności faktyczne będące przedmiotem postępowania głównego. Niemniej jednak organ Agencji w postępowaniu wznowieniowym przesłuchał tych świadków i organy orzekające dokonały oceny ich zeznań w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie głównej, przede wszystkim z treścią raportu z kontroli, eksponując jego wagę i znaczenie w rozstrzyganiu spraw dotyczących płatności obszarowych. Niezależnie od powyższego kwestie te były przedmiotem ponownej analizy odpowiedniej komórki (Biuro Kontroli na Miejscu przy POR Agencji). Wyniki tych analiz doprowadziły do wniosku, że pomijając już kwestię ich "nowości", zeznania świadków pozbawione są przymiotu "istotności" to jest możliwości wpływu na wynik sprawy głównej. W zasadzie można uogólnić przebijający z treści pism procesowych skarżącej i jej pełnomocnika motyw działania skarżącej, że głównym zamiarem strony jest zdezawuowanie prawidłowości sporządzenia raportu z kontroli a tym samym podważenie jego wartości dowodowej. Czyni to strona podnosząc rozmaite zarzuty już co do prawidłowości postępowania kontrolujących, brak odpowiednich kwalifikacji osób biorących w czynnościach kontroli, wadliwe sporządzenie raportu i poświadczenie w nim nieprawdy po zarzucanie wadliwości działania urządzenia pomiarowego. Godzi się zauważyć, że wszystkie te zarzuty, co do zasady powinny być podnoszone i oceniane w postępowaniu głównym, czego pozbawiła się strona wnosząc odwołanie z uchybieniem terminu. Zresztą postawa kontestowania wszelkich działań ze strony Agencji przejawia się choćby w podnoszeniu zarzutów personalnych wobec pracowników organu I instancji wobec niewłaściwego, zdaniem strony, prowadzenia postepowania czy też podważaniu prawidłowości sposobu przeprowadzania dowodu z zeznań świadków w postępowaniu dowodowym. Faktycznie organ I instancji pierwotnie przeprowadził czynność przesłuchania świadków bez prawidłowego zawiadomienia o terminie i miejscu tej czynności strony postepowania, ale reflektując się, przesłuchał świadków ponownie już z udziałem pełnomocnika strony. Zarzuca też skarżąca, że świadkowie nie mieli zadawanych odpowiednich pytań, ale nie baczy, że jej pełnomocnik był przy przesłuchaniu obecny i mógł zadawać pytania świadkom i jak wskazuje treść protokołu z uprawnienia tego korzystał. W postawie skarżącej uwidacznia się tendencyjność w ocenie czy odbiorze tego podstawowego dowodu w sprawie, czego wyraźnym przejawem jest stanowisko strony skarżącej zaprezentowane w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2021 r. Wywodzi w nim mianowicie strona skarżąca, że kontestowany przez nią raport z kontroli przeprowadzonej w dniu 11 sierpnia 2016 r. został unieważniony "dokumentem wytworzonym przez podmiot dokonujący z kontroli z dnia 28 kwietnia 2017 r.". Skarżąca odwołuje się do pisma z w/w daty wystosowanego przez firmę "A" sp. z o.o. do Z. C. W piśmie tym wskazano, że w raporcie przesłanym do strony w dniu 12 kwietnia 2017 r. wprowadzono korektę w wyniku dodatkowej kontroli działki A/A1 przeprowadzonej w dniu 20 kwietnia 2017 r. Wprawdzie w rzeczy samej tego pisma w aktach sprawy administracyjnej nie ma, ale pomija skarżąca, że w raporcie kontroli zalegającym w aktach naniesione zostały dokonane stosowne adnotacje (sprostowania) sygnowane datą i parafą sporządzających, wskutek której naniesione zostały poprawki zgodne z treścią pisma, które zostało wysłane do skarżącej. Korekta dotyczyła wyników kontroli działki A/A1 z opisem stanu jej stanu, z datą stwierdzenia tego stanu oraz datą naniesienia poprawki. Ostateczna decyzja z dnia [...] maja 2017 r. uwzględnia te poprawione ustalenia kontroli i wskazuje, już zgodnie z ostateczną wersją raportu z kontroli, że powierzchnia stwierdzona TUZ na tej działce wynosi 0,27 ha. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się pismo organu z dnia 19 czerwca 2017 r., którym poinformowano stronę, że raport wysłany do strony w dniu 28 kwietnia 2017 r., a więc uwzględniającej ustalenia uzupełniające, jest wersją obowiązującą i wyjaśniono przyczyny oraz podstawę dokonanych zmian. Nie jest więc bynajmniej tak jak twierdzi skarżąca, że ostateczna decyzja wydana została w oparciu o "unieważniony" czy raczej nieaktualny raport z kontroli. Wypada zauważyć, że wyniki tej dodatkowej wizytacji działki A/A1 unaoczniają niezrozumienie przez stronę charakteru nieprawidłowości stwierdzonych ostatecznie na tej działce, bo organ w oparciu o ustalenia kontrolujących bynajmniej nie przypisuje płatności innemu rolnikowi jak sugeruje skarżąca, tylko stwierdził, że na tej działce błędnie stwierdzono 0,70 ha powierzchni kwalifikującej, podczas gdy obszar TUZ jako deklarowanej uprawy zajmował tylko 0,27 ha, a pozostałą część zajmowała inna uprawa, której strona we wniosku nie deklarowała, co zostało wyjaśnione w uzupełniającej kontroli w kwietniu 2017 r.. Zdaniem Sądu jasno to wyłożył organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że opisanie w raporcie działki (A/A1) "innego użytkownika" wynikało z faktu, że pozostała część nie będąca trwałym użytkiem zielonym (TUZ), nie była zgłoszona przez stronę do wniosku. Skoro strona zadeklarowała na tej działce TUZ, a stwierdzono na znacznej jej części inną uprawę, to słusznie zastosowano kod nieprawidłowości DR52 - powiększenie zasięgu pola zagospodarowania. Organ zwrócił zresztą uwagę, że na fakt występowania na tej działce innej uprawy wskazywał także świadek zawnioskowany przez skarżącą - C. Z. Nie sposób uznać, aby pismo Starostwa Powiatowego nr [...] z dnia 18 kwietnia 2018 roku, na które powołuje się skarżąca, stanowiło poprzez datę powstania nowy dowód albo odnosiło się do nowej okoliczności jako relewantnych przesłanek wznowienia postepowania. Niemniej jednak słusznie organ wywodzi, także w zestawieniu z zeznaniami świadka W. K. zastępcy Wójta Gminy w G., że nie sposób uznać, aby pismo to potwierdzało stan spornych działek w 2016 r., zwłaszcza na czas wizytacji ich przez osoby kontrolujące. Pismo to odnosi się bowiem nie do sposobu ich faktycznego użytkowania lecz do charakteru gruntów jako użytku rolnego według ich zaklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, o czym z kolei wprost stanowi informacja z Urzędu Gminy w G. (pismo z dnia 12 października 2018 r.), w której podano, że stan spornej nieruchomości określony został na podstawie zapisów w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę Powiatu. Wbrew przekonaniom skarżącej zapisy umowy dzierżawy, treść przyjętych w niej zobowiązań oraz wskazywane przez nią informacje Urzędu Gminy w G. nie mogą stanowić miarodajnego dowodu co do faktycznego sposobu użytkowania danej działki czy też faktycznego jej stanu w całym 2016 r.. Całkowicie nieuprawnione były także twierdzenia skarżącej, że ta działka (nr [.] /4 obręb G.) była w ogóle pominięta przez kontrolujących, czego dowodzi dołączona do raportu z kontroli dokumentacja fotograficzna i szkic wykonany na siatce granic działek ewidencyjnych nałożonych na warstwę foto wykonaną podczas kontroli, oznaczający miejsca i kierunek wykonania zdjęć przez kontrolujących. Inaczej z przedstawia się kwestia zdjęć dostarczonych w postępowaniu przez stronę skarżącą, które rzekomo miały być sporządzone w lipcu 2016 r., a które to dowody mogłyby być uznane za dowody "nowe" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Rzecz jednak w tym, że te dowody zostały poddane przez organy Agencji ocenie w zestawieniu ze zgromadzonym w sprawie głównej materiałem dowodowym i odmówiono stronie skarżącej wiarygodności, że zostały wykonane we wskazanym czasie, a więc, że odzwierciedlają stan spornych działek na czas zbieżny (bezpośrednio poprzedzający) z wizytacją na miejscu w 2016 r.. W szczególności nie może o tym świadczyć jednoznacznie nadruk maszynowy daty na wydruku fotografii. Podkreślił trafnie organ odwoławczy, że nie został wskazany dokładnie punkt z którego wykonywane były zaoferowane zdjęcia i nie są one geotagowane, czego nie można zarzucić zdjęciom dołączonym do raportu z kontroli. W tej mierze organ odwołał się do wyników kontroli na miejscu, które zostały udokumentowane dokumentacją fotograficzną. Jakkolwiek skarżąca podważała wiarygodność wykonanych zdjęć oraz spójność z załączonym szkicem określającym miejsca oraz kierunek robienia zdjęć to, zdaniem Sądu, w świetle tego co dotychczas już wyjaśniono, czyni to bezpodstawnie. Trafnie też zauważył organ odwoławczy, że brak jest jakiegoś racjonalnego powodu, aby strona dokonywała utrwalenia stanu swoich działek przed kontrolą, która nie była zapowiedziana. Godzi się też zauważyć, że strona zdjęć tych nie dołączyła do zarzutów wniesionych od pierwotnej wersji raportu z kontroli (vide zastrzeżenia z 27 lutego 2017 r.) ani też nie powołała się wówczas na nie. Na marginesie należy dodać, że wartość i znaczenie opisanych wyżej dowodów, na które powołuje się skarżąca we wniosku o wznowienie postepowania zakończonego prawomocną decyzją Kierownika BP Agencji z dnia [...,] maja 2017 została poddana ocenie tut. Sądu w prawomocnym wyroku z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. I SA/Rz 1213/18 tyczącym analogicznej sprawy tej samej strony, w tym wypadku postępowania wznowieniowego w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2015 r.. Nowe dowody o jakich stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. to środki dowodowe, które mogą prowadzić do zmiany ustaleń. Zadaniem organu rozpatrującego zgłoszone dowody po raz pierwszy już w postępowaniu wznowieniowym, jest zestawienie tego dowodu z innymi, które stanowiły podstawę dowodową prawomocnej decyzji i dokonanie oceny, czy z uwzględnieniem tego nowego dowodu, należałoby dojść do innych ustaleń, a w konsekwencji do podjęcia innej treściowo decyzji. Nie wystarcza więc, żeby dany dowód posiadał status nowości w rozumieniu komentowanego przepisu, lecz konieczne jest, aby miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Trzeba jednak zastrzec, że rolą organu administracyjnego w postępowaniu wznowieniowym jest dokonanie takiej weryfikacji, a nie prowadzenie postępowania podatkowego od początku, a w szczególności przeprowadzania wszelkich dowodów wnioskowanych przez stronę, w celu weryfikacji prawidłowości oceny dowodów, które stanowiły o podstawie faktycznej decyzji ostatecznej w postępowaniu głównym, co tyczy w szczególności przesłuchania w charakterze świadków osób, które były pracownikami podmiotu zewnętrznego, któremu zlecono przeprowadzenie kontroli gospodarstwa rolnego strony w 2016 r.. Analiza treści żądań strony w niniejszej sprawie wskazuje, że strona nie do końca uświadamia sobie granice postępowania wznowieniowego i w zasadzie dąży do ponownego, merytorycznego rozpoznania jej wniosku o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 r. co jak wyżej wyjaśniono jest niedopuszczalne. Przechodząc do omówieniu drugiej oferowanej przez skarżącą podstawy wznowienia, podkreślenia wymaga, że norma z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiąc o fałszowaniu dowodów, w tym wypadku szkiców działek i dokumentacji pokontrolnej do raportu z kontroli nr [...], odnosi się do popełnienia przestępstwa sfałszowania dowodu lub innego przestępstwa, co wynika wprost z brzmienia art. 145 § 2 k.p.a., który dla jego wykazania - co do zasady - wymaga orzeczenia właściwego sądu. Tak więc w kwestii czy doszło do sfałszowania dowodu winien wypowiedzieć się właściwy sąd, albowiem wynika to z ustawowego podziału kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie jakim jest fałsz dowodów. Innymi słowy, sfałszowanie dowodu musi zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Od zasady, że fałsz dowodu powinien być wykazany orzeczeniem sądu, istnieją dwa wyjątki. Po pierwsze, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (np. przedawnienie ścigania lub wyrokowania, abolicja, immunitet) a po drugie, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, czyli rzuca się w oczy. W tym drugim wypadku nie wystarczy wykazać oczywistości fałszu, lecz ponadto trzeba uzasadnić, że wznowienie postępowania przed wydaniem orzeczenia przez sąd jest niezbędne do ochrony interesu publicznego. Korzystanie z drugiego wyjątku wymaga zachowania dużej ostrożności, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której po zakończeniu postępowania wznowionego zapadnie wyrok sądu wykluczający fałszywość dowodu, a tak może stać się w niniejszej sprawie, skoro sama skarżąca wskazuje, że toczy się postępowanie karne. Zatem oczywistość fałszerstwa, o której mowa w art. 145 § 2 k.p.a., musi być możliwa do stwierdzenia bez przeprowadzania dodatkowych dowodów, jawna, wręcz widoczna gołym okiem. Innymi słowy fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty wówczas, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu, bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (zob. wyrok NSA z 6 września 1999r.,sygn. akt IV SA 925/97) a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Reasumując, w kontrolowanej sprawie organy rozpatrzyły wszelkie wskazane przez stronę przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 r., konfrontując je ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie głównej. Organy Agencji odniosły się nie tylko do dowodów zaoferowanych przez stronę, ale także do wszelkich okoliczności podnoszonych przez stronę, bez względu na to, czy tyczyły relewantnych przesłanek wznowieniowych czy też nie. Ocena dowodów i okoliczności zaoferowanych przez stronę w ramach postępowania wznowieniowego została zaś szeroko i zrozumiale zaprezentowana w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, które pozwala prześledzić tok rozumowania organu i uznać, że ocena ta nie jest dowolna. Mając na uwadze powyższe stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.