I SA/Rz 586/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 listopada 2011r. spraw ze skarg Z. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]czerwca 2011r.: - nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2004r. - nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2005r. - oddala skargi - Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] czerwca 2010r. Nr: [...], Nr [...]ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 i 2005 r. w kwotach 25.871,00 zł i 158.308,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, że Z. W. w zeznaniu podatkowym za 2004 r. (PIT-37) wykazała dochód z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości 12.145,51 zł w 2005r. (PIT-37) wykazała łączny dochód w kwocie 12.507,06 zł, W toku przeprowadzonej kontroli ustalono, że Z. W. w latach 2004 -2005 poniosła wydatki znacznie przekraczające wysokość zadeklarowanych za ten okres środków pieniężnych. W 2004 r. na zakup, samochodu osobowego marki Mitsubishi Pajero w kwocie 61.000 zł oraz na remont domu w kwocie 18.392,99 zł, a w 2005r. na zakup nieruchomości położonej w N. w kwocie 214.000 zł (plus opłaty notarialne). W złożonym na wezwanie organu oświadczeniu o stanie majątkowym Z. W. wykazała: grunty zabudowane o pow. 11 arów i wartości ok. 20.000 zł, dom mieszkalny o pow. 75 m2 położony w B. i wartości ok. 50.000 zł, środki pieniężne na rachunku w Banku PKO B.P. I Oddział P. - ok. 200.000 zł (obok tej pozycji Podatniczka zamieściła oświadczenie, że "precyzyjne ustalenie kwoty lokaty (...) dołączy w najbliższym terminie), samochód osobowy marki Mitsubishi Pajero o wartości ok. 50.000 zł, polisy ubezpieczeniowe na wartość ok. 100 zł. Oszczędności w kwocie ok. 300.00 zł, w tym ok. 200.000 zł wykazanych w oświadczeniu o stanie majątkowym, jako środki pieniężne na rachunku w Banku [...]. I Oddział P. pochodzić miały z pracy zarobkowej wykonywanej na podstawie umów o pracę w latach 1968- 2003, dochodów z gospodarstwa rolnego i pasieki należących do rodziców, dochodów z pracy zarobkowej ojca oraz z renty matki, odszkodowań otrzymanych przez matkę za pracę przymusową wykonywaną na rzecz III Rzeszy, środków pieniężnych i materialnych otrzymanych od O.J., oraz środków pieniężnych i materialnych otrzymanych od podopiecznych PCK. W ocenie organu tylko niektóre dochody mogły stanowić źródła oszczędności, tj.: praca zawodowa, gospodarstwo rolne i pasieka należąca do rodziców oraz odszkodowanie matki otrzymane za wykonywanie przymusowej pracy na rzecz III Rzeszy. W ocenie organu powyższe źródła przychodów, po uwzględnieniu wydatków związanych z utrzymaniem skarżącej i jej rodziny mogły wygenerować oszczędności na dzień 1 stycznia 2004 r., , w kwocie nie wyższej niż 39.811,63 zł. Nie uwzględniając pracy zawodowej ojca, renty matki, pomocy finansowej i materialnej od O. J. oraz środków finansowych uzyskanych od podopiecznych PCK, organ I instancji wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby mogły mieć wpływ na wysokość zgromadzonego przez nią mienia. Badając możliwość wygenerowania przez skarżąca oszczędności z tytułu wynagrodzenia za pracę oraz innych podobnych świadczeń, organ zwrócił się do pracodawców. Na podstawie informacji otrzymanych ustalił, iż dochody uzyskiwane przez skarżąca pozwoliły jej na wygenerowanie oszczędności dopiero w 2003 r. w kwocie 39.811, 63 zł. Dochody uzyskiwane z prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz pasieki, wobec braku innych dowodów dotyczących wielkości otrzymywanych płodów, organ ustalił na podstawie danych statystycznych. Również takimi danymi posłużył się przy ustalaniu ponoszonych przez skarżąca na przestrzeni lat wydatków przy uwzględnieniu aktualnie ponoszonych wydatków na podstawie przedłożonych rachunków i faktur. Powyższe ustalenia oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski w całości podzielił Dyrektor Izby Skarbowej w R., który wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego nie powiodła się próba wykazania oszczędności w kwocie 300.000 zł. W składanych przez skarżącą oświadczeniach występowały duże rozbieżności. Początkowo wskazała, że na koncie bankowym ulokowana była kwota 200.000 zł, a następnie na skutek informacji zaciągniętych z banku zmieniła te zeznania by ostatecznie wskazać kwotę 100.000 zł jako ulokowana na konice, zaś pozostałe 200.000 zł stanowić miały oszczędności, które trzymała w domu. Nie tylko powyższe rozbieżności stały się podstawą dokonanej przez organ odwoławczy oceny dowodów. Organ poczynił w tym zakresie obszerne ustalenia dotyczące wszystkich wskazanych przez skarżącą źródeł przychodów. W ocenie organu odwoławczego wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia przez poszczególnych pracodawców nie pozwoliło wygenerować oszczędności, na które w swoich oświadczeniach powoływała się skarżąca. Również dochód z gospodarstwa nie mógł tych ustaleń zasadniczo zmienić. Wprawdzie skarżąca nie wskazała wysokości uzyskiwanego dochodu, a wnioski takie organ wywiódł na podstawie analizy danych statystycznych, wskazując przy tym, że nic nie wskazywało na to, że gospodarstwo rodziców skarżącej mogło przynosić wyższe, od przeciętnego gospodarstwa, zyski. Poza tym organ posłużył się tu również zeznaniami braci skarżącej, które to zeznania pozostawały w zgodzie z dotychczasowymi ustaleniami. Organ podkreślił również, że ojciec podatniczki równocześnie wykonywał pracę zawodową co oznaczało w ocenie organu, że dochód z gospodarstwa rolnego nie wystarczał na zwykłe utrzymanie, a co dopiero zbywał. Ponadto dochód ze sprzedaży niektórych produktów był niższy niż statystyczny, co wynikało z wpłat na książeczkę oszczędnościową. Z korzyścią dla skarżącej przyjęto również, że dochód z gospodarstwa w całości stanowił dochód skarżącej pomimo to, że gospodarstwo należało do rodziców. Słusznie natomiast, w ocenie organu odwoławczego, nie uwzględniono dochodów rodziców skarżącej uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia z pracy zarobkowej. Jak wskazał organ odwoławczy dochody te były zbyt niskiej by mogły stanowić oprócz utrzymania także źródło oszczędności. Nie powiodła się w ocenie organu odwoławczego próba wykazania zysków z tytułu przekazania przez O. J., matce skarżącej, 35.000 dolarów kanadyjskich. Jak wskazał organ o ile skarżąca wykazała istnienie listów a także wzmianki w nich o otrzymywanych dolarach, to nie można na ich podstawie ustalić jaka była wysokość uzyskanej pomocy. W miejscu informacji dotyczących dolarów wskazanie dotyczące ich ilości było bowiem nieczytelne a fakt, że były one przekazane w zwykłej kopercie przeczyło temu by mogły to być znaczne kwoty. Organ zwrócił tu również uwagę na rozbieżności w zeznaniach skarżącej i jej brata. O ile skarżąca twierdziła, że pieniądze te były przechowywane i dopiero w 2003 r. sprzedane o tyle jej brat wskazał, że dokonywał sprzedaży od 1995 do 2003 r. Podobnie organ odwoławczy ocenił zeznania jak również ich ocenę odnośnie gratyfikacji jaką skarżąca miała otrzymać z tytułu usług świadczonych jako siostra PCK w postaci biżuterii, złotych monet i walut. Jak wskazał organ poza wyjaśnieniami, skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dowodów na potwierdzenie tych okoliczności, poza tym jej zeznania odnośnie spieniężenia kosztowności pozostawały w sprzeczności z zeznaniami syna. Podczas gdy skarżąca wskazała, że kosztowności przekazała synowi w 2002 r. lub w 2003 r., jej syn zeznał, że kosztowności spieniężył w latach od 1995 – 2003. Powyższych twierdzeń nie można było zweryfikować ze względu na to że dokumenty w PCK, z których można byłoby ewentualnie wyciągnąć wnioski o tym jakimi osobami zajmowała się skarżąca a następnie potwierdzić wskazane przez nią okoliczności, zostały zniszczone. Nie zgadzając się z oceną organów jak i wyciągniętymi przez nie wnioskami Z. W. złożyła skargę do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zasadnicza część skargi sprowadza się do wytknięcia organom błędnego przyjęcia, że przez okres całego życia zawodowego skarżąca nie mogła poczynić oszczędności pozwalających jej na poniesienie wydatków w postaci zakupu samochodu, nieruchomości oraz remontu domu. Pozostałe zarzuty oscylują wokół tego i sprowadzają się do nieprawidłowości prowadzonego postępowania dowodowego a w głównej mierze oceny dopuszczonych dowodów oraz rozkładu ciężaru dowodów. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1905/96 wskazano, że "do momentu stwierdzenia przez organ podatkowy różnicy pomiędzy ustawowo określonymi wielkościami ekonomicznymi ciężar dowodzenia spoczywa tylko na organie podatkowym", z którego to obowiązku, w ocenie skarżącej, organ się nie wywiązał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni. Sąd uchyla zaskarżone orzeczenia, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej zwaną p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń stanu faktycznego, wykonuje bowiem wyłącznie funkcję kontroli zewnętrznej, a nie organu merytorycznie rozstrzygającego sprawę. Przedmiotem postępowania jest badanie pod kątem zgodności z prawem decyzji wydanych wobec skarżącej Z. W. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. i 2005 r. Podstawą prawną rozstrzygania jest art. 20 ust. 1 u.p.d.f., zgodnie z którym za przychody z innych źródeł podlegające opodatkowaniu, o których mowa w art. 10 ust.1 pkt 9 ustawy uważa się m.in. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowych wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z powołanego przepisu wynika, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach stanowi suma poniesionych przez podatnika w danym roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w roku podatkowym mienia, w tym zgromadzonych zasobów finansowych w zakresie, w jakim suma tych wartości nie znajduje pokrycia w opodatkowanych bądź w wolnych od opodatkowania źródłach przychodów danego roku podatkowego oraz z poprzednich lat zasobów majątkowych. Można zatem przyjąć, że opodatkowanie w sytuacjach, o jakich mowa w powołanych przepisach następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych (tj. wydatków) świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Oznacza to, że organ podatkowy na podstawie wyżej wskazanych przepisów uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanego bądź zwolnionego z podatków mienia, jakie zgromadził w tym roku oraz mienia, które zgromadził wcześniej, tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. W konsekwencji, w przypadku gdy stwierdzone zostanie, iż poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz zgromadzonym wcześniej mieniu, organy podatkowe zyskują uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychód ze źródeł, których nie ujawnił i do wydania decyzji na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ustalającej kwotę należnego z tego tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego. W takim wypadku podstawę opodatkowania stanowi kwota odpowiadająca wysokości tego "niedoboru". (wyrok NSA z dnia 24.01.2007r w sprawie II FSK 120/06 LEX nr291829 ). Nie można w związku z tym zgodzić się z podnoszonym przez skarżącą zarzutem ustalenia kwoty oszczędności w drodze oszacowania. Na podatniku, który chce uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej z tytułu dochodu z nieujawnionych źródeł dochodów spoczywa obowiązek wykazania źródła pochodzenia tego dochodu. Nie stoi to w sprzeczności z cytowanym w skardze orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1905/96, w którym Sąd wskazał, że do momentu stwierdzenia przez organ podatkowy różnicy między ustawowo określonymi wielkościami ekonomicznymi ciężar dowodzenia spoczywa tylko na organie podatkowym. Oznacza ono tyle, że dla wszczęcia postępowania w sprawie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych organ powinien dysponować dowodami wskazującymi na istnienie tego rodzaju dochodów. W momencie ich stwierdzenia następuje przerzucenie ciężaru dowodowego na podatnika przeczącego tym ustaleniom. Tak było w niniejszej sprawie. Mianowicie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. dysponując zeznaniami podatkowymi Z. W. za 2004 i 2005 r., w których wykazała łączny dochód w kwotach odpowiednio 12.145,51 zł i 12.507,06 zł i porównując je z dokonanymi w tych latach wydatkami, w 2004 r. na zakup samochodu osobowego w kwocie 61.000 zł, remont domu w kwocie 18.392,99 zł a w 2005 r. na zakup nieruchomości w kwocie 214.000 zł uznał, że istnieje podstawa do wszczęcia postępowania w sprawie do wszczęcia postępowania w sprawie podatku dochodowego od nieujawnionych źródeł dochodów. Z tą też chwilą zmienił się rozkład ciężaru dowodowego i skarżąca chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności zobowiązana było wykazania źródła finansowania wydatków tj. mienia, którym nie tylko potencjalnie mógłby pokryć wydatki poniesione w danym roku podatkowym, lecz mienia, którym wydatki te faktycznie zostały sfinansowane. Takie rozłożenie ciężaru dowodzenia w postępowaniu podatkowym w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodu, znajduje uzasadnienie również w tym, że to podatnik, a nie organ podatkowy dysponuje wiedzą co do źródeł i wartości zgromadzonego mienia, przeznaczonego na pokrycie wydatków poniesionych w danym roku podatkowym. Należy podkreślić, że zgromadzić zasoby finansowe na pokrycie wydatków oznacza posiadać je w roku podatkowym, w których ponoszone są wydatki. Obowiązkiem podatnika w postępowaniu podatkowym było zatem wykazanie, ze względu na znaczną rozbieżność między dochodem zeznanym i uzyskanym w 2004 r. i 2005 r. a wydatkami poniesionymi w tychże latach, że wydatki w części nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach za te lata pokrył z przychodów z innych źródeł niż wykazane w zeznaniu, zgromadzonych w danym roku podatkowym lub pochodzących z lat poprzednich, opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Istotą powyższej regulacji jest bowiem opodatkowanie zgromadzonego przez podatnika mienia, nie znajdującego pokrycia w mieniu opodatkowanym lub wolnym od opodatkowania, które wcześniej mimo istnienia obowiązku nie zostało opodatkowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 71/2006 (LEX nr 263485) wyraził pogląd, iż mienie zgromadzone przez podatnika w latach poprzedzających rok, w którym dokonano wydatków, aby mogło stanowić źródło pokrycia wydatków poniesionych w roku następnym, w myśl art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., musi mieć walor legalności. Innymi słowy mienie to musi pochodzić wyłącznie z opodatkowanych przychodów albo z przychodów zwolnionych z obowiązku podatkowego. W ocenie Sądu zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy dokonały prawidłowej oceny przedłożonych przez Z. W. dowodów. Nie ma racji skarżąca zarzucając organom dowolność powyższej oceny brak racjonalności czy też logiki w formułowaniu wniosków. Nie może być skutecznym przeciwdowodem dla poczynionych przez organ ustaleń fakt długoletniej pracy skarżącej, w którym upatruje ona obronę własnego stanowiska. To nie bowiem okres pracy zarobkowej a uzyskiwane z niej dochody będą miały w tej sprawie zasadnicze znaczenie a w tym zakresie nie można organom poczynić żadnych zarzutów. Organy dokonały wszechstronnej analizy otrzymywanego przez skarżącą dochodu począwszy od 1968 r. do czasu objętego postępowaniem. Ustaleń w tym zakresie dokonały na podstawie informacji uzyskanych od pracodawców, bądź na podstawie innych dokumentów jak indywidualnej karty wypłat zasiłków. Sąd nie znalazł również podstaw do podważenia ustaleń organu odnośnie wysokości dochodów uzyskiwanych z tytułu prowadzonego gospodarstwa rolnego. Należy tutaj zaznaczyć, że zaliczenie tego dochodu zostało dokonane z korzyścią dla skarżącej, gdyż gospodarstwo należało do rodziców skarżącej w związku z czym stanowiło ich źródło dochodu. Nie sposób również przyznać racji skarżącej w zakresie w jakim podważa ustalenia organu i domaga się przyjęcia większej rentowności gospodarstwa aniżeli wynikająca z danych statystycznych. Z wpłat na książeczki oszczędnościowe z tytułu sprzedaży płodów rolnych wynikało, że powyższe wpłaty nie przekraczały wyników statystycznych. Także fakt dodatkowego zatrudnienia skarżącej przekreślał znaczną rentowność tego gospodarstwa skoro istniała potrzeba dodatkowego źródła utrzymania. Również z korzyścią dla skarżącej organ dokonał ustaleń dotyczących dochodu z tytułu sprzedaży miodu, przyjmując całą maksymalną produkcję czyli 1000 kg podczas gdy skarżąca wskazywała, że wynosiła ona od 500 do 1000 kg, z których dopiero nadwyżka była sprzedawana. Powyższym ustaleniom nie sposób postawić zarzutu nieprawidłowości. Organy wykazały się wyjątkową starannością w gromadzeniu materiału dowodowego, dokonując wielokrotnie samodzielnych ustaleń poprzez zwracanie się do odpowiednich instytucji o przedstawienie potrzebnych danych, a wyciągane na ich podstawie wnioski dokonywane były na korzyść podatniczki. Do przeciwnych wniosków nie może prowadzić podnoszona przez skarżącą okoliczność otrzymanej przez matkę skarżącej "pomocy" od O. J., czy też dochód z tytułu gratyfikacji otrzymywanej od podopiecznych PCK. Słusznie organy oceniły powyższe okoliczności jako próbę obrony własnych interesów w obliczu stwierdzenia nadwyżki wydatków nad dochodami. Przedstawione przez skarżącą dowody nie potwierdzały prezentowanej przez nią linii obrony. W listach, które miały świadczyć o przekazywaniu przez O. J. kwot, nie wymieniono kwoty przekazania, a jak słusznie zauważył organ I instancji w czasie, w którym miały być przekazywane tj. lata 70 i 80 panowała cenzura korespondencji. Poza tym, słusznie organ dalej wywodzi, że fakt nadania tych pieniędzy w zwykłej kopercie przeczy twierdzeniom, że mogło ono dotyczyć znacznych sum. Natomiast skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że pieniądze były przesyłane w paczkach, jak też dowodów potwierdzających sprzedaż walut, na której dochód się powołuje. . Jeżeli chodzi natomiast o rzekome świadczenie usług na rzecz podopiecznych PCK, które jak wskazuje skarżąca miały polegać na zaspokajaniu potrzeb seksualnych głównie osób starszych nie zostały potwierdzone. Skarżąca nie wskazała osób, które miały korzystać z tych usług a dokumentacja PCK, która mogłaby te informacje ewentualnie potwierdzić została zniszczona. Wobec powyższego organy słusznie uznały powyższą okoliczności za nieudowodnioną. Tak ustalonym dochodom organ przeciwstawił wydatki. Przy ich ustalaniu uwzględnił wszelkie okoliczności, które miały wpływ na ich kształtowanie. Fakt zamieszkiwania z teściami, rodzicami, liczbę osób w gospodarstwie, wskazany przez skarżącą standard życia, a także udokumentowane przez nią wydatki. Te ustalenia w pełni usprawiedliwiają dokonane przez organ wnioski odnośnie niemożliwości wygenerowania oszczędności pozwalających na pokrycie wydatków w postaci zakupu samochodu, remontu domu oraz zakupu nieruchomości w latach 2004 i 2005. Ekonomiczny rachunek, a tylko taki mógł zostać dokonany dla miarodajnych ustaleń wskazywał, iż po zsumowaniu dochodów uzyskiwanych tak z pracy, z gospodarstwa rolnego, pasieki, otrzymanego przez matkę skarżącej odszkodowania z tytułu pracy przymusowej po odliczeniu ustalonych wydatków, wskazywał na to, że skarżąca do końca 1995 r. nie mogła zgromadzić żadnych oszczędności. Oszczędności zaś w 2003 r. wyniosły 39.811,63 zł. Po zsumowaniu z kwotą wynagrodzenia za ten rok tj. 10.646,93 zł i porównaniu z poniesionymi wydatkami na zakup samochodu i remont mieszkania 84.952,83 otrzymano niedobór w kwocie 34.494,27 zł, od której to kwoty organ prawidłowo naliczył należny podatek. Podobnie wyglądały rozliczenia za 2005 r. Osiągnięte w tym roku podatkowym dochody to 12.307,26 zł podczas gdy wydatki sięgnęły nieporównywalnej kwoty 223.383,89 zł związanej z zakupem nieruchomości. Analiza przeprowadzonego przez organy postępowania pozwala z całą stanowczością stwierdzić, że przebiegało ono w sposób odpowiadający prawu. Organ wykazał się wyjątkową starannością i wnikliwością w gromadzeniu koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego, dokonując na jego podstawie prawidłowych wniosków, co znalazło wyraz w treści sporządzonego uzasadnienia. Należy podkreślić, że dokonując tych ustaleń organ wielokrotnie działał na korzyść skarżącej, przyjmując po jej stronie dochód z gospodarstwa rolnego czy pasieki pomimo tego, że gospodarstwo należało do rodziców skarżącej, czy tez przyjmują maksymalną wielkość produkcji miodu. Natomiast nie można, jak chce tego skarżąca, dopatrywać się niekorzystnego działania organów w nieuwzględnieniu wszelkich podnoszonych przez nią okoliczności. W postępowaniach dotyczących podatku z tytułu nieujawnionych źródeł dochodów strony powołują się na okoliczności, które nie poddają się weryfikacji. Gdyby przyjąć jak chce tego skarżąca, że wszystkie takie okoliczności należy uwzględnić na korzyść podatników, postępowanie w sprawie nieujawnionych źródeł dochodów nie miałoby żadnego znaczenia, gdyż wszystkie okoliczność należałoby uwzględnić na korzyść podatnika. Tymczasem w postępowaniu tym jak w każdym innym obowiązują reguły dowodowe, w oparciu o które jednym dowodom można dać wiarę innym nie. Skarżąca w niniejszym postępowaniu próbowała uwolnić się od odpowiedzialności wskazując, że posiadała oszczędności w kwocie 300.000 zł. Twierdzenie to w świetle przeprowadzonego przez organ prawidłowego postępowania okazało się być gołosłowną próbą uniknięcia odpowiedzialności podatkowej. Kolejno prowadzone przez organ dowody uszczuplały wskazaną przez skarżącą kwotę by w końcowym rozrachunku wskazać, że jedyne oszczędności jakie mogła poczynić to w roku 2004 39.811,63 zł plus otrzymane w tym roku wynagrodzenie, zaś w 2005 r. już tylko kwota wynagrodzenia. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.