I SA/Rz 622/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. spraw ze skarg spółki "A" Sp. z o.o. w T. w likwidacji (obecnie Syndyka masy upadłości spółki "A" Sp. z o.o. w T. w upadłości) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. - nr [...], - nr [...], - nr [...], - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lipca 2017r., nr: [...], [...], [...] i [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2017 r., nr: [...], [...] lutego 2017 r. nr [...], [...] i [...] w przedmiocie określenia A. sp. z o.o., z siedzibą w T., w likwidacji (dalej zwanej skarżącą lub spółką) prawidłowych kwot podatku od towarów i usług, z tytułu importu towarów, objętych zgłoszeniami celnymi o numerach: [...], [...], [...] i [...], w wysokości odpowiednio 3 761 zł, 3 447 zł, 3 761 i 3 447 zł i zł, a także niepobranych kwot podatku, stanowiących różnicę między określoną kwotą podatku a kwotą wykazaną w zgłoszeniach celnych, w wysokości odpowiednio: 1 020 zł, 934 zł, 1 020 i 934 zł. Skarżąca, działając w charakterze przedstawiciela pośredniego z upoważnienia importera, w dniach 12 maja i 3 czerwca 2014 r. złożyła zgłoszenia celne uzupełniające towaru importowanego z Ukrainy, w postaci zagęszczonego soku jabłkowego do przetwórstwa spożywczego o liczbie Brix < 67% niesłodzony. W stosunku do przedmiotowych zgłoszeń prowadzone były postępowania celne, mające na celu określenie kwoty cła, z zastosowaniem stawki celnej właściwej dla towaru nieobjętego kontyngentem. W postępowaniach tych wykazano, że deklarowana w zgłoszeniach celnych wartość celna importowanych towarów została zaniżona. Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], [...] lipca 2016 r. nr [...], [...] lipca 2016 r. nr [...] i [...] lipca 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił prawidłową wartość celną towarów, w oraz stwierdził – w każdej sprawie - powstanie długu celnego, wynoszącego odpowiednio 9 525 zł, 8 731 zł, 9 525 i 8 731 zł. Na skutek wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, w przedmiocie określenia skarżącej długu celnego, Dyrektor Izby Celnej, decyzjami z [...] lutego 2017 r. nr [...], [...] stycznia 2017 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Podobnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lipca 2016 r. W konsekwencji rozstrzygnięć jakie zapadły w sprawie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm. – dalej: ustawą o VAT), po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] lutego 2017 r., nr: [...], oraz decyzjami z [...] lutego 2017 r. nr [...], nr [...] i nr [...], określił skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, w wysokości odpowiednio 3 761 zł, 3 447 zł, 3 461 zł i 3 747 zł, a także kwoty niepobranego podatku, wynoszące 1 020 zł, 934 zł, 1 020 i 934 zł, stanowiące różnice pomiędzy kwotami prawnie należnymi, a kwotami obliczonymi i wskazanymi w przywozowych zgłoszeniach celnych. Organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania z tytułu importu jest wartość celna powiększona o należne cło. Zdaniem tego organu, kwestia określenia wartości celnej importowanego towaru oraz prawidłowej kwoty należności wynikających z długu celnego rozstrzygnięta została w postępowaniu celnym, w wyniku którego orzeczono o zmianie wartości celnej towaru i zmianie kwoty długu celnego, wliczanych do podstawy, od której obliczany jest podatek od towarów i usług z tytułu importu. W każdej decyzji kończącej postępowanie celne określono wartość celną towaru i wskazano prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego, powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru objętego zgłoszeniami celnymi, których dotyczą niniejsze sprawy. Od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] i [...] lutego 2017 r. spółka wniosła odwołania, po rozpatrzeniu których, powołanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] lipca 2017r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy powołując się na brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust 2, art. 19 ust. a ust. 9 i art. 30b ust. 1 ustawy o VAT podzielił stanowisko organu I instancji, że ustalenie wartości celnej towaru oraz należności celnych stanowi podstawę dla ustalenia podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zarówno dług celny, jak i obowiązek podatkowy, są zobowiązaniami powstałymi z mocy prawa, a rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej wynika i jest powiązane ze sprawą celną - prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji celnej, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku. Z uwagi zatem na rozstrzygnięcia jakie zapadły w przedmiocie długu celnego, organ odwoławczy uznał, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z [...] i [...] lutego 2017 r. zasadnie rozstrzygają o powstaniu obowiązku podatkowego, z tytułu podatku od towarów i usług w imporcie, na zasadzie odpowiedzialności solidarnej wobec dłużników celnych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.), organ II instancji stwierdził, że są one niezasadne, gdyż zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego zostały wydane z poszanowaniem zasad postępowania, wynikających z przepisów O.p., co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniach tych rozstrzygnięć. Na decyzje organu odwoławczego z [...] lipca 2017 r. skarżąca (obecnie Syndyk masy upadłości A. Sp. z o.o. w T. w upadłości) złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o ich uchylenie, podobnie jak poprzedzających je decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie przepisów: a) art. 28, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 i art. 214 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm. – dalej: WKC) w związku z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego niektóre przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. ze zm. – dalej: RWKC) przez niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące zakwestionowaniem prawidłowej wartości celnej importowanego towaru i błędnym oraz nieuzasadnionym ustaleniem tej wartości z wykorzystaniem metody wartości transakcyjnej towarów; b) art. 5 ust.1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2 i ust. 3, art. 34 ust. 3, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 2a w związku z art. 146a ustawy o VAT przez niewłaściwe określenie kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru ze względu na nieprawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia wartości celnej importowanego towaru; a) art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego spraw, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla ich rozstrzygnięcia oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału, w szczególności w zakresie ustalenia wartości celnej importowanego towaru. W uzasadnieniu skarg skarżąca zarzuciła, że wszczynanie postępowań i wydawanie decyzji w przedmiocie określenia podatku VAT, na podstawie art. 33 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT było nieuzasadnione. Skarżąca argumentowała, że rozstrzygnięcia organów celnych, dotyczące zmiany wartości celnej importowanego towaru, są nieprawidłowe, ponieważ zakwestionowanie przedstawionej przez spółkę wartości celnej było nieuprawnione. Jej zdaniem nie może go uzasadniać wskazywana przez organ, kilkukrotnie zawyżona wartość celna, przyjęta dla zgłoszenia celnego wywozowego towaru z Ukrainy. Wartość ta była fikcyjna, a wartość celna przedstawiona przez spółkę odzwierciedla fatycznie zapłaconą za towar cenę, co uwiarygodniły przedłożone przez nią dokumenty. Skarżąca zauważyła też, że w jednej ze spraw celnych Naczelnik Urzędu Celnego umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W postępowaniu tym spółka przedłożyła bowiem dokumenty potwierdzające określenie ceny transakcyjnej w wysokości 200 euro za tonę, która została zaakceptowania przez organy celne jako prawidłowa. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi są niezasadne. Kwestionując zgodność z prawem zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżąca podniosła szereg zarzutów, które w większości odnoszą się jednak do rozstrzygnięć zapadłych w sprawach celnych, tj. decyzji w przedmiocie określenia skarżącej prawnie należnej kwoty wynikającej z długu celnego, powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru z zastosowaniem procedur uproszczonych. W związku z tym stwierdzić należy, że tego rodzaju zarzuty, związane z materią uregulowaną szeroko rozumianym prawem celnym, nie dotyczą w istocie niniejszych spraw, ani zapadłych w nich rozstrzygnięć, ograniczających się do kwestii podatkowych. Podkreślić bowiem należy, że sprawy dotyczące zagadnień związanych z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów, chociaż powiązane ze sprawami celnymi i będące ich konsekwencją (konsekwencją zapadłych w nich rozstrzygnięć), mają status odrębnych spraw, w których właściwe organy stosują przepisy ustawy o VAT do ustalonych stanów faktycznych, dokonując wcześniej wykładni tych regulacji. Zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak również utrzymane nimi w mocy rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego, dotyczą określenia należności podatkowych, będących następstwem spraw celnych, w stanach faktycznych, w których skarżąca – działająca w charakterze przedstawicielstwa pośredniego, z upoważnienia importera – złożyła zgłoszenia cele uzupełniajcie z wnioskiem o kontyngent. Ustalenia dokonane w postępowaniu celnym doprowadziły do orzeczenia o zmianie wartości celnej towaru oraz stawki celnej i - co za tym idzie - wysokości należności celnych przywozowych (długu celnego). W momencie rozstrzygania o podatku od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Celnego dysponował decyzjami wydanymi w sprawach celnych, w przedmiocie określenia importerowi oraz spółce prawnie należnej kwoty wynikającej z długu celnego, powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru z zastosowaniem procedur uproszczonych. Należy podkreślić, że ostateczne rozstrzygnięcia wydane w sprawach celnych, których ustalenia były wiążące w niniejszych sprawach, były przedmiotem kontroli Sądu, który wyrokami z 6 lipca 2017 r., sygn. I SA/Rz 217/17, 8 czerwca 2017 r., sygn. I SA/Rz 189/17 i I SA/Rz 195/17 oraz 14 września 2017 r., sygn. I SA/Rz 409/17 (dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalił wniesione na nie skargi. Zgodnie art. 32 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Zacytowany przepis znajduje zastosowanie w niniejszych sprawach, w których, w związku z zapadłymi rozstrzygnięciami, w przedmiocie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzje stwierdzające powstanie obowiązku podatkowego, w następstwie długu celnego, słusznie stwierdzając, że oba te zobowiązania powstają z mocy samego prawa. Z przedstawionych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skargach przepisów ustawy o VAT. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów O.p. uznając, że wbrew twierdzeniom skarżącej, organy zebrały adekwatny materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), Sąd oddalił skargi.